Er is niets dat mij niét geschonken is

Van hier tot aan het einde
waarvan niemand weet wanneer
dat er ooit zal zijn.

Als ik had moeten sterven, was dat acht seizoenen eerder
al gebeurd. Hoeveel later het nu wordt, weet ik niet.
Het gebeurt als het tijd is.

De dichter kleedt zich in al jullie bonte bemoediging,
Heb daarom geen bekommernis om mij. Ik voeg me
naar een nieuw pad
en het is er een met een hart.

© MN, in “Kreupele gedichten”

Afbeelding: Kartini

De dichter verblijft vanaf 6 december in revalidatiecentrum
Groot Klimmendaal, kliniek 3 groep 10

Heijenoordseweg 5 te Arnhem

De stem van de stilte
De eerste, een weelde voor mijn hart

Al dagen zoek ik
In mijn verleden naar je stem
Maar eerst rook ik de wang van je moeder, geurend als kruid,
En daarna zag ik de handpalm van je vader zacht glanzend als rood fluweel.

Warme herinneringen zijn dat,
En toen plots zag ik je in
Heel persoonlijke landschappen
Je stem, zo zacht en werkelijk als van moeders.

Waarom je zo vroeg en abrupt stierf
Ik vroeg het aan Benedictus, maar
“er is niemand die daarover gaat”, zei hij.
Ik doe het met de stem van de stilte die mij voedt zolang ik leef.

Marius Nuy, in memoriam mijn moeder Mimi, 13 mei 1923- 3 december 1972

Afbeelding: aquarelle painting van Václav Mach-Kolácvny,
In Space of Silence
Geplaatst door Erna

Een dichter schrijft geen triomfen

Ergens zie ik me nog wel
hoog op een heuvel staan, maar
vooral weg,
“far away”, zingt Nick Lowe.

Misschien moet ik onder ogen zien
Dat ik aan de verliezende kant ben
Mijn akkers zijn niet ruim meer.

Marius Nuy in “De wind waait de tijd als zandkorrels weg", 28 november.

Afbeelding: Claude Monet, "And weary and worn are our sad Souls"
Weeping Willow

Geplaatst door Erna

Levenszin is onpeilbaar

Aanvankelijk had ik een misschien wel fraai theaterstuk in gedachten over de MRI alsof ik aan boord zou gaan van het schip dat mij stampend door de golven terug zou brengen naar het eiland.
Het ziekenhuis heeft mij echter te stevig in de greep. Een regie die mij helemaal niet bevalt maar omwille van de toekomst toch maar aan overgeef.
Het zal tijd vergen want het is alsof ik fysiek(!) van alles opnieuw moet leren.
Er is gelukkig geen tumorgroei, maar wel veel ander ongemak.
Ik mis de bekoringen van het leven, onze dagelijkse wederzijdse bezoekjes en de aanmoedigingen die we allemaal van tijd tot tijd zo nodig hebben.
Hier in dit stille bed zie ik jullie, de verhalen die ik niet ken en het verlangen dat er altijd blijft, net als de volle maan;) ) van hier, waar alles wordt gepeild………………………………………
De meest hartelijke groet in een reikhalzend weerzien. Als het tijd is, spreken we verder.
Jullie Marius

[Zen painting van E. Snellen van Vollenhoven: The spirit of Silence]

Lof van de vriendschap

Precies op de lijn van twee zintuigen

verdreef de adem van vriendschap alle pijn

uit mijn hoofd. Het voorgelezen woord

klonk als een helend hoorspel.



Precies op het goede ogenblik: zodat

mijn handen niet naar 't ondraaglijke

hoofd zouden grijpen en de MRI werd verpest,

jullie liefde heeft me gered.



Kijk, dat is nou mijn wonder van ontroering

wie kaatst, kan de bal verwachten,

juist als 't gaat om warmte.



[MN, bedacht tijdens het absurdistisch

theaterstuk van de MRI-scan op 16 november 2007.

Twee zintuigen: gehoor naar ogen.

Afbeelding: "bhagavata.org/images/krishna/naradablij.jpg']

(Geplaatst naar de uitgeschreven tekst van Marius door Chrisje)

De broer van Marius, Enno, en ik hebben bedacht dat het een goed idee is om eventuele post voor Marius via hem te laten gaan en wel naar zijn zakelijk adres. Dat is Optimum, Delta 54, 6825 MS Arnhem. T.a.v. EGJ Nuy. Zogauw Marius er aan toe is kunnen we hem dit overhandigen...
Overigens is er geen verdere ontwikkeling te melden, vanmiddag wel een erg belangrijke MRI scan.

Met welgemeende groet en dank voor de vele reacties, ze gaan weer mee vanmiddag!
Chrisje

Voor allen die wachten op nieuws over de toestand van Marius: er is nauwelijks verandering te melden.
Hij wil nog geen post; ook geen telefoon naast z'n bed.

Maar veel dank voor jullie meelevende hartelijkheid... ik zal de reacties printen en voor hem meenemen, dat doet hem vast goed!

Met warme groet, ook namens Marius, Chrisje

Marius heeft een beroerte gehad.
De komende 24 uur zijn erg spannend.
Zo gauw zijn toestand verbetert zal ik zijn adres geven.
Bezoek is alleen toegestaan voor de familie...

De dichter ligt wegens algehele malaise (aldus zijn eigen woorden) in het ziekenhuis...
Duim of bid svp voor hem...

Met een groet voor al zijn lezers,

namens hem,

zijn vrouw

Laat ons eigen verleden toch spreken

Is niet elk woord nog teveel en rest ons de tranen van
het ogenblik, de tranen om gerechtigheid en géén innerlijke
vergrimming meer? Laten we het toch niet duiden als sentiment,

maar als morele aanraking van verantwoordelijkheid
voor de verschrikking van de nacht, de moordende steek in de middag,
de pest die waart in het donker van de mensheid – wat zei men niet

zestig jaar geleden? Wir haben es nicht gewusst. Zoeken wij
onder die vleugels onze toevlucht, - er kan toch geen huiver zijn
voor opkomende toorn en te tekenen met het bloed van solidariteit?

[© MN, in Darfur, mijn spiegel. Teken de petitie van rechtvaardigheid bij Amnesty.
Méér dan een aanmoediging kan het niet zijn! Photo bij Amnesty International.]

Het gave gebaar van een offer

Christus is tegelijk mooi en geschonden,
hier vlakbij in het voortdurende gebed, zo
groeit in de monnik de memoria Dei*.

Hoe doen zij dat? Zij strijden voor een sfeer
van aandacht voor God en soms zeggen zij
het vanbuiten geleerde zachtjes voor zichzelf op.

En dan hóór ik hen bidden, gevolgd
door een langdurig Gregoriaans gezang, tot
mijn oren er van tuiten. Zo luidt hun offer.

[© MN, *met je hart bij God zijn. Jesus Christ on the island. Iemand schrijft: is 'tot horen en zien vergaan' niet indringender? Dan komen we dichter bij onszelf. Misschien is dat waar. Alles is zoals het zich toont - of: zoals het tevoorschijn mag komen. ]

Klein geluk in de Oosterkim

Ik ben een dichter die stil en
met de maan in de hand, zittend voor het raam
dat ook een spiegel is, mijmert over het kasteel

waarin ik luisterend woon. Daarginder
staat een paard. Kan een dier gelukkig zijn?
In een koude waterzon ben ik er langs gelopen

vanmiddag. Hij keek me slechts ’n seconde aan
en zweeg. Ik vergat de vraag en het paard,
het paard vergat wat hij zeggen wilde.

De stilheid is een vrijheid, maar het is niet zo
dat alle vragen in mij een kolfje naar mijn hand zijn,
sommige steken als een graat in mijn keel.

[© MN, in “De man en zijn ziel”. Painting by Duy Huynh, “Starry messenger”.]