Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

De wind waait de tijd als zandkorrels weg

In de zomer van 2007 reed ik nog naar Weimar, de stad van Goethe, dus het zal van vóór die tijd zijn geweest dat me zo’n zin binnenviel, stapsgewijs, als het ware trommelend op elk woord. De wind, hoor hem suizen. De wind waait alles weg. Ja, ik liep begin dat jaar over het Ossendaalsepad* met de hond, de naakte takken kraakten en kreunden. Het is een pad dat bestaat uit zand, hier en daar oud en in de verstreken tijd verhard bijna tot steen, en lange uitlopen van boomwortels. Grote stukken zijn opgevuld met donkere rulle aarde zodat ik zag hoe korrels met de wind meestoven. Ik noteerde het meteen in m’n zakboekje, “De wind waait de tijd als zandkorrels weg.”
Toen ik onlangs zestig werd en wij voor enkele dagen logeerden in hotel Noordzee, zat ik voor de open deur een sigaretje te roken – “De goddelijke sigaret”, zo heet een boek dat ik nu niet kan vinden – schoot me op zeker ogenblik die zin weer te binnen. Ik zag dat er slechts een dunne potloodlijn was tussen zee en lucht en hoorde de stem van de zee, de stem die zei dat alles een einde kent, maar dat niemand weet waar en wanneer. De zee was urenlang zacht kabbelend als een eeuwenoude natuur en ik tuurde naar de witte kraag van het slaan van de golven, daarachter hield de wereld op.
Ik zag dat de moderne strandjutter over een fourwheeldrive Toyota-pickup beschikt en dat bij opkomend getij een tractor met een fijnmazig sleepnet door het water rijdt – “ … jôh, dat is vast voor schelpen”, zei Margreet – en ik zag dat een paardenman, rechtop staand in zijn karretje, zijn twee paarden door de gebroken golven liet draven en hoorde dat het zeewater met zijn witte gebaren een ononderbroken minimal-music concert is.
Ik zag het strand dat niet zo geel en stralend was als in Mimizan toen de zon aan de hemel blikkerde en je de zandkorrels van je hand kon blazen. Een diepblauwe dag. “Ik ben wel zestig geworden vandaag, maar ik wil nog lang niet naar het houten jassenpark, ik wil eigenlijk net zoveel verjaardagen als zandkorrels. Of is mijn leven al uitgestippeld?”
“Ja, maar jij weet niet waarheen”, zo zingt een vogel in mijn hart, hier, in dit gerieflijke dal.

[© MN, in “Ooit gaat de dichter heen”. Foto van Margreet, Katwijk aan Zee, 2009. * Over het Ossendaalsepad schreef ik eerder op 13 januari, 22 en 24 mei 2007. Over Mimizan – onvergetelijk want mijn moeder heette Mimi – schreef ik op 8 juni 2007. Een kerkhof wordt ook wel een houten jassenpark genoemd.]