Een deerne met toewijding

Dagboek

Zaterdag, 1 oktober

Zit ik net op die laatste ouwe wijvenzomerse zaterdag even voor buiten, eerlijk gezegd als vlucht uit het 107^de doosje, komt daar ‘een deerne in lokkend postuur’* met een zonnebril als omgekeerde boerka waardoor ik haar niet herken, rondborstig en strak in ’t vel, haar ravenzwarte haren die op driekwart hoogte bijeengehouden worden door een gouden steek maar verder los hangen tot vlak boven de billen. Haar sierlijke handen en schone voeten, niets ontging me, alle nagels geduldig gelakt in hetzelfde bordeauxrood. Toen ze vlakbij was, groette ze me bij m’n naam alsof ik een verrassing was op haar route.

“Dag Christina, welkom, door je zonnebril wist ik niet meteen wie ik zag” ( ik dacht, ‘wel wát’, en wat er nog meer aan ‘Schwingung von Sehnsucht’ door me heen ging. Nee hoor, mijn libido lag in het mitrailleurvuur van de medicatie, geliquideerd, midden op de dag, een klein eindje verder dan op de helft van mijn leven. Of is het toch al aan het eind, zoals ik vrijwel dagelijks vrees?).

Christina studeert Zorg aan het mbo, loopt stage bij Buurtzorg en komt al een poos eens per week hier. Terwijl ik word gedoucht, zorgt zij voor de lunch. Ze is dan onopvallend gekleed en heeft het haar opgestoken; zij is een ontzettend aardige jonge vrouw. Nu kwam ze koken voor die lieve oude vrouw die alle dagen eenzaam in de gang zit.

Het gaat mij er niet om zonodig over mijn intimiteiten te schrijven, maar om volledig te zijn over het ouder worden in een afhankelijk geworden lichaam. Er is, voornamelijk de laatste twee jaar, veel dat voorgoed voorbij is gegaan, dat ik verloren ben aan eigenschappen en plezierigheden. De pijn is de hyena in mijn bestaan. Het gelukkige is dat ik nog altijd graag wil leven. Of is dat eerder tragisch, een bewijs van onvermogen om los te laten wat niet leefbaar is? Op dit punt delen we mogelijk meer gelijkheid dan we vermoeden.

Ik voel geen ouderdom, wel nadrukkelijk het verlorene. 

Zondag, 2 oktober

We hebben heerlijk geslapen, dat betekent liefdevol en veilig, beide van even groot belang, in zoverre het een niet al het andere impliceert. Al ruim een week schenkt elke ochtend hetzelfde stralende warme licht, staan de bomen roerloos in de aarde en bijtelt een specht zich een nieu­we verblijfplaats. De populieren hebben ongemerkt al heel wat blad laten vallen, maar de meeste bomen staan nog dik in ’t groen. Het oostelijke doosje waarin ik woon, kan ik mis­schien wel blind tekenen, maar is een oase van dankbaarheid wát ik er soms ook over op te mer­ken heb. En je gaat vanzelf van de mensen houden, gewoon omdat je een van hen bent.
Orithia: veiligheid en bedreven in liefde. Con amore, ‘ab imo pectore’.
Ik leef onder het tromgeroffel van Orithia. Ik vind haar een schoonheid die bij me past. Zij heeft een zachte huid en kan boeiend vertellen.

Dinsdag, 4 oktober

Een stille dag. Ik ben beschadigd, maar ook vergankelijk. Is dit de pijn van oud?
Er zijn vele, vele uren van niets doen, terwijl mijn innerlijk leeft, door de tijd reist of alvast werk maakt van het boek dat ik nog wil schrijven. Het wordt de hoogste tijd. Er staat al heel wat op papier, maar er moet nog veel ambachtelijk werk worden verzet.
Ik kan niet zeggen, dat er veel tijd verloren gaat in mijn wijze van leven, dat die maar wegsijpelt alsof het me eigenlijk wel best is om het bij voornemens te laten, dat ik toch maar een mooi alibi heb om niet te voorschijn te hoeven komen. Ik doe wat ik kan, maar laat wat me teveel is.
De dag in ogenschouw nemende, zal de ‘ouwe wijventermijn’ vannacht wel verstrijken. Dan treedt het expressionisme aan: wind, regen en bonte kleuren. De heftigheid van de herfst. De eikels, de kastanjes en de beukennootjes vallen bij bosjes. Het wordt vier minuten per dag eerder donker. Als over enkele weken de klok naar de wintertijd wordt teruggezet, kunnen we bij kaarslicht eten.

[© MN, ‘Les jours de l’âme’ met een foto van Mutovka. * naar Maarten ’t Hart.]