Pagina's

maandag, oktober 13, 2008


Rainer Werner Fassbinder zei eens: liefde bestaat niet, alleen hoop op liefde
Muziek: Eleni Karaindrou, “The weeping meadow”

Wederom bij een van mijn akkervelden, het is er stil en aan de rand hoor ik dwarrelvluchten van vallend blad. (Adelheid zei, “ … zelfs het gefluister van beekgefezel ontgaat me niet.”) Een begin van herfst. Mijn hersens zijn vol warm bloed en rijk aan zuurstof. Hier zit ik weer, alleen voor een nieuwe akker en weet dat ik ergens gelezen heb wat die Duitse filmmaker eens stelde. ‘Liefde be­staat niet, alleen hoop op liefde’. Is dat de ontgoocheling van het leven, is dat het waarom wij terug­hou­dend zijn als een angstig dier wanneer de liefde ons nadert, altijd en in feite alleen, is dat het waarom wij het niet weten en telkens zeg­gen het te hopen, al is het voor de duizendste keer. Als de liefde niet bestaat, tuimel ik in eeuwig verdriet. Als de liefde niet bestaat, hoef ik ook geen geld. Heb ik geld, dan geef ik het aan de liefde. Maar ‘liefde bestaat niet’?
“Ga je nu al weg? Verlaat me toch niet.” Is het dan een illusie, de liefde? Dromen we slechts van liefde? Is de verrukking van liefde voor ieder van ons apart of van ons samen? Is het dan egoïsme als we denken dat er wel liefde is? Als de hoop op liefde bestaat, moet ze ergens zijn. Alleen de hoop is toch niet voldoende? We weten toch ook wat het is: de spanning van de liefde in te gaan, hoe uniek en verkwikkend dat is, een verloren liefde, een onbeantwoorde liefde en opnieuw hunkeren naar liefde? Bouwen met liefde? Het verdriet, de verlokking. We weten toch ook wat het is: een liefde verscheuren, een liefde dringt zich op, een liefde blijkt niet waar­achtig te zijn, van een liefde die ontwricht, van een liefde bevrijd zijn, om met rust en los gelaten te worden en toch radeloos te zijn? Gaan we soms dood aan de liefde? We weten, al is het een raadsel, dat de grens tussen liefde en haat zo dun is als een plaat staal, dat opeens het wederzijdse respect kan zijn verdwenen, dat het plezier is gedood. De troosteloosheid. Het is toch dat ik de liefde heb gekend, ik herinner ’t me alsof het me vertrouwd is dit te beleven, zoals ik veel zonneschijn en donkere wolken al zo vaak heb gezien, zoals ze zich samenpakken in mijn kleine geschiedenis.
We weten wat het is: zuchten of roddelen over de liefde, de liefde die kennelijk bestaat. De liefde die ons beïnvloedt. Compassie, mededogen, tederheid, ontroering. Liefde kent vele gedaanten. “Weet een vis dat hij nat is?” Wanneer kan ik eens rustig ademen, in het vertrouwen dat er liefde is, dat er aandacht is, dat er naar me wordt ge­luisterd, dat er tijd voor me is, dat ik word aangeraakt. Blijft het levenslang zoeken, tasten en ho­pen, houdt deze innerlijke worsteling ooit op of begrijp ik het gewoon niet en blijf ik daarom eenzaam ploegend op deze akker, dag na dag mijn woord strooiend in de hoop dat er een verhaal over liefde ont­staat? Ik kijk hier om me heen naar honderden boeken, in niet één ontbreekt de liefde. Waarom zou Japin zeggen dat de liefde hem liever is dan vrijheid? Als de liefde niet bestaat, is er dan ook geen schaamte, geen waarheid en leugen of bedrog? Mijn ak­ker zwijgt, er staat alleen: voor wie weet wat liefde is. Ik voeg er nog een regel aan toe: en voor een dichter die weet dat hij geen ver­geefse tocht gaat. En voor twee andere dichters, die, net als ik, de slotregel: wie hun liefde lezen als een boek.
Liefde. Ja, we kennen haar in tal van gestalten, maar wie weet waarop we hopen?

[© MN, “Ik adem liefde en hoop.” Het korte citaat, ‘weet een vis dat hij nat is’, is van Nilgün Yerli, ‘Weg van Nederland’, literaire juweeltjes, B for Books 2008. Er volgt te zijner tijd nog een tweede deel, een Ode aan de Liefde. Afbeelding: Painting by Albert Kyle Pace “What will I know when the apple falls?”]

15 opmerkingen:

Anoniem zei

je woorden lezend,
besluit ik geen pleidooi te houden voor de liefde,
waarvan ikzelf nog moet ondervinden of het nu
slechts een moment is
of, zoals de sprookjes ons beloven
"en ze leefden nog lang en gelukkig."

ik lees enkel en leef mee,
in deze warme vrienschap.

alle liefs
Danny

John zei

Elke kans om echte liefde te ervaren moet men vastpakken ongeacht wat...

Iemand die een ander weerhoud om liefde te ervaren, houd niet met een vol hart van de andere..

Anoniem zei

..excuus voor de te snel ingeslopen tikfout;

vrienDschap

Anoniem zei

vol liefde lees ik dit ademloos, het is een liefdes verklaring.Het lijkt in één liefdevolle pennenstreek geschreven. Het is gek maar telkens wanneer ik hier op dit eindeloos grote internet MARIUS lees floept er een liefdesflitsje door mij heen, en wat kennen we elkaar nu? Door de liefde in de woorden misschien?

Anoniem zei

Wat heb je dat prachtig beschreven! Ik word er stil van.
Zelf ben ik er nog niet helemaal uit wat liefde nou is. Ik geloof dat het in alles zit, dat het zoiets is als de lucht, de zuurstof die de wereld ademt.

Anoniem zei

Ik hoop op niets, en wordt mij gewaar van wat er is, en dat is veel.
Veel liefde, veel vreugde.
De liefde laat zich niet dwingen, maar ontmoeten, elke keer weer.
De liefde, het mooiste wat er is!

Wens jou Marius, de liefde in vele vormen! In het woord, in aandacht, in luisteren, maar vooral in de tedere aanraking van mens tot mens.

Prachtige afbeelding!

Isolde*

http://uvi.skynetblogs.be/ zei

.

Je hebt 'de liefde van de liedjes'
en die van 'de gedichtjes' ...

Rode harten op Valentijn,
rozengeur en maneschijn...

Zou dit écht 'ware liefde' zijn?

Of vergissen we ons met
"de verslaving aan verliefdheid"?
En het afkikken ervan.


Mag ik even wat citeren, Marius?


Uit 'Les mots d'amour' de Piaf.


C'est fou c' que j' peux t'aimer,
C' que j' peux t'aimer des fois,
Des fois, j' voudrais crier
Car j' n'ai jamais aimé,
Jamais aimé comme ça.
Ça, je peux te l'jurer.
Si jamais tu partais,
Partais et me quittais,
Me quittais pour toujours,
C'est sûr que j'en mourrais,,
Que j'en mourrais d'amour
Mon amour, mon amour...

Au fond c' n'était pas toi.
Comme ce n'est même pas moi
Qui dit ces mots d'amour
Car chaque jour, ta voix,
Ma voix, ou d'autres voix,
C'est la voix de l'amour
Qui dit des mots,
Encore des mots,
Toujours des mots,
Des mots d'amour...

.

Anoniem zei

'iedere ademhaling, elke droom, iedere geboorte, elk sterven gaat voorbij zonder dat wij het kunnen bevatten.' (ook japin)

(op zulke mooie woorden jouwerzijds durf ik m'n eigen woorden niet los te laten, daarom laat ik het arthur voor me verwoorden ; )

Anoniem zei

Liefde : blijvend het beste in mekaar naar boven kunnen halen.
Dat wens ik je van harte toe.

Over "houden van" /Miel Cools :

Houden van kun je bij Shakespeare niet leren,
Romeo en Julia die zijn lang dood,
Je hoort over liefde veel onzin beweren,
Van liefde in boeken zijn de letters te groot
Het heeft immers meer met koffie te maken,
Met twee kouwe voeten 's winters in bed,
Met eventjes blij zijn en dan weer verdrietig,
Tot opeens iemand zegt: hier, een sigaret

, naar Liefde van later/Van Veen

dacht ik aan A. Korteweg met zijn 'Goed huwelijk' en de laatste strofe : Spreken. Vraagt bijvoorbeeld de liefste naar de zin
van dit haar leven, antwoord dan :
'Dat is een goeie vraag, m'n lief' - en zwijg.
Vraagt bvb de dichter naar wat is echte liefde : antwoord dan : Dat is een goeie vraag - en zwijg .

Danny schreef over een 'sprookje', dan denk ik aan Jaap Fischer's sprookje : Zeg maar Liesje.
En hopelijk eindigt het liefdesverhaal dan niet als in de laatste strofe van Het hutje van Joop Visser.
"Weet een vis dat hij nat is ?", een zekere Miguel de Unamuno zou gezegd hebben: La conscience est une maladie... daar valt wel iets voor te zeggen.
Slaapwel lieve dichter, vooral de eerste zin hier telt.
ps Die trilogie (film) moet wel mooi zijn en de muziek van E Karaindrou alleszins !

Anoniem zei

de liefde
geef jezelf....laat je vallen als de appel....liefde is de pit van nieuw uniek leven.

Novelle

adelheid zei

Dwarrelvluchten van vallend blad, ik ga luisteren.
Liefde, het is tastend, het is allesomvattend, het is niet exclusief, en dat het ook vaak voor jezelf is... Ik geraak er niet uit. Het is één van de zoektochten van mijn leven, misschien de voornaamste?

Anoniem zei

Ja er zijn vele soorten liefde, maar weinigen zijn onbaatzuchtig.
We willen altijd hebben en spreken niet over geven.

Anoniem zei

Liefde is als warme zonnestralen.
Niet te pakken, niet te meten, maar essentieel voor groei.

OOk een liefde heeft zijn seizoenen en soms is snoei ook beter voor de groei.

* Kijkt naar haar jungletuin in herfstzonnetje*
FeeX

Anoniem zei

Ik vind dit zo´n prachtig log dat ik het graag wil delen met de mensen die bij mij lezen...ik heb dus een direct link hier naar toe geplaatst...opdat meerdere mensen jouw bijzondere woorden zullen lezen....
een warme groet,
Kersje

Anoniem zei

Ja, 't is inderdaad indrukwekkend. Een mens wordt er stil van.