Een schilderij vertelt zichzelf, dat is nu juist de schoonheid ervan (7)
In voor mijzelf moeilijke tijden neem ik mijn toevlucht tot het museum, in casu de collectie in mijn archief (want ik ga geregeld op reis en tracht dan mee te nemen wat mij op dat ogenblik aanspreekt, inspireert of ooit bruikbaar lijkt als illustratie. Met de zogenaamde Valyspas reis ik voor 0,16 cent per kilometer, een uiterst handicapvriendelijke regeling, waarin je alleen hebt te overwinnen dat je bestemming zelden rechtstreeks is maar wordt bereikt via zo klein mogelijke omwegen langs allerlei instituties, zodat beperkte medepassagiers met een verscheidenheid aan hulpmiddelen weer thuiskomen of kunnen instappen met een op de route gelegen reisbestemming. Aanvankelijk confronterend, ik zag het aan met schuwe blik, maar het zijn gewoon wat oudere lotgenoten. Solidariteit is meer op zijn plaats dan een afgewende houding, ook de stilte spreekt zichzelf.)
Het schilderij toont een onmiskenbaar oude man, verzonken in een dagdromerij over zijn levensloop. Het avondrood is zijn klok en weerspiegelt de talrijke gebeurtenissen waarop hij met pijn en tevredenheid terugkijkt, dat lees ik als het ware in zijn met groeven getekend gelaat. Vooral zij is sterk aanwezig, de vrouw met wie hij ooit zijn leven deelde of die zijn onbereikbare muze was met wie hij nimmer een nacht heeft geslapen of die nooit geweten heeft hoe zijn hart trilde, wat in zijn schoot tevergeefs tot leven kwam. Plots was zij vertrokken, lang geleden, als in een geheimzinnige noordenwind maar haar verschijning is onvergetelijk gebleven. De vele anderen zijn voorbijgangers, niet altijd onbeduidend, maar toch vaag geworden passanten, - behalve zijn zoon van wie hij vervreemd is geraakt en die hij slechts onvoltooid weet uit te tekenen, nabij in zijn gedachten maar verdwenen uit zijn werkelijkheid.
Het typische is, dat de schilder de gedachten van een oude man ‘neerzet’, dat een dichter er naar kijkt en ze voorleest, terwijl beiden niet weten wat de oude man werkelijk dacht. De schilder, die zowel de man en zijn gedachten creëerde, heeft meer recht van spreken. Bij de titel staat ook: ‘met mogelijk een engel’. Misschien is hij geëmigreerd naar een ander innerlijk land, hij, de oude man in de herfst van zijn leven, probeert hij door te graven, te bespiegelen en gebeurtenissen te duiden.
[© MN, in ‘Een schilderij vertelt zichzelf’. Afbeelding: “Gedachten van een oude man” van Nels Busch (1954), Nijmegenaar, trots op zijn atelier in de vroegere Limoskazerne (en voormalig bassist in de Frank Boeijengroep, van 1979-‘91). Ik klom al weer naar nieuw licht and Redstar gave me a kick under my ass, so I can move on again. Maar waardoor ik werkelijk opveerde uit het donker, was het beleven van enkele DVD-concerten: een nog kort deel van de Beach Boys, gevolgd door een CrossRoad-concert, ik meen in Chicago 2004, van Eric Clapton met onder andere BB King, Jeff Beck en Cajun-muziek van Willie Nelson en ten slotte het meer poëtische concert van Brian Ferry die vooral in heel eigen stijl Bob Dylansongs vertolkte. Voortreffelijk gespeelde muziek uit ‘mijn tijd’, getalenteerde musici en plots een nieuwe dageraad, anders dan Jaap (hieronder) beschreef maar met een vergelijkbare impact.]
In voor mijzelf moeilijke tijden neem ik mijn toevlucht tot het museum, in casu de collectie in mijn archief (want ik ga geregeld op reis en tracht dan mee te nemen wat mij op dat ogenblik aanspreekt, inspireert of ooit bruikbaar lijkt als illustratie. Met de zogenaamde Valyspas reis ik voor 0,16 cent per kilometer, een uiterst handicapvriendelijke regeling, waarin je alleen hebt te overwinnen dat je bestemming zelden rechtstreeks is maar wordt bereikt via zo klein mogelijke omwegen langs allerlei instituties, zodat beperkte medepassagiers met een verscheidenheid aan hulpmiddelen weer thuiskomen of kunnen instappen met een op de route gelegen reisbestemming. Aanvankelijk confronterend, ik zag het aan met schuwe blik, maar het zijn gewoon wat oudere lotgenoten. Solidariteit is meer op zijn plaats dan een afgewende houding, ook de stilte spreekt zichzelf.)
Het schilderij toont een onmiskenbaar oude man, verzonken in een dagdromerij over zijn levensloop. Het avondrood is zijn klok en weerspiegelt de talrijke gebeurtenissen waarop hij met pijn en tevredenheid terugkijkt, dat lees ik als het ware in zijn met groeven getekend gelaat. Vooral zij is sterk aanwezig, de vrouw met wie hij ooit zijn leven deelde of die zijn onbereikbare muze was met wie hij nimmer een nacht heeft geslapen of die nooit geweten heeft hoe zijn hart trilde, wat in zijn schoot tevergeefs tot leven kwam. Plots was zij vertrokken, lang geleden, als in een geheimzinnige noordenwind maar haar verschijning is onvergetelijk gebleven. De vele anderen zijn voorbijgangers, niet altijd onbeduidend, maar toch vaag geworden passanten, - behalve zijn zoon van wie hij vervreemd is geraakt en die hij slechts onvoltooid weet uit te tekenen, nabij in zijn gedachten maar verdwenen uit zijn werkelijkheid.
Het typische is, dat de schilder de gedachten van een oude man ‘neerzet’, dat een dichter er naar kijkt en ze voorleest, terwijl beiden niet weten wat de oude man werkelijk dacht. De schilder, die zowel de man en zijn gedachten creëerde, heeft meer recht van spreken. Bij de titel staat ook: ‘met mogelijk een engel’. Misschien is hij geëmigreerd naar een ander innerlijk land, hij, de oude man in de herfst van zijn leven, probeert hij door te graven, te bespiegelen en gebeurtenissen te duiden.
[© MN, in ‘Een schilderij vertelt zichzelf’. Afbeelding: “Gedachten van een oude man” van Nels Busch (1954), Nijmegenaar, trots op zijn atelier in de vroegere Limoskazerne (en voormalig bassist in de Frank Boeijengroep, van 1979-‘91). Ik klom al weer naar nieuw licht and Redstar gave me a kick under my ass, so I can move on again. Maar waardoor ik werkelijk opveerde uit het donker, was het beleven van enkele DVD-concerten: een nog kort deel van de Beach Boys, gevolgd door een CrossRoad-concert, ik meen in Chicago 2004, van Eric Clapton met onder andere BB King, Jeff Beck en Cajun-muziek van Willie Nelson en ten slotte het meer poëtische concert van Brian Ferry die vooral in heel eigen stijl Bob Dylansongs vertolkte. Voortreffelijk gespeelde muziek uit ‘mijn tijd’, getalenteerde musici en plots een nieuwe dageraad, anders dan Jaap (hieronder) beschreef maar met een vergelijkbare impact.]
14 opmerkingen:
Je bent hier een mooie reeks aan het opbouwen Marius.
Zo'n vrouw als waarover je hier schrijft ken ik ook, welke man niet denk ik dan, maar als creatieve geest kunnen we niet zonder deze vrouwen.. de muze..
nice to know you can move again :-)
De letters willen niet op papier Marius.Dan kan ik er wel een eeuwigheid over nadenken maar dit is beter...gewoon ..Marius weet dat ik er voor je ben, hoe knorrig zwaarmoedig, getergd, stil, injezelf getrokken, bang of verdrietig je ook bent, je bent niet alleen..echt niet!
o ja, want schilderijen zijn mooi, maar muziek... wat fijn dat je er zo van aan het genieten bent. ondanks.
door wat je schreef over het schilderij moest ik ook weer denken aan een nummer van (ja) ani, waarin ze zingt
'you probably don't even know I'm her,
the woman you want to call home'
kunst vind ik dat, als mensen met een paar woorden zoveel kunnen zeggen. of zingen, dus ; )
het weekend staat voor de deur, de kerstvakantie (hier) ook, ik wens je fijne, heldere dagen met (zon)licht en kunst en natuurlijk met Liefde.
Wat heb je weer een prachtig stuk geschreven, Marius.
Ik wens je hele fijne dagen.
Een lieve groet, Carice
La compagnia dei pensieri en het is er goed toeven. Zowel in schilder-als woordkunst als in de muziek ! Fijn weekend lieve vriend !
Wat mooi Marius! Het zegt veel over jezelf ook.
Hoe ouder je bent hoe meer je hebt om op terug te kijken. De mooie dingen en de minder mooie.
Dat hebben we voor op de jeugd.
Ik ben er erg door geroerd!
lieve groetjes
lieve marius,
ik zie het hier zwart in :-)
je hebt gelijk de kijker naar het schilderij maakt zelf uit wat hij ziet....
muziek daarintegen is were ene heel ander verhaal...
dat neemt je mee;-))
fijn weekend marius waarheen je ook gaat..
Nu al zijn blaren
zijn afgevallen, staat daar
de boom in de zon.
© Seibi (1748 – 1816)
Is dit geen stralend idee Marius? Ouder wordend valt al het overtolligs weg en kan je van het licht genieten omdat niemand dat jou nog belemmeren kan!
Wat een bijzonder schilderij, ik zie een man, verdrietig, stervende, die in het mooie stralende witte licht zijn dierbaren al ziet staan...
Bloem
.
Dag Marius,
Meermaals ben ik komen kijken
naar dit schilderij.
En telkens werd ik 'huiverachtig'.
Ik bleef op 'huiverafstand'. Kil.
Nooit gehouden van dikke goeroe's
en tempelbrede Boeddha's.
En met verbazing gekeken naar de oranje intellectuelen destijds
die een 'Bagwan' slaafs volgden.
Ok, ze waren veertig en in hun midlife.
En dààr konden ze 'liefde' vrij delen.
Onder de vrijgeleide van een religie.
Wat in illo tempore paradijselijk zeldzaam was.
Neen, neem me deze woorden niet kwalijk.
Je tektst had ik liever gelezen
onder dat mooie portret van Ludo.
.
Ja, je deelt met ons jouw eigen manier van naar de dingen kijken, het geeft een extra dimensie. En daarom komen we hier immers ook, want je doet het heel mooi.
Ik herinner me de criticus die eens een schilderij in aanwezigheid van de schilder uitvoerig besprak en na afloop de schilder afwachtend aankeek. Goh, zei deze, nooit gedacht dat je het ook zo kon bekijken. Ik wilde slechts een roos schilderen.
Zo kreeg door de deskundige toevoeging van iemand anders zijn eigen werk op een bepaalde manier meer diepte. En dat is toch heel mooi.
een kopje thee en je blog vol mooie woorden en beelden, weer een heerlijke zondagochtend!
Prachtig schilderij Marius!
Mooie gedachtegangen erbij!:-))
Groet: Isolde*
Ongelovig als ik ben voer ik ook hele dialogen met mijn schepper dus met mezelf.
Gedachtengangen vol woorden.
Wat zie je als je in de spiegel kijkt vroeg iemand aan mij..Zo boos als dat ik was bijtte ik toe dat ik me nooit opmaakte..
Die vraag raakte mij wel..
Vroeger was ik bang, nu boos?
Laatst had ik een begravenis, bijzonder en bizar.
Dat gevoel dat verankert in het ruggemerg zit, tot in je beenmerg je weet te raken.
Gedachtengangen dus..
Eet energie en geeft energie.
Zoiets.. *Kijkt nog eens naar de afbeeldingen op je log*..
Er zitten mooie bij, waar ik soms stil van wordt.
FeeX
Een reactie posten