Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Een beeld vertelt zichzelf, dat is juist de schoonheid ervan (18)

Ik heb nog geen materiaalsoort gezien of er is wel in of mee gebeeldhouwd. Het fraaiste voor­beeld, of het meest excentrieke, dat ik laatst zag, was dat een verhaal was gebeeldhouwd uit 2000 pond kaas. En ik heb ook al eens verteld over de Italiaanse kunstenaar Guiseppe Penone (1947) – van de bewe­ging Arte Povera - die op een meterslang doek een mond had gemaakt van vele duizenden acacia­doornen (zie 27 februari 2007). De zandsculpturen zijn toch elk jaar weer magnifiek, zo­als ergens aan onze kust en in het Limburgse Thorn of die stad van anderhalf mil­joen kilo ijs uit de Amoerrivier in het hoge noorden van China, in Harbin. Allemaal buitengewoon knap express­ionistisch, fascinerend en vergankelijk werk, van kunstenaars voor wie ik diep buig, die ik toelach en be­won­der.
Onlangs stuurde een vriendin mij een korte diavoorstelling uit Bruno’s Art and Sculpture Gar­den. Een prachtige wandeling door het woud van de Zuid-Amerikaanse Bruno Torfs, die later naar Australië vertrok en zich met zijn gezin vestigde in het dorpje Marysville, zo’n kleine honderd kilometer van Melbourne vandaan.
Kunstenaars zijn mensen met een geschiedenis zoals iedereen, maar met een bijzondere gave een verhaal te scheppen dat zichzelf vertelt. We hoeven niet afgunstig te zijn want ieder heeft zo zijn eigen talent, maar dankzij hen vertelt ook de wereld wie hij is.

[© MN in de reeks vertellende beelden of schilderijen, “Le monde qui raconte ses voyages”. Afbeelding: van Bruno Torfs, zie www.brunosart.com/ .]