Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Mijn verlangen, mijn onverstand

Meisje, laat me nog even hier
als je er in ‘t blauw enige macht over hebt
gun me dan nog wat jaren.

Hoe is het in het ongekende?
Ik heb nog enig noodzakelijks te volbrengen
het is waan tot het verhevene te behoren,

maar meisje, laat mij me nog even niet bij je voegen,
nee hè, jij gaat daar niet over, ik frommel
het papiertje, dit onverstand, wel weg

als niemand het ziet. Weet je, dat vlak na het ontwaken
de zon al door mijn luiken gleed? Was jij dat?


[© MN, in ‘Vrede met deez’ wind is mij vreemd’. Afbeelding: “Endlesss” van Hans Paus. Ik zie zelf ook het mengsel van sentiment en drama, alsof ik op ’t punt sta van gaan, maar zo hevig als ik dit vrees, zo vurig hang ik aan alles vast dat mij behoudt. Ik lees het eerder als de mij altijd intrigerende vraag of zij met wie je je verbonden wist, zoals Erna, je nu nog kunnen volgen. Is dat een geloofskwestie? Of is het, los van geloof, een bestaansvraag naar het mysterie van de menselijke ziel. Een existentiële leegte, waarover je geen vragen stelt maar die je vervult.]