Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Het lichaamsverlangen
Het bed, mijn tweede werkelijkheid

4 Januari, 1ste keer pijnpoli
Wekenlang naar uitgezien en sinds ik kort daarvoor had gelezen dat Slingeland het beste ziekenhuis zou zijn van Gelderland en tot de top vijf van Nederland behoort ook met zekere verwachtingen. De ziekenhuiskrant had daar nog een schepje bovenop gedaan, want ‘het beschikt over een geavanceerde pijnpoli’.
“Enfin, om maar aan te geven, de mogelijkheden voor u zijn nog lang niet uitgeput.” (Opluchting. Bemoediging. Maar ik hoop niet op een hele reeks experimenten.) De sympathieke pijnspecialist, die achter zijn bureau bleef, is al een zin verder.”(..) eerst dus die Lyrica afbouwen en dan rustig beginnen met Cymbalta; het kan wel vier tot zes weken duren.”
Onderweg naar huis voelde ik me er niet gerust op. Deze pijn en dan afbouwen van Lyrica?

Het werd een onverdraaglijk tranendal. Eind van de vrijdagmiddag de pijnpoli gebeld, voordat het nog erger zou worden en ik de huisartsenpost zou moeten bellen. “Nee, u moet de ingeslagen weg vervolgen. U mag wel een extra pleister plakken. Eigenlijk moet de huisarts u zien en ons daarna bellen zodat we kunnen overleggen.”
De huisarts voelde er niets voor te komen. “Een social visit? Nee hoor.”
De pijn werd een hel. Ik dacht aan Dante en Vergilius.

Op zondag openbaarden zich de eerste plasproblemen. Dodelijk nerveus. Grote onmacht. Gedrenkt in angst en zweet. Ik kreeg geen hap door de keel. Zwaar geprikkelde woorden. s’Avonds tegen half negen kwam een arts van de huisartsenpost en zette een kleine maat catheter die de volgende morgen door de huisarts werd verwijderd om te zien of ik weer zou plassen. Geen druppel. Aan het eind van zijn werkdag weer teruggeplaatst. Drie uur later nog niets. Huisartsenpost gealarmeerd. Die stuurden iemand van Buurtzorg (equivalent van de thuiszorg). Grada zou wel even spoelen, maar ontdekte dat het catheter niet eens in de blaas zat. Nu aan haar de beurt, maar tevergeefs. Twee uur later, intussen 23.00 uur, kwam er een arts van de ‘post’.
Het werd een gezwoeg en gesjor tot na 1 uur in de nacht, met enkel alleen maar meer bloed. Ik lag als een bijna geslacht en gekwetst lam in bed.

s’Morgens met de ambulance naar het Slingelandziekenhuis. Elf januari. Wat gemor op het bedroevend falen van huisartsen, “terwijl die plasbuis prachtig schoon is.” De man ging krachtig te werk. “Zit hij er al in?” “Ja hoor, en de gewone maat, wel dwars door de prostaat. Zo, kom nu eerst maar een poosje tot rust.”
De rust leerde ik niet kennen.
Vanwege restanten bloed in de blaas kwam Maaike van Buurtzorg twee avonden later een keer spoelen. Door het uitzicht op haar borsten die als klassieke porseleinen theekommen in de cups hingen vergat ik alle ongemak.

31 Januari, tweede keer urologie
De sluier over wekenlange ongerustheid zou, afgezien van pijn (de grote gangmaker van toenemende bedlegerigheid, 92% van de tijd) en passiviteit, vandaag worden opgelicht.
Aangezien ik niet op een brancard lag, kon ik deze keer eens zien wie er zich met mij bezighield. Een sympathieke man, direct ook ongerust of ik wel goed lag en niet een extra kussen nodig had.
Het was een vervelend en wat pijnlijk onderzoek, maar er bleek niets aan de hand met mijn onderwereld. Alleen jammer dat het me niet lukte om te plassen. “Alles is prima, de prostaat is maar een kleintje en ligt niets in de weg, de bloedwaarden zijn uitstekend, de plasbuis is een gave tunnel.”
Einde catheterstory.

1 Februari, 2de consult pijnpoli
De ervaringen met Cymbalta stelden hem teleur. “Temeer, daar ik verder niets voor u kan doen, het is een uiterst moeilijk pijnsyndroom, u bent uitbehandeld.” Ik zat genageld in mijn cabrio. Weerzin om ook nog maar iets te zeggen. Dus vroeg Marieke hoe het dan zat met die andere mogelijkheden, zoals electroforese. “Die kunnen niet, die interfereren met dat ijzer in de nek” en hij ging meteen door over de mogelijkheid om met een pijnpsycholoog te praten, “die kan u helpen meester te worden over de pijn.” (‘Overdrijf niet man, word meester over uw eigen handelen. Sympathiek, maar professioneel?’)
Einde van een illusie.

In gelatenheid naar huis.
Enkele dagen later heb ik laten weten wel in gesprek te willen komen met een psycholoog. (Maar die heeft nog altijd niet gebeld voor een afspraak. Ach, ik ben immers een meester in wachten.)
Nog steeds moet ik het doen met een tien-twaalftal kwartiertjes dat ik niét in bed lig. Dat ik maar niet aan de winnende kant raak, dat verdriet me, terwijl ik beducht ben voor negatieve emoties omdat álle emoties eerst in je brein langs het pijncentrum gaan en vervolgens de gerelateerde invloeden doen gelden.
Wie vermoordt mijn koploper?

De sleutel
Al drie maanden leef ik in pyjama en lig meer dan 90% van de tijd in bed. Soms leek ik wel een kanarie, d’r in d’r uit, d’r in d’r uit, een afschuwelijke rusteloosheid. Het lichaamsverlangen, mijn hele zijn, kan zich hier niet langer mee verenigen. Als het niet uit mezelf komt, komt geen enkele verandering me aanwaaien. Ik heb het plan opgevat me alle dagen zo bijtijds mogelijk aan te kleden, om te beginnen éen middag in de week alleen in mijn eigen appartement te zijn en ook eens een avond en nacht. Niets moet, maar aftasten wat haalbaar is en initiatief nemen, lijkt me de beste strategie om zo dicht mogelijk bij ons oorspronkelijke plan te komen. In liefde leven, maar vanuit een eigen niche.
En het lichaamsverlangen kent vast nog meer stille geheimen.

[© MN, ‘Uit een gekweld geheugen’, geschreven tijdens verspreide kwartiertjes bij een schilderij van Jannes Koetzier.]