Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Gesneuveld vaderschap

Het beeld dat Adri van zijn vaderschap had, is terstond, abrupter kan niet, in mei 2010 faliekant omgeslagen en als een niet te repareren roeiboot in een van die troebele Amsterdamse grachten gezonken. Elk motief om van een geslaagd vaderschap te spreken, werd als een oude door de iepenziekte aangetaste boom omgehakt. Hij had definitief en volledig gefaald, dat vind ik de meest drieste en dramatische betekenisgeving aan Tonio’s trieste en fatale fietsongeluk. Zijn verongelukken in de vroege ochtend van eerste Pinksterdag vorig jaar, op weg naar zijn kamer in de Baarsjes, had hij met welke kunstgreep dan ook moeten weten te voorkomen – al was hij maar tussen zijn zoon en dat achterlijke karretje, een Suzuki Swift, ingedoken. Had hem een dag eerder gevraagd zijn vaderschap te duiden, dan had hij zich verlegen gevoeld, maar met onverholen trots uitgelaten over de band met zijn zoon . Drié dagen voor die Zwarte Pinksterdag hadden ze bij toeval gedrieën een kostelijke avond gehad. En nu ging hij vernietigend aan de haal met wat zich vanwege Tonio zo degelijk had ontwikkeld: zijn gevoel van eigenwaarde.

‘Het is toch een roman.’ ‘Ja, maar geen effectbejag, niks en nergens. Dit is op en top authentiek.’ De gedachte dat het mettertijd wel slijt? Adri moet er niets van hebben, al bespeurt hij drie, vier maanden later al wel wat andere kleuren op zijn palet.

Gisteravond dacht ik, dat deze hele schuldkwestie een sublieme, (ir)rationele vorm of strategie is om het immense verdriet te kunnen inpakken om een andere weg van rouw mogelijk te maken. Mirjam heeft verschrikkelijke huilbuien, Adrie hooguit natte ogen. Hij eist van zichzelf het hoogste, het meest onmogelijke – hij is niet gevoelloos, integendeel zelfs. Het laten gaan van de tranen zou het ‘begrijpen’ blokkeren, en dat is ontoelaatbaar. Brul het er maar uit, “nee, ik wil het minutieus onderzoeken, jij toch ook Minchen?” Het is de kracht van hun verbond, nergens meer voor beducht. Dit is het ware ouderschap, de liefde van een drie-eenheid.

[© MN, ‘De kern’, nog eenmaal over Tonio. Literatuur van hemels beslag, met een boekomslag van ook zo’n literaire kathedraal die in 2003 bij de Arbeiderspers verscheen.]