De optochtDit is nu een schilderij waar ik het liefst op een bankje ervoor ga zitten, stil zijn, kijken, de tijd nemen, de tijd die lijkt stil te staan, nadenken over de mensen die de schilder in zijn werk heeft samengebracht. Het lijkt een bijna anonieme wereld, over mensen die moeilijk zijn thuis te brengen. Ze horen wel bij elkaar, al die mensen, maar of het een feestelijkheid is of droevigheid die zij vieren, ik weet het niet. Vandaag de dag zou die ene trom mogelijk doen denken aan een stille tocht, maar het lijkt een verhaal uit een ver verleden, over afwezige, op elkaar lijkende, eenzame, en ook onwerkelijke mensen. Toch gaat het over ons, het is van een van ons. In rudimentaire gestalten de verbeelding van een stoet mensen, in een prachtige ongebruikelijke kleurzetting, een die velen vermoedelijk te neerslachtig van toon zullen vinden, maar ik zou het doek hier een goede plaats geven.
[“De optocht” van Roland Devolder. 10 december: de dag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, 1948 – 2006.]
1 opmerking:
Die schilderijen van Devolder intrigeerden ons ook op Lineart, Marius. Daar zat er één bij met een knalrood contrast en één met een vis die in profiel rechtstond op een tafel, als ik het me goed herinner.
Het spijt me een beetje dat we de kunstenaar niet aangesproken hebben om eens zijn visie te horen. Het lijken droefgeestige taferelen hoewel dat niet hoeft en ze spraken ons wel aan ipv ons af te stoten.
Een reactie posten