Met have en goed beladen
In alle barheid riep ik al
zeven dagen in volkomen verlatenheid
te leven, maar het antwoord was
even resoluut als gemakkelijk: “leg
jouw leven niet op onze nek”, niet wetend dat
het een schreeuw was uit een weerloos hart -
en de vroegere gemalin en vriendin fietsten
geërgerd en lachend hier vandaan, wie weet met
de gedachte dat ik maar beter dood kon gaan.
De vrees van sterven ken ik maar al te goed,
maar mijn zoektocht naar eenheid is nog
onvolbracht, mijn wil te leven niet gebroken
en daarom ben ik geen slachtoffer, wel
een mens in hevige pijn en nood, maar ik ben
en blijf een vuurfakkel. Vreemd, het lijkt beter
te leven met een zwijgend hart, nooit te graven
naar vragen, maar met de waan van de dag
en in perfectionistische kilte, daar red je het mee.
[In “De man en zijn ziel” bij een belevingsschilderij
Van Verdirosi, “Vagabondo”.]
18 opmerkingen:
Zonder donker, geen licht?
Zonder warmte ook geen kou?
De levenskunst is het mooie ervan te koesteren en het andere te vergeten.
Wear sunscreen?
http://www.youtube.com/watch?v=xavFb4WH7o0
FeeX
een zwijgend hart...
dat is onmogelijk, al spreekt mijn mond geen woord meer marius, mijn hart.....
dat houdt nooit stil:-)
xxx
Tijdens een kopje koffie las ik je gedicht.
Hoe graag Marius had ik je ook een kopje aangeboden en vooral Gezelschap.
In liefheid en bezorgdheid gegeven.
Remember: That Light, keep it burning.
Maar hou de waan van de dag vér van je, die modus past je niet. Daar redt jij het niet mee. Het is té mager
Je wil te leven niet gebroken, hold on, dear poet ! De schrijver kan het niet laten te schrijven, ondanks alle pijn. Wat ben jij een krachtig mooi mens. Slaapwel lieve Marius.
Het is de KUNST niet in te vullen Marius.
Misschien vanuit de vroegere gemalin gedacht ook enigzins begrijpelijk, gezien de noodvolle situatie van jullie beiden in het NU.
De zaak heeft altijd twee kanten.
En wat betreft de perfectionistische stilte ... daar red je het niet mee.
Ga koffiedrinken bij Marieke, het kopje staat al klaar:-))
X
Cath*
Niet ik! De ander!!! In het 'paradijsverhaal' was het al niet anders...Heel menselijk en van alle eeuwen. Edoch..VERIFIEREN is een fantastische en objectieve manier om gevoelens of gedachten te eiken...Indien je gevoelens of gedachten juist blijken, slechts dán is jouw typering pas op haar plaats! Wat betekent een bevrijdende lach? Bij de ander kan ook wel eens de limiet bereikt zijn..... Ooit op de gedachte gekomen Marius dat de ander jouw leven inderdaad niet kan leven of invullen???????
Ieder mens heeft de uitdaging het eigen (moeizame)leven (indien wenselijk uit vrije wil met zelfgekozen hulptroepen) tot een draaglijk geheel om te vormen(waarbij m.i. alle menselijke middelen geoorloofd zijn)en tot het einde optimaal te volbrengen.Waar dat einde zich ook moge bevinden. Als dat niet binnen jouw mogelijkheden/vermogens ligt dan toch gewis zelf de verantwoordelijkheid daar voor nemen a.u.b. Geef liever geen gehoor aan de impuls om niet-geverifieerde uitspraken de ether in te zenden.Dat verdient de medemenselijke medemens geenszins. Tevens loop je het risico dat compassie op de tocht komt te staan...
eiken is denk ik ijken bij nader inzien,echter de boodschap is helder
Ik zie nu pas dat er perfectionistische kilte stond in plaats van stilte, heb ik weer:-))
Komt door de lading van je gedicht denk ik.
Je doet je ex-gemalin te kort, daarom regeerde ik zo en heb ik er iets anders van gemaakt geloof ik.
Mijn excuses daarvoor!
Blijft staan dat je ook in perfectionistische kilte niet kunt functioneren. Maak het warm met je eigen vuur, dat lijkt me raadzaam Marius.
Sterkte!
Cath*
terwijl ik nog dacht over wat je te sturen, nadat ik las dat je er nu toch echt mee ging stoppen, zag ik ineens in m'n reader 2 nieuwe berichten hier. imagine my surprise ; )
hoop dat je snel woonruimte vindt. en wat rust. van de pijn ook.
ik hoop het van harte.
Sommigen, zo lijkt het, weten alles zo goed en zoveel beter: niemand is verantwoordelijk voor de invulling van mijn bestaan. Daar gaat het gedicht helemaal niet over. Het is een observatie en een volstrekt persoonlijke beleving van een (voor beiden) uitermate pijnvolle situatie.
Ja ja... een gedicht, kom nou Marius!!! Daarmee is niet alles te vrijwaren hoor!
J
Een Gedicht is een weg naar troost,
en soms de láátst 'begaanbare weg'
in een Troosteloos bestaan.
Weet je.....J,
'Hardvochtigheid' is ook zo'n woord dat mij nu weer te binnen schiet. Ooit van gehoord?
Ik geloof niet dat J, wie het ook moge zijn, enig idee heeft wat een overal doorheen dringende chronische pijn met een mens doet. Het gedicht is in geen enkel woord een handen wassen in onschuld.
ik wens je sterkte en moed in jouw situatie.vriendelijke groet
Novie
Pijn sloopt. Delen van pijn mag, nee moet zelfs.
Geen verdediging nodig. Voel je vrij om je te uiten.
Voel verbondenheid, geen afgesloten zijn.
Ik houd je even heel goed vast.
Lieve Marius,
je wil om te leven....laat die door niemand en niets breken.
Je zal je eenheid bereiken ook al ga je nu door een duister stuk.
knuf
yvette
Wijze Theadora !
Je kan je niet indenken, begenadigd dichter, hoe blij ik ben dat jij toch de moed vond verder te gaan met dit blog en ons laat genieten van je mooie pennevruchten!
Een reactie posten