Zondag, 20 november
Plotseling wakker; ik kijk in de stilte van de mist, denk
dat ik er al een nacht heb opzitten, maar ik sliep om acht uur en nu is het
amper half elf.Ik realiseer me al een jaar in Doetinchem te wonen, de stad die ik pas sinds 1 maand een beetje ken, dat ik weet gisteren op een terras aan het Simonsplein – een plein met Platanen - erwtensoep te hebben gegeten, tegenover het mooiere Grand Café Bank maar dat was vol op een onbereikbaar plaatsje na. In de fraaie Romaanse kerk worden geregeld educatieve exposities georganiseerd, ditmaal over autisme.
Alle tijd sinds november 2007 – de 13de kreeg ik een heseninfarct – was erger dan pijntijd. De liefde van Orithia h(g)eeft soms veel te verduren maar is een onmisbare wonderlijke zegen. Ze sleept karren vol tederheid naar binnen en ik zou haar met hartstocht willen minnen wat door de pijn wordt belet en tot zwaar verdriet leidt. Voorgoed gekruisigd op het hout van onvermogen.
We kunnen elkaar soms moeilijk bereiken, omdat ik mijn ogen sluit en zwijg vanwege de strak aangetrokken knellende banden in mijn nek tot onder mijn kin, in mijn schouder tot ver in mijn rechterarm. Het fijnste is haar stille liefde in mijn armen. En er is een kleine ontroerende vriendschap met Jacob, die groot is in eenvoud. Als Buurtzorg er niet was, kon ik het hier wel schudden. Offers van goud, als je wat dieper kijkt.
Ik keer weer terug in louter mist.
Maandag, 21 november
Ik zit naakt en droevig op de rand van mijn bed in een
kleine wereld. Al direct weet ik niet hoe ik mijn hoofd moet houden. Ik voel me
ontaard, besta uit enkel pijn en verlatenheid. De zon doet verwoede pogingen
door te breken, maar de muur is te dik. Iemand die ooit met mij een wij vormde,
mag niet meer bestaan. Ik schend die code een doodenkele keer, voornamelijk
half oktober als ze laat weten dat Lola is geboren, zonder verdere verlangens,
zonder illusies, maar warme betrokkenheid. Ik ben volgens Orithia een kind dat daar niets van snapt, dat
een ‘genezing zoekt bij haar. Je zult nooit aan haar helen, je zult aan haar
sterven.’ Orithia verdraagt haar niet.Ik, die zogenaamd liefste mens naar wie altijd is uitgekeken, blijk een aartsleugenaar want ‘je dochter is van een andere man. Die spaarpotten voor je kleindochter zou ik het liefst kapotsmijten.’ Mijn geschiedenis wordt verscheurd.
Helpt ze me of helpt ze me om zeep? ‘Een leven zonder jou is niet om vol te houden.’
‘Er is niemand zoals jij voor mij’, hoe vaak heb ik haar dat niet gezegd? Ze gelooft het niet half. ‘Zij
is de eerste aan wie je denkt. Ga
naar haar, daar is je thuis.’ Dan ik weer, dan zij. ‘Precies, zij is van je
gescheiden, jij niet. Dat je haar steunt, daar heeft ze wel een lief woord voor
over.’
Had ik mijn mond maar vol van haat of erger. ‘Jij, Orithia,
je bent toch uniek!, ik houd van je.’Ik ben onteigend.
Of toegeëigend?
Ik ben geen weeskind, maar een ongewenst tweede verrassing
in die februarinacht van 1949, dat is denkbaar. Waarom toch moest ik als
elfjarig jochie alleen op de bus naar het ziekenhuis? Waarom herinner ik me
alleen dát en staat de rest in het vergeetboek? ‘Over twee nachtjes kom je weer
naar huis’, troostte m’n moeder.
De maximale uitleentermijn voor het anti-decubitiskussen is
bij de thuiszorgwinkel verstreken. Briefje van de huisarts naar de
zorgverzekeraar. Van daar werd mij gebeld met de boodschap dat ik bij de
gemeente moet zijn, bij de WMO. ‘Die verwijzen meneer naar de zorgverzekeraar’,
voorspelt de thuiszorgwinkel-mevrouw Orithia. Maar O. zou O. niet zijn als ze
niet toch een derde verlenging voor elkaar kreeg. Fantastisch. Vanuit de WMO
zou worden teruggebeld. Gebeurt niet, probeer het uren later opnieuw. ‘Nee
meneer, alleen ’s morgens tussen 9 en half elf.’
Orithia heeft heerlijk voor ons gekookt.Nadien leest ze Trouw. Ze omcirkelt een zin om te onthouden: ‘Voor het hart is het leven zo simpel, als het niet meer kan, stopt het.’
Ik ga terug naar de tovertrommel, de mist. De bomen lijken op met het zachtste potlood getekend takkenhout.
Dinsdag, 22 november
De ochtend begon helemaal niet goed; een hygiëneprobleem
zorgde voor veel ergernis en stress en dus zat ik onmiddellijk weer in de loge
van de pijn.Natasja van de WMO zorgt voor een nieuw kussen.
Robbert van Buurtzorg toonde met veel terechte trots zijn artikel over de Aalscholvers in de Mariapeel in het Natuurhistorisch Maandblad. Goed geschreven, mooie observaties.
Orithia doet wat veranderklusjes in huis. Prachtig. ‘Ik zie u zo graag’, denk ik almaar.
Waarom gaat het zo beroerd met me? A man with four screws in his upper vertebrae. A man who has got a stroke.
En in de avond, laat in de avond zie ik opeens zware zwarte wolken recht op me afkomen, als om een zwarte kap om me heen te gooien. Oorverdovende donder en bliksem, ik druk me angstig in het kussen, zoals toen ik elf was en niet begreep wat me boven het hoofd hing. Het gaat razendsnel. Als alle onstuimigheid al weer kms verderop is gedreven, blijk ik bewegingloos en van kleur verschoten in bed te liggen. Roerloos, ademloos, levenloos. Mijn zieltje beseft dat ik het ben, maar ik weet niet waar ik uithang.
Woensdag, 23 november
Maar het is allemaal anders. Gelukkig zit ik hier en is niet
een hele familie in rep en roer. Het geeft misschien een idee van de pijn
waarvan ik me wil verlossen. Jammer dat Orithia er vandaag niet is. Misschien
ook maar goed, ziet ze mij een dag niet in die lamlendige houding. Zal het dan
nooit meer veranderen? Zouden we op kerstavond niet samen naar de abdij kunnen?Vanmorgen was de ene boom nog goed te onderscheiden van de andere, maar intussen gaat de mist zich samenklonteren, wordt dichter. De bomen lijken tegen een grijze wand geplakt.
Ik vroeg Jacob op de koffie; hij reageerde alsof een eervoller verzoek ondenkbaar was.
Het is 03u20 in de nacht. Het is allemaal anders. Nog verschrikkelijker dan ik dacht, zie http://jemarieke.blogspot.com . Ik kan niet schrijven, ik heb het koud, beef over m’n hele lijf, ben bang.
Hoe moet ik nou toch leven?
Is er nog hoop? Het is donderdagavond, 20u12. Een dode dag. Maar Orithia meent stellig te weten dat het anders is: ‘Terwijl jouw band met 'dat gruwelijke mens' alleen maar mooier en zogenaamd warmer wordt. Ga naar haar toe.’ Dwalingen van de geest.
Al maakt de pijn me diep ongerust hier in m’n eentje en vloeien de tranen over mijn akkers, ik voel me innerlijk gewapend om haar vertrouwen terug te winnen. Het is bijna half twaalf, ik moet dringend gaan liggen, maar voel me niet veilig.
[©MN, ‘Les jours de l’âme. Photo: ‘A new hope’ (?) by Warwan Fardiansah. *Karl Ove Knausgard in zijn Autobiografie 'mijn strijd': "Voor het hart is het leven simpel; het slaat zolang het kan. Dan stopt het."]
27 opmerkingen:
Het is een eerlijk dagboek, dat wel Marius....
Ik wens je mildheid toe.
Of staat fysieke pijn werkelijke mildheid in de weg?
Ik hoop het niet te moeten ervaren, beste Marius, je hebt een zeer zware weg te bewandelen.
wat doen mensen zichzelf - en elkaar - toch aan, in naam van de Liefde?
is er niet al genoeg te lijden?
is het niet al te veel?
mss is het ook juist de afleiding die je of jullie nodig hebt/hebben, ik lees ook alleen maar wat ik lees en heb natuurlijk in de verste verte geen idee van hoe de situatie daadwerkelijk is.
maar toch.
liefhebben zou niet zo gecompliceerd moeten zijn.
heel veel sterkte en Liefde toegewenst.
een dagboekfragment om even bij stil te staan en dan weer naar boven scrollen om de mooie titel en dito foto te laten doordringen...
Marius, mijn lieve lieve Marius, geen enkele vrouw vindt het fijn hoor, om de ex'en van de man er levenslang op sleeptouw bij te moeten hebben. In jouw geval zelfs 4. (S C C M )
Plus nog diegenen, hierna genummerd, die dénken dat je iets voor ze voelt en dat dat dan ook door jou 'vooral niet' ontzenuwd wordt.
1 denkt ronduit dat je van háár bent, - in eigendom - maar die heeft dan ook al een sterretje.
2 wilde dat je net als zij, 20 jaar jonger was.
3 denkt dat je haar jaren geleden al een huwelijksaanzoek hebt gedaan om je derde vrouw te worden.
...tenminste zo heb je het mij verteld.
en jij.....je doet niets, ze dansen allemaal om je heen, je laat het maar zo.... sudderen. Het moet heerlijk zijn zo aanbeden te worden.
'Een man op zoek naar eenheid': op deze manier zul je die eenheid ook nooit vinden.
Maar ik hou van top tot teen eenvoudig en zonder enig spektakel van je. Hoe verdrietig, gehandicapt of lastig/eigengedraaid je ook bent. Ik herken je tot in de grond van mezelf. Ik kan het alleen na 2 jaar geploeter, niet meer verdragen.
@Marietje, (vooral niet mijn Marietje): geen spektakel zei je toch... Mens, waar ben je mee bezig? Met Marius kapot te maken met je jalouzie en achterdocht. Wat moet jij onzeker zijn. Van jezelf en vooral van de liefde van Marius. Sneu... En daar moeten de lezers van Marius steeds mee geconfronteerd worden vindt je? Houdt dit soort gespui maar op 'je Marietje' site, een soort gifbelt...
Een Marius goedgezinde lezer, die verschoond wil blijven van jouw commentaren: gif- afgewisseld met suikerzoete laagjes.
@ anoniem, wie je ook bent, geen idee: bovenstaande reactie -
- Maar het moet toch heel fijn voor je zijn zijn om zoiets anoniem, dus lafhartig met bivakmuts en zonnebril over het hoofd, te kunnen zeggen.
.
Trouwens Anoniem:
Het klopt ook wel wat je zegt:
ik bén - in mijn onvermogen - hartstikke ontzéttend onzeker, maar het is toch geen misdaad onzeker te dúrven zijn?
.
Kan het een beetje minder hier?:-))
Ik vind wel dat deze reageursplaats van Marius vooral is.
@Marieke: dan toch even via hier aan jou, want ik durf niet op jouw eigen blog te reageren, bang voor de donder die je over me uit zult storten:-))
Wat is er toch aan de hand tussen jullie? Marius schenkt je al zijn liefde, en jij toetst telkens, althans zo lijkt het voor de buitenstaander hier, je plek in de rij. De man heeft een heel leven achter zich, dan heb je toch contacten en liefdes die je misschien nog koestert in een andere vorm, vriendschap bijvoorbeeld? Wat is daar mis mee?
En die kleine Lola, gun hem dat plezier van dat jonge frisse leven.
Misschien eens vooral kijken of deze liefde levengevend is, of je het leven beneemt.
@Marius: sterkte met alles lieve schat*
De reactie hierboven, was ik dus:-))
En voor de duidelijkheid: de anonieme reactie daar weer boven, was niet van mij, pff.
X
Cath*
.
Ik wilde hier niet meer reageren,dat had ik me voorgenomen, maar Catharina heeft gelijk.
Ja Catharina, ik zoek voortdurend mijn plaats in de rij, want zo denk ik: het kan zomaar verschuiven als ik even niet oplet, of als een ander wat éxtra haar best doet, wat ik jullie regelmatig zie doen, en dan ben ik - wie weet - exit. Het is een primitief, dierlijk en voorál macho gedrag, niet van deze tijd, dat ben ik me terdege bewust. het zij zo, 't is deelvan mijn existentie.
Marius is namelijk zéér vrouw-gevoelig, het is zijn meest zwakke plek, maar dat was iedereen al duidelijk denk ik.
M. heeft,
-- náást deze 7, of eigenlijk de 6, (*het sterretje*-de schorpioen, zit er zéér geraffineerd bij beide groepen in) die ik hierboven noemde --
nog een hele rij échte vriendinnen, die werkelijk grote vrienden zijn en waar ik geen énkele moeite mee heb, integendeel, ze doen hem goed en ze ( hij en zij) zijn elkaar werkelijk over en weer oprecht toegewijd. Dit stoort mij totaal niet, een enkele keer mocht ik een paar mensen uit die groep ontmoeten, - fijne constitentieuze en eenvoudige mooie mensen,- en voelde ik zelf de blijdschap en werkelijke steun die zulke ontmoetingen geven. Het waren Gouden mensen, waar M. altijd een beroep op kan doen.
Maar.....nu komt het: wat mij 'een brug te ver is, dat zijn de ex-geliefden én de zogenaamd potentiéle geliefden, de zeg maar ex-bedgenoten, maar ook diegenen die bijna openlijk solliciteren naar zo'n plaats.
En Marius, hij stuurt geen van allen weg, de vrouwenman, de gebóren minnaar, de Femme Fataal maar dan als man, hoe kan ik veilig zijn, hoe kan ik niet bang zijn?
Maar zijn echte vrienden die toevallig meestal vrouwen zijn, die heb ik wél lief om hun inzet, hulp en hun daadwerkelijke steun aan hem.
o.a.Hanita, JokeSB, Thea S, Thea de R en meerderen, alle namen schieten me nu niet te binnen, maar bedankt dat jullie bestaan.
Nee Marius ik zet je niet gevangen, daar ben je veel te zacht en te prachtig voor. Ik laat je nooit met de bus, dus ziels-alleen naar het ziekenuis gaan.
Het spijt me voor wie van mij baalt, maar hier was ik dan nog .... één keer.
Hopelijk begrijpt Marius mijn intentie, dat is het enige wat er voor mij toe doet.
.
Tja, wat nog te schrijven.
Jij vult alles wel fijn in, he?:-))
Spijtig voor je Marieke.
Zomaar exit? Ook dat betwijfel ik, en wens ik je niet toe, zeker niet.
Wel wens ik je rust en warmte bij jezelf, en de overtuiging dat je nooit de ander verantwoordelijk kunt stellen voor jouw geluk in een relatie.
Het is een kwestie van vertrouwen en de juiste combinatie.
Hops, dat rijmt ook nog, naja, tis bijna 5 december, krijg je dat:-))
Cath*
Het spijt me Marius, dat dit via jouw blog gaat, maar ik kan dit alles ook niet over mijn kant laten gaan; al deze lasterlijke beledigingen, aantijgingen, veronderstellingen die Marieke naar mij heeft. Ik ben waarschijnlijk het sterretje cq de schorpioen van je lijstje Marieke; de ijskoude, gruwelijke vrouw zoals je me in je blog beschrijft, alleen maar profiterend van Marius... welnu: ik ben blij dat Marius en ik nog een warme verstandhouding hebben.
Als je het prettig vind kan ik je gerust stellen; het is niet meer en niets minder dan dat omdat we niet omkijken in wrok... En ik denk zeker niet dat hij (nog) van mij is; ik respecteer jullie relatie, maar het zou fijn zijn als deze hem goed doet in plaats van nog meer stress dus pijn te veroorzaken.
Marius, ik wens je heel veel sterkte, met lieve groet,
Thea
Hoeveel Thea's zijn er eigenlijk?
Ik dacht even dat je mij bedoelde als geraffineerde sterschorpioen Marieke. Ben ik het helemaal niet, nou ja zeg. Wat een hartenbrekerij hier:-))
*Glimlach*
Sorry hoor Marius, maar ik geloof dat een klein beetje humor over 'jouw vrouwen' wel even op zijn plaats is, dan kunnen we een klein moment ontspannen in de zwaarte.
Wens jou vooral een mooie, pijnloze, humorvolle en boeiende droom. Wat een dag zal dit voor je geweest zijn.
Morgen maar eens even in Winner lijkt me lieve schat: Cath*
@Cath: Thea ofwel Chrisje...
Volgens mij staat er een waardevolle verklaring over de liefde in de bijbel. 1 cor 13 als ik me niet vergis. Ik heb het weer eens opgezocht en las vanaf vers 4 wat liefde is.
Iets waar je je eigen liefde aan kunt spiegelen.
Als het anders is dan dat is het alleen maar eigenbelang. Gelukkig herken ik het regelmatig in mijn eigen leven, het eigenbelang. En ga dan maar een stapje terug om naar mezelf te kijken.
Iedereen kan niet anders dan zijn eigen weg gaan. Maar er zijn wel wegzijzers.
En ik onthoud me maar van verdere reacties totdat het verstand en de ware liefde is teruggekeerd.
Sterkte voor beide partijen :-)
Mag ik de duistere eer hebben deze 'sessie' af te sluiten?
Het zou me een groot genoegen zijn en me werkelijk deugd doe.
@Chrisje: dank voor de duidelijkheid.
@Walter: een duister eer? Wat mag dat zijn? Tis jouw blog toch niet.
Marius kan dat heel goed zelf. Je lijkt Marieke wel.
*gromt even*
Cath*
- duistere dus.
@ Catharina:
Zo jij gromt/blaast iedereen even van de baan! Je maakt er een soort Arena van. Denk je niet dat Marius dat zelf wel kan?
Vooropgezet dat hij dat wil...
Je lijkt mij en Walter wel en dat wil je vast niet!
Marius houdt helemaal niet van dat radicale.
groeten, marieke
Het is pijnlijk en genant dit alles te lezen. Jalouzie is gif in 't brein; je krijgt het er nooit meer uit (Neil Young: I have an eye in the sky, taking pictures that I don't want to see).
Jammer dat dit blog nu nog slechts gaat over alles wat de grote klok niet aangaat. Laat dit "strikt persoonlijke" toch vooral persoonlijk blijven. Uiteindelijk is het slechts één aspect van het leven dat hier beschreven wordt. Al het andere interesseert mij veel meer.
http://www.youtube.com/watch?v=lVdxwDT2ohY
@Enno, je hebt gelijk!
@Marieke: sterkte met je gif!
Cath*
http://www.youtube.com/watch?v=y2RvmEE_JfY&feature=related
Het meeste lees ik nu pas, 21u55. Kunnen jullie dit strontvervelende onwaarachtige geroddel of welke naam je er ook aan geven wilt elders voortzetten, maar niét in de tuin van mijn weblog!!
Even after all this time, the sun never says to the earth "you owe me".Look what happens with a love like that, it lights the whole sky. - Hafiz, a persian poet of the 1300.
(looking at the sun of the picture)
http://www.youtube.com/watch?v=5AAa25s-GIk&feature=related Slaapwel lieve Marius.
(Het overvolle A4 blad met vragen hier is klaar voor de hematoloog. Ik heb totààl géén zin in al die vervolgbehandelingen maar wat moet moet. Ik laat er alleszins mijn slaap niet voor.)
`
Al geloof ik niet dat er van mijn kant nog iets goed te maken of te ‘verhelpen’ valt, wil ik ook hier op dit weblog laten weten dat ik, - ja óók ik - de ontwikkelingen van de laatste tijd betreur.
Voor zover mijn aandeel daarin op negatieve wijze van invloed was bied ik bij deze mijn excuses daarvoor aan.
Mijn reacties afgelopen zondag op dit weblog van Marius waren natuurlijk laakbaar, even laakbaar als het log zélf waarin Marius mij genadeloos citeert, waardoor ik me ‘ stom genoeg ter verdediging’ liet meeslepen in ‘ongewenst gedrag’ mijnerzijds, dit had niet mogen gebeuren.
Rebelse mensen zijn niet welkom, dat weet ik, maar ik laat me ook niet, zoals anderen dat wel doen, monddood maken, dat heb ik nog nooit gedaan en dat heb ik Marius ook altijd gezegd.
Nee vergeef het me maar niet! We hebben er allemaal toch niets aan, het is zinloos, Marius is uit mijn leven en dat maakt alle dingen al onleefbaar genoeg.
Marieke
`
Een reactie posten