Een schilderij vertelt zichzelf, dat is juist de schoonheid ervan (23)
Opzij van een prachtig winkeltje staat in de etalage een ongelooflijk mooi klein schilderij dat ik nu al verscheidene keren heb gezien en telkens dacht ik, ‘Kijk naar deze wei hier, kijk en luister’.
Het wonderbaarlijke is, dat ik later op de dag direct, dat wil zeggen, uitsluitend op ’t oog en zonder het een ogenblik in te zien, een boek kocht van Tiziano Terzani en, eenmaal thuis, op pagina 9 deze regel lees: “Kijk eens naar de natuur vanaf deze wei hier, kijk en luister.” Hoe is het mogelijk!
Op een minischoolbordje, ik denk zo een van 10 x 15, schreef ik met krijt een korte overweging. Het is de kunst te leven volgens de innerlijke tijd, dat verjaagt de haast en streelt de ziel.
Kijk naar deze wei hier, kijk en luister.
[© MN, in de reeks ‘Een schilderij vertelt ….’. Het schilderij is van Coby van Wijngaarden, ‘Oosterse sferen’. In werkelijkheid zijn de kleuren van een indrukwekkende schoonheid. Op Tiziano Terzani kom ik zeker nog terug. Nu ik de eerste 57 bladzijden heb gelezen, is een en ander misschien helemaal niet zo toevallig. (De titel is: “Het einde als begin”; Primavera Pers, 2008.)]
Opzij van een prachtig winkeltje staat in de etalage een ongelooflijk mooi klein schilderij dat ik nu al verscheidene keren heb gezien en telkens dacht ik, ‘Kijk naar deze wei hier, kijk en luister’.
Het wonderbaarlijke is, dat ik later op de dag direct, dat wil zeggen, uitsluitend op ’t oog en zonder het een ogenblik in te zien, een boek kocht van Tiziano Terzani en, eenmaal thuis, op pagina 9 deze regel lees: “Kijk eens naar de natuur vanaf deze wei hier, kijk en luister.” Hoe is het mogelijk!
Op een minischoolbordje, ik denk zo een van 10 x 15, schreef ik met krijt een korte overweging. Het is de kunst te leven volgens de innerlijke tijd, dat verjaagt de haast en streelt de ziel.
Kijk naar deze wei hier, kijk en luister.
[© MN, in de reeks ‘Een schilderij vertelt ….’. Het schilderij is van Coby van Wijngaarden, ‘Oosterse sferen’. In werkelijkheid zijn de kleuren van een indrukwekkende schoonheid. Op Tiziano Terzani kom ik zeker nog terug. Nu ik de eerste 57 bladzijden heb gelezen, is een en ander misschien helemaal niet zo toevallig. (De titel is: “Het einde als begin”; Primavera Pers, 2008.)]
21 opmerkingen:
lIEVE MARIUS,
HEEL MOOI DIT SCHILDERIJTJE, EN NEE DE DINGEN GEBEUREN NIET ZO MAAR.
HOOP DAT HET LEVEN DRAAGLIJK IS.
LIEFS
ORENDA
Het verjaagt de haast..mooi Marius. Hoe het boek en schilderij bij elkaar gebracht worden gebeurt niet zo maar denk ik.
Kan je weer een beetje functioneren ondanks het verlies? Heeft het vanbinnen verdoofd zijn aan kracht verloren? Ik ben zo blij dat je weer een log geschreven hebt!
liefs
yvette
Blij je weer te lezen Dichter!
*slingert een stralende glimlach richting Marius*
Cath*
of toeval bestaat, daar verschillen de meningen over.
het einde als begin vind ik een mooie kijk op dingen. en ik hoop dat het goed met je gaat.
Hier zit een man die zich maar dichter noemt, bijna roerloos in pijn en verdriet, maar aan tafel zit ook Erik Satie (The Early Piano Works), bladerend in allerlei geschiedenissen, met in zijn hoofd het verlangen naar een nieuw ontwerp van zijn kleine wereld.
Satie kalmeert me en zegt me niets te vrezen.
Dag Marius,
Je schrijft "weide"
en mijn gedachten soufleren:
'The weeping meadow'.
Ook Kopland wandelt dan door m'n hoofd.
En mijmert over 'een lege plek' in het gras die hij had willen zijn. Voor zijn geliefde.
Zo sterk werd ik ontroerd door de muziek en het beeld van 'The weeping meadow' dat ik dit moest schrijven.
Ik hoop dat ik het hier mocht achterlaten. Voor jouw weide. En haar lege plek.
Eurydice
Kom, ik zet je over, liefste.
Bewaar je vleugels voor de laatste vlucht.
Ik teken wel de lucht die je zal dragen.
Op de thermiek van terminale dagen.
Kijk, het water is ons genadig.
Geen rimpeling hindert de boeg.
En jouw valies draagt mijn heimwee mee.
Laat de oever nog even wachten.
Kijk niet om. De weide weent om jou.
En onze lege plekken groeien dicht.
Reizen is voor hen die de aarde bewegen.
Zij die blijven staan houden het leven.
Niet in eigen handen.
http://www.youtube.com/watch?v=M_e7iicBaJo
dat geeft wel te denken hé marius,
hier krijg ik een rilling van :-)
hoe gaat het met jullie?
xxx
klaproos
Oh Marius, in een mens van licht kan het nooit volslagen donker zijn.
Dat is een gegeven waarin we bij tijd en wijle moeilijk kunnen geloven, maar dat altijd weer zichzelf bewijst.
Dat lichtvonkje diep in jezelf dat niet anders kán dan je trouw te zijn.
Leg je neer in jezelf en vertrouw.
.......als zelfs een grasspriet dat kan.......
Marius, Lantarendrager, het is zo warm en licht als je in de buurt bent, dat ik me bezorgd afvraag of je wel voldoende licht en warmte voor jezelf bewaart.
Zojuist schreef ik: "Zie de aarde waar alles al ligt, plant het zaad, dan kan het groeien wellicht."
En hoe hoger het komt des te meer wei, mijn beste Marius.
Het is zo als het wezen moet..
Geen toeval, wel geweldig ja..
De weide is er voor iedereen.
Zucht :-)
"Het is de kunst te leven volgens de innerlijke tijd, dat verjaagt de haast en streelt de ziel."
Je schrijft het zo mooi, lieve dichter. Net wat een vriendin van mij nodig heeft. Je woorden scheppen veel ruimte en aandacht.j
Wens jou veel warmte en blijvend vertrouwen in Satie ;-)
Gymnopedie à la Satie
de adem ingehouden
totdat het eerste woord
maanden later in
aarde viel die goed was
maar wat is goed? samen
ontbijten op een pianokruk
je achter je rug om bespelen
met steeds snellere vingers
tot het tolt en draait
om jou, om mij en
alles wat we horen
het stollen van de tijd is
© Marjon Sarneel
Ik hoop dat je zieleîjn een beetje draaglijker wordt, mijn lieve Marius!
Het einde als begin... Wat een mooie titel...
En wat schrijft Uvi hier weer een (h)eerlijk gedicht...
Knuffel, Marius!
De weide
Groen en grazig
Schittert in het nieuwe voorjaar
veelbelovend, toch ook nederig
zoekend en trouw aan de aardse tijd.
Die zelfde tijd geeft ook de zachtheid van seizoenen
De koene dichter lijkt dichtbij
de juist gekozen wereld-
de ruimte, muzikale volheid of een zwaar gemoed met pijn.
De weide wacht geduldig
Staat zij aan zij
Met wat er is
Wat er zal komen-
mooie dromen
of gewoonweg simpelheid.
X
Cath*
inderdaad een erg mooi schilderijtje, en hoe jij er over schrijft maakt het alleen maar boeiender...
Dank voor al dit hartelijke & de mooie gedichten waartoe de korte overweging inspireerde. Hoe vaak niet klinkt hier de cd van Eleni Karaindrou, 'The weeping meadow'.
Las pas nog dit en geef het door :
Loslaten
Loslaten is niet steeds verlies
fluisterde de oude boom.
De wind schreef namen
op het rimpelloze water,
tekende gezichten, herkenbaar.
Als in een droom zag zij
wat onomkeerbaar was voorbijgegaan.
Vertel mij jouw geheim,
vroeg zij de boom,
wat doet jou overleven ? Na elk seizoen
weer nieuwe krachten vinden ?
Hij rilde - wist hoe zeer het doet - :
de kringloop van het leven
laat niets verloren gaan.
Wie wortels heeft die blijft, is vruchtbaar.
Loslaten is geboortekans,
plaats maken voor de ander
en nieuwe ruimten binnengaan.
Zr Caritas Van Houdt,kanunnikes van het Heilig Graf.
tja ik ervaar veel dingen ook zo.het einde word weer beginnen.Marius het was mooi om te lezen en te kijken.
Novelle
Mooi gezegd....kort en krachtig.
Ik bewaar het in mijn gedachten.
Sterkte verder!
Liefs
Inge
Mooi, dat zal ik onthouden.
Een reactie posten