De waardigheid, mijn wakend oog
Niet de stilste dichter van God
Denken als een vriend
van de mensen, dat is de inhoud
van geloof, mijn gelovig zijn -
want wie heeft mij dit leven geschonken,
in mij de geest gewekt?
Is het juist om zo radicaal
te lachen, gieren, brullen om
wie zeggen waarachtig gelovig te zijn?
Zoals de vogel hier over de kruinen vliegt
is al wat leeft niets dan te respecteren, -
en schurkachtige mensen
die het licht van vrouwen doven, -
ik kijk met traan, met pijn en schaamte,
door ontij verscheurd,
gaat elk mens wel de weg die hij gaan kan?
Ik ken mijn afgelegde, soms droevige weg, maar zie
niet om in wrok want als je lang genoeg aan de steile oever
zit, drijven de lijken van je vijanden voorbij.
[© MN, ‘Het behoud van verwantschap’ in het teruggeven van het eigen leven. Geschreven naar aanleiding van een korte tv-impressie over het meest ondenkbare levenslot van miljoenen jonge meisjes in India, die, levend in minder dan een varkenskot, beroofd zijn van hun eer en onder dreiging van mishandeling prostitué zijn.
Niet de stilste dichter van God
Denken als een vriend
van de mensen, dat is de inhoud
van geloof, mijn gelovig zijn -
want wie heeft mij dit leven geschonken,
in mij de geest gewekt?
Is het juist om zo radicaal
te lachen, gieren, brullen om
wie zeggen waarachtig gelovig te zijn?
Zoals de vogel hier over de kruinen vliegt
is al wat leeft niets dan te respecteren, -
en schurkachtige mensen
die het licht van vrouwen doven, -
ik kijk met traan, met pijn en schaamte,
door ontij verscheurd,
gaat elk mens wel de weg die hij gaan kan?
Ik ken mijn afgelegde, soms droevige weg, maar zie
niet om in wrok want als je lang genoeg aan de steile oever
zit, drijven de lijken van je vijanden voorbij.
[© MN, ‘Het behoud van verwantschap’ in het teruggeven van het eigen leven. Geschreven naar aanleiding van een korte tv-impressie over het meest ondenkbare levenslot van miljoenen jonge meisjes in India, die, levend in minder dan een varkenskot, beroofd zijn van hun eer en onder dreiging van mishandeling prostitué zijn.
Afbeelding: van de Iraakse kunstenaar Vian Sora, “Woman in time”.]
15 opmerkingen:
"lachen, gieren, brullen"
Het doet mij aan carnaval denken.
Een feest waar ik mij een vreemdeling voel.
De lach heeft vele gezichten.
Ik koester de glimlach.
Wanneer biedt de televisie eens wat anders dan miserie? Langer dan een jaar al, leef ik zonder. Ik mis 'm niet.
Het is net of de dagen zonniger worden.
Ook het radionieuws beperk ik.
Ofwel word je depressief ofwel onverschillig.
Wie wordt er beter van dat ik somber word.
Er over schrijven of wegkijken?
Ach, ...
Uvi
Vide cor meum.
*zucht*
Hier heb ik eventjes geen woorden voor lieve Marius, ik weet zéker dat je me dit zal vergeven...
Prachtige techniek die in het schilderij gebruikt wordt. Spreekt mij erg aan.....
Ja Marius, elke dag geschiedt dit onrecht alsóf het het 'recht' van de slimste is, om uit het leven te halen wat er in zit, ook al gaat dat ten koste van anderen.
We lachen, gieren, brullen maar door...
"Een geloof? God? nooit van gehoord, wie is dat? Stupide om je daar mee bezig te houden, neem het leven liever in eigen hand"
-ook het atheïsme is m.i. een geloof, het is maar waar je voor kiest-
De mensen? Ooit dacht ik, dat ik niet bij dat 'zooitje' wilde horen, geef mij de dieren maar. En soms, zoals in het geval van dit stuk dat je hier schreef, schaam ik me nog wel voor mijn eigen soort dat durf ik best hardop te zeggen.
Maar het minste wat je van een béétje denkend mens mag verwachten is toch dat er 'geloof' is, geloof in 'iets', geloof, hoop en vertrouwen in..., al is het maar 'iets groter' dan men zelf is. Iets dat overstijgt en ons inspireert om het goede en het mooie te doen, compassie te hebben voor andere wezens. Humaan te zijn en de vrijheid in volle verantwoordelijkhied lief te hebben.
Of je nu gelooft in God, of dat je een Vriend van de mens bent, of Pantheïst, of zgn. niets, áls je je maar kunt laten dragen door 'iets van vertrouwen', dan ben je gezegend en ik geloof dat je dan uiteraard en mét overgave geen vlieg ooit meer kwaad doet.
Lachen gieren brullen...om je zelf te overschreeuwen, en om niet 'te hoeven horen...'.
Leg mij maar liever neer in barmhartigheid, wat dat is de roep waar ik steeds meer in Geloof, ja dan lijd je niet alleen aan jezelf, maar óók aan de wereld, Marius. Het kán lastig zijn lieve Vriend, maar het is niet dom, want het zaait zich uit...de Liefde én de Veiligheid, in deze zélfde wereld.
Na een lange afwezigheid kom ik weeral bloggen :) En de eerste blog die ik weeral wil bezoeken is de jouwe, nog altijd even mooi en even boeiend. Groetjes, beste Marius, doe het goed!!!
Ik herken mezelf in je gedicht omdat ook ik niet gelovig ben.
Maar ook herken ik me in de andere dingen des levens die jij hier zo intens onder worden kan brengen.
Eén zin blijft me bij en ik probeer te citeren: "of ieder mens wel de weg kan gaan die hij wil gaan?"
Eerlijk antwoord hierop: ik denk van niet...
Mooi geschreven
met een intens gevoel,
een voelbare medeleven.
De weg die je krijgt,
moet je gaan.
Ieder gaat zijn weg.
Maar hoe je met de dingen omgaat, die op je weg komen,
daar ligt de kiem van
onze ontplooiing, onze evolutie.
En dit doet niet iedereen
zo goed als hij kan.
Soms wordt er zelfs misbruik
van gemaakt...
En ja, ik geloof
in een hoger 'plan'
met een doel
waar alle leven deel van uitmaakt.
Hartelijke groet.
Marius, even 'off topic'
ik zag een contradictie tussen wat ik hier zonet schreef en mijn vorig blogbericht.
Even over nagedacht.
De weg waarop ik ging, was goed.
de manier waarop ik hem leefde niet.
Vandaar de 'behulpzame' muur waar ik tegenaan liep.
Verdorie, alle vragen zijn toch al gesteld, dacht ik? Misschien wel, maar kloppen de antwoorden wel?!...
Ik blijf nog wel een tijdje bezig...
het schilderij is zo mooi, ik blijf kijken en steeds weer nieuwe dingen zien:))
Laten alsjeblieft alsjeblieft zoveel mogelijk mensen dit lezen!
Hallo Marius, Lutje heeft toch echt wel een weblog.
Het heet Zon-nebloem. Als ik het mis mocht hebben, tja, dan bel ik toch even mijn psych! (oi, heb ik niet meer!)Hihihi.Tenzij we het over een totaal ander persoon blijken te hebben...
Groetjes
mooi stuk. met vele lagen. en een essentie waar ik vierkant achter sta.
gaat ieder wel de weg die 'ie gaan kan?
ps http://www.youtube.com/watch?v=r8OipmKFDeM
Alles hanhgt van toevalligheden aan elkaar denk ik wel eens. Ik ga er vanuit dat iedereen gaat waar hij gaan kan, en doet wat hij doen kan.
> Ach natuurlijk Walter, er zijn meer mensen met de naam Lut, zoals met elke naam het geval is.
> De wereld, welke vaderlandse bodem ook, is niet bevolkt met uitsluitend mensen die de weg gaan die ze kunnen, daar kan ik niet slechts van uitgaan; onder hen bevinden zich vele gevaarlijke hyena's die constant op zoek zijn naar hun prooi en ook van geen andere visie of keuze willen weten. 'Omstandigheden' spelen een bepaalde rol soms, maar zijn allerminst verklarend. Uitgaan het goede in de mens is heel nobel, maar tegelijk vaak ook erg naïef.
Nog aan het nadenken over Ingelien's antwoord en het toeval bij Redstar.
Als Walter mij bedoelde : nee , geen weblog. Computer aan het minderen, te moe en meer slecht zicht aan het krijgen.
Uitgaan van het goede in de mens kan naïef zijn en dat ben je beter niet, maar toch wil ik blijven geloven in het goede van de mens tegen beter weten in.
Een reactie posten