Het woord is aan de ogen
Waar ik was, is vruchtbare grond
geen emotie blijft ongezien, geen stem
ongehoord, - waar ik was, is het een woonstede
van warme gastvrijheid voor elke ziel,
voor elke ziel die het onbestaanbaar leek
dat er nog een huis is zonder moderne attributen,
een vrijplaats voor de gewone ontmoeting,
zonder plicht, zonder aanzien of veinzerij.
In de ochtenddauw ontwaar je paarden, in de brede gracht
scholen vissen tezamen en woont Niels,
een oude eenzame eend, in ’t stille woud vogels en eekhoorns,
ver boven paddenstoelen roepen bosuilen genade en veiligheid.
Waar ik was, woont de vriendschap, - daar
word je vorstelijk onthaald, daar is alles
wat mensen zo raakt en zeggen te koesteren,
niets wat in wezen overbodig is.
Voor wie het wil, is het een schuilplaats
onder Gods wieken van de tijd, voor elke lach,
voor elk verhaal dat zich ontrukken laat
aan de duisternis, ver van alle last en hinderlagen.
[© MN, ‘Ode aan Slangenburg’. Een 17de eeuws kasteel in de landerijen van Doetinchem. Afbeelding: “Autumn” by Ton Zegveld.]
Waar ik was, is vruchtbare grond
geen emotie blijft ongezien, geen stem
ongehoord, - waar ik was, is het een woonstede
van warme gastvrijheid voor elke ziel,
voor elke ziel die het onbestaanbaar leek
dat er nog een huis is zonder moderne attributen,
een vrijplaats voor de gewone ontmoeting,
zonder plicht, zonder aanzien of veinzerij.
In de ochtenddauw ontwaar je paarden, in de brede gracht
scholen vissen tezamen en woont Niels,
een oude eenzame eend, in ’t stille woud vogels en eekhoorns,
ver boven paddenstoelen roepen bosuilen genade en veiligheid.
Waar ik was, woont de vriendschap, - daar
word je vorstelijk onthaald, daar is alles
wat mensen zo raakt en zeggen te koesteren,
niets wat in wezen overbodig is.
Voor wie het wil, is het een schuilplaats
onder Gods wieken van de tijd, voor elke lach,
voor elk verhaal dat zich ontrukken laat
aan de duisternis, ver van alle last en hinderlagen.
[© MN, ‘Ode aan Slangenburg’. Een 17de eeuws kasteel in de landerijen van Doetinchem. Afbeelding: “Autumn” by Ton Zegveld.]
Update. ‘Het woord is aan de ogen’ is de ware betekenis van Slangenburg, ook of in elk geval voor mij, maar het weerspiegelt helaas niet mijn ervaring van het afgelopen weekend. Het is zo dubbel: de beschreven werkelijkheid die niet aan kracht heeft ingeboet en de kracht van de pijn die alles heeft neergesabeld, ondanks de weldaad van gesprekken en de nooit aarzelende hulpvaardigheid. Het is alsof je door een dief in de nacht van de wederkerigheid bent beroofd en het zou een staaltje van veinzerij zijn dit te verzwijgen.
Ik leef in een vicieuze cirkel van pijn en angst en ben onwetend over hoe het verder gaat.
Ik leef in een vicieuze cirkel van pijn en angst en ben onwetend over hoe het verder gaat.
Prachtige muziek is er wel: Songs from Spain and Argentina,
Kim Kashkashian (viool) en Robert Levin (piano).
14 opmerkingen:
Wat geven deze woorden een zalig aangenaam gevoel.
Héél blij dat je het daar blijkbaar erg goed had !
Slaapwel lieve ziel.
Mooi zo!
Jij hebt het fijn gehad en dat gunnen wij jou zo!
Wen maar weer een beetje thuis.
X
Cath*
*ook blij*
en welk een vol-waardige ode,
liefs
Danny
wat moet het daar fijn zijn (doetinchem, da's vlak bij zus.. hm..) en wat naar dat de pijn dan toch ook zo aanwezig is, dat je niet voluit hebt kunnen genieten.
hou vol x
Als ik kon toveren
kwam alles voor elkaar
(en niemand heeft er honger)
Als ik kon toveren
dan werkt geen mens te zwaar
(en iedereen zong er)
Als ik kon toveren, kon toveren, kon toveren, kon toveren
dan hielden alle mensen van elkaar
Herman van Veen,
Als ik kon toveren,
dan hield jouw (ver)pestende pijn stante pede op en had je er zelfs geen enkele herinnering meer aan.
Ach, zo mooi je het schreef zonder die kleine lettertjes,
zo zwaar voelt het weer, the complete truth and the man in the complete picture.
Wens je sterkte.
Gewoon doordat je er voor iedereen bent hier -én deelt, lieve Marius, is er al zóveel wederkerigheid.
Onderschat dat niet!
Het is het Goede Hart waarvan men nooit beroofd kán worden, wat je verstand je ook soms doet geloven...
liefs in eenvoud.
De foto is schitterend, als je snel kijkt zou het de laan met bomen voor de brug kunnen zijn in de schittering van de herfst.
Eenmaal gegrepen door de slang kun je de burgt niet vergeten een plek waar liefde rust en pijn op prettige manier samen kunnen gaan, omdat de slangenburg leeft en begrijpt als geen ander.
hij doet je verlangen om terug te gaan.
mooi, ene bijna Naturalistisch gedicht. Wordsworth had dit vast (net als ik) mooi gevonden.
"Ik leef in een vicieuze cirkel van pijn en angst en ben onwetend over hoe het verder gaat."
De kern van alle dingen.
Uvi
wat een schitterend gedicht marius, nen het laantje roept heel veel op,
supermooi samen
Dit gevonden op youtube :
http://www.youtube.com/watch?v=BnKyENTIB6s
Mooi ! Dank voor de tip.
Slaapwel !
"Het is alsof je door een dief in de nacht van de wederkerigheid bent beroofd"...
Herkenbaar Marius. Ik zag het.
Onderschat niet wat je gaf. Maak het niet minder dan wat je vroeg.
Waar jij bent is vriendschap.
Al lezend wist ik al waar je het over had. Dat onderliggende zondagskindgevoel dat meer boven komt daar waar je graag bent. Ik hoop dat je dat gevoel ten alle tijde en ovelal, over je pijn heen op kunt roepen Marius. Dat het sterker kan worden en groeien mag.
Op zo'n plaats zou ik willen vertoeven, al is het maar voor even.
Heel mooi dicht Marius!
Een reactie posten