Mij is gebleken dat er nog steeds mensen zijn die hier met meer of minder regelmaat terugkeren. Die mensen wil ik natuurlijk niet teleurstellen, dus het blog blijft voorlopig gewoon staan.
Enno Nuy
Dit blog niet verwijderen. Ik heb het ook gevraagd aan mijn zoon om ook het mijne te behouden als mijn tijd gekomen is. Al kan ik al lang niet meer bloggen.
Ik kwam Marius vandaag tegen op mijn eigen blog, waar hij een mooie reactie schreef in 2010
Mag ik zijn woorden herhalen? "Jezelf geborgen voelen in de armen van de dood en de schoonheid van deze begraafplaats waaraan je ziet en voelt hoe waarachtig wij de overledenen eren en die ondoorgrondelijkheid van de weg naar het paradijs respecteren. Ik schreef eens over de Levensloopbestendige huizen van Humanitas dat het zo een genoegen is om te worden, zoiets is ook op dit kerkhof van toepassing Ria.
Nu pas dit blog ontdekt, door een andere blogger, Uvi. Dankbaar dat dit me aangereikt werd én dat hij niet verwijderd werd. Marius moet een fijne mens geweest zijn... Eens te meer is dit een waarheid : wie schrijft, blijft.
11 opmerkingen:
Dank je wel enno,
ik kom hier graag zo af en toe eens bij marius op het bankje zitten,
een beetje mijmeren over hoe het toen was,
tJa, ook ik kom nog regelmatig hier.Gelukkig kan dat nog steeds en daar ben ik blij mee.
Joke V
Persoonlijk vind ik het heel goed dat dit blog verder blijft leven!
Ik kom liever hier dan op het kerkhof...
Beste dank om het mogelijk te maken!
Vriendschappelijk,
Lieve Marius
vandaag 7 jaar alweer.
Vergeten kan ik het niet omdat een van mijn kleidochters jarig is deze dag.
Lieve groet Joke
Ook vandaag zit ik weer even graag postuum bij Marius...
Een mens dat grote indruk op me heeft gemaakt....
dag Marius,
zeven jaar nu al. Sinds jij vertrok naar Ispahaan.
Jij die tuinierde met woorden.
De wereld werd leger.
Zonder jou.
En de vrouwen
minder mooi. Zonder jouw woorden.
Hou je goed, ginder, dichter.
Uvi
Natuurlijk kom ik zo af en toe graag even bij hem zitten...
Dit blog niet verwijderen.
Ik heb het ook gevraagd aan mijn zoon
om ook het mijne te behouden
als mijn tijd gekomen is.
Al kan ik al lang niet meer bloggen.
Ik kwam Marius vandaag tegen op mijn eigen blog,
waar hij een mooie reactie schreef in 2010
Mag ik zijn woorden herhalen?
"Jezelf geborgen voelen in de armen van de dood en de schoonheid van deze begraafplaats waaraan je ziet en voelt hoe waarachtig wij de overledenen eren en die ondoorgrondelijkheid van de weg naar het paradijs respecteren. Ik schreef eens over de Levensloopbestendige huizen van Humanitas dat het zo een genoegen is om te worden, zoiets is ook op dit kerkhof van toepassing Ria.
8 november 2010 om 10:42"
RUST ZACHT LIEVE MARIUS.
Ria
ik kom hier ook graag terug. terug bij de gespin van jou; Marius
Het blijft voor altijd een zeer waardevol blog...
Nu pas dit blog ontdekt, door een andere blogger, Uvi.
Dankbaar dat dit me aangereikt werd én dat hij niet verwijderd werd.
Marius moet een fijne mens geweest zijn...
Eens te meer is dit een waarheid : wie schrijft, blijft.
Een reactie posten