Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

De pianostemmer II

Het gaat over de vader van Patrice en Patricia, tweeling, zoon en dochter van een man die in zijn vrije tijd componist was en de kost verdiende als bekwaam pianostemmer, een uiterst gedreven man die zeer gevoelig was voor het oordeel van anderen en in dezelfde mate diep gekwetst door het uitblijven van dat moeiteloos te begrijpen verlangen naar erkenning. Een verlegen, stille en eenzame man, een man met een ‘wildlederzachte stem’, - in een gezin van koelte en geheimen, een brandbroeierige sfeer. Er schijnt, ik heb het boek nog lang niet uit, er schijnt iets verschrikkelijks gebeurd te zijn, iets dat zowel voor mogelijk als voor onmogelijk wordt gehouden: hij heeft op een wel zeer uitgelezen ogenblik een befaamde operazanger doodgeschoten en is in de gevangenis beland. En in dat schot lag geloof ik het geheugen van heel zijn leven.
Broer en zus, hun levenlang al een ontroerend onverbrekelijke en beklemmende eenheid, terwijl er, buiten de zucht naar harmonie, tegelijk veel voor elkaar verborgen bleef, gaan abrupt en gelijktijdig van en voor elkaar op de vlucht en onafhankelijk op zoek naar een antwoord. Niet alleen dát, maar ook om van die tot één leven gesmede tweeling weer onherroepelijk twee waarachtige levens te maken, zoals Patricia ergens zegt, ‘onze zielen moeten uiteen’, want daar gaat dit boek ook over, over de reiniging van twee levens en hoe daarmee de strijd wordt aangebonden. Ze verlaten elkaar koel maar diep geraakt en noteren vanaf dan, zonder enig tussentijds contact, hun gevoelens en overpeinzingen in schriften, schriften die ze elkaar op zeker moment in een bistro ergens in Parijs zullen overhandigen, tijdens het eten naar elkaar toeschuiven of daarna als ze weer buiten staan. Hoe kunnen we weer leren leven? Dat is de diep verborgen vraag.
Het is een ongelooflijk fijne ervaring ‘deze Mercier’ te lezen, ook al gaat het trager dan voorheen. Het meest geniet ik van de stijl, zo beeldrijk, zo sensitief, minutieus, bijna volledig, en daarom zou je het eigenlijk in één adem willen lezen en niet, vanwege de energie, met vele onderbrekingen. Ik ben pas op pagina 127, maar omdat het zo indringend is, geeft dat niet.

[MN. “De pianostemmer” van Pascal Mercier. Een meesterstuk van Mercier, ongetwijfeld en hopelijk opnieuw een bestseller. Afbeelding: Skulptur von der Bildhauerin Gerda Kratz.]