
De wereld en de liefde IV
De paden van mijn liefdesleven zijn niet de gelukkigste gebleken, maar uiteindelijk kijk ik niet om in wrok, ondanks het verdriet erover, de snijdende pijn, de heimwee. Ontboezemingen zijn ongepast, de taal, gewoon mensenfatsoen en respect barricaderen dit schrift, onderstrepen de waardigheid en zo wil ik het houden. Ik ken de vreugde en de ontroering en de tederheid van wat liefde heet. Ik ken het verlangen en het geluk van dit thuis-zijn, maar evengoed de val en de weemoed. Het komt nu aan op de kunst om met mezelf te leven, als een man met fysieke beperkingen, chronische pijn en menselijke tekortkomingen.
Liefde is voor mij evenwel niet een en al verloren terrein, het grenst aan de nabije genegenheid van vriendschappen die overigens ook kwetsbaar zijn, - het is niet zo dat liefde van hout is en vriendschap van staal. Dat (de vriendschappen) is anders, omdat vrienden er telkens maar even zijn en die ene ander in beginsel dagelijks thuiskwam en als het ware bleef. Bij elk ontwaken was je met twee. Toch zijn de zichtbare en virtuele vriendschappen van heden van ongelooflijke waarde. Over al deze facetten van ‘strijd en aanbidding’ zoals ik dat zelf heb ondervonden of bij anderen heb waargenomen, schreef ik doorheen dit weblog verscheidene gedichten, - de poëzie geeft toon, klank en ritme aan liefde, kwetsbaarheid en eenzaamheid, zowel in schijn als in beleefde werkelijkheid.
Intussen lees ik weblogs, het fascinerende en schrijnende verhaal, als brief in dagboekvorm, van Susanna Tamaro en wacht ik op de boeken van Ferrini en De Kuyper, en tussendoor heb ik de Verzamelde verhalen van Nabokov.
Ik leef gedisciplineerd, thans overwegend in kalmte en zorg goed voor mezelf, ook dat is liefde waar ik me realiseer dat het in de buurt ligt van apathie en daar wil ik vandaan blijven. Ik waag het dat een kunst te noemen want mijn omstandigheden zijn niet al te florissant.
[© MN, ‘De wereld en de liefde’ met een collage over liefde uit mijn verzameling afbeeldingen. Het boek van Ferrini komt net binnen; de ondertitel trekt me niet erg aan: ‘Reflecties van het Christusbewustzijn’.]
De paden van mijn liefdesleven zijn niet de gelukkigste gebleken, maar uiteindelijk kijk ik niet om in wrok, ondanks het verdriet erover, de snijdende pijn, de heimwee. Ontboezemingen zijn ongepast, de taal, gewoon mensenfatsoen en respect barricaderen dit schrift, onderstrepen de waardigheid en zo wil ik het houden. Ik ken de vreugde en de ontroering en de tederheid van wat liefde heet. Ik ken het verlangen en het geluk van dit thuis-zijn, maar evengoed de val en de weemoed. Het komt nu aan op de kunst om met mezelf te leven, als een man met fysieke beperkingen, chronische pijn en menselijke tekortkomingen.
Liefde is voor mij evenwel niet een en al verloren terrein, het grenst aan de nabije genegenheid van vriendschappen die overigens ook kwetsbaar zijn, - het is niet zo dat liefde van hout is en vriendschap van staal. Dat (de vriendschappen) is anders, omdat vrienden er telkens maar even zijn en die ene ander in beginsel dagelijks thuiskwam en als het ware bleef. Bij elk ontwaken was je met twee. Toch zijn de zichtbare en virtuele vriendschappen van heden van ongelooflijke waarde. Over al deze facetten van ‘strijd en aanbidding’ zoals ik dat zelf heb ondervonden of bij anderen heb waargenomen, schreef ik doorheen dit weblog verscheidene gedichten, - de poëzie geeft toon, klank en ritme aan liefde, kwetsbaarheid en eenzaamheid, zowel in schijn als in beleefde werkelijkheid.
Intussen lees ik weblogs, het fascinerende en schrijnende verhaal, als brief in dagboekvorm, van Susanna Tamaro en wacht ik op de boeken van Ferrini en De Kuyper, en tussendoor heb ik de Verzamelde verhalen van Nabokov.
Ik leef gedisciplineerd, thans overwegend in kalmte en zorg goed voor mezelf, ook dat is liefde waar ik me realiseer dat het in de buurt ligt van apathie en daar wil ik vandaan blijven. Ik waag het dat een kunst te noemen want mijn omstandigheden zijn niet al te florissant.
[© MN, ‘De wereld en de liefde’ met een collage over liefde uit mijn verzameling afbeeldingen. Het boek van Ferrini komt net binnen; de ondertitel trekt me niet erg aan: ‘Reflecties van het Christusbewustzijn’.]
13 opmerkingen:
Levenskunst ten top. Vallen en opstaan. Jij doet het.
Ik voel diep respect voor je.
Woorden hebben een onnoemlijke kracht, ze rijken verder dan het scherm en de ogen , en raken het hart.
ach lieve marius,
de liefde.... ik zou haast willen zeggen breek me de bek niet open,
die allesverterende liefde.. we kunnen soms niet met en soms niet zonder...
ik bevind me in een fase dat ik het er "even "bij laat zitten, .....
tot ik nieuwe moed heb, lef en ook de durf om er weer in te duiken....
voor nu ..
zie ik het aan....:-) maar zeg nog niks... ik ben té hard op mijn hart getrapt...
je collage is een snoepje marius
xxx
en, ja sorry hoor #komtzeweer, de liefde van ouder naar kind(eren), de grootste Liefde die ik ooit heb mogen ervaren, is ook jouw deel =)
Toch is het belangrijk: pagina 100
Soms moet het leven even hard zijn, omdat het groeit en doortrokken is van de zachtheid en toewijding die lévenslang aan de wortels van liefde ten grondslag ligt.
Ware vriendschap zal je nooit verlaten, al voelt het anders.
De waarheid kán maar een ding zijn, al plakt men er 1000 etiketten op.
Wat is - is wat het is en Niets anders.
Houd moed Marius, houd moed!
Wat ik, naast jouw schitterende pen, ook zo aan jou bewonder lieve Marius, is je levenskunst, ondanks al die schijnbaar onoverwinnelijke problemen die je hebt.
En even OT: ik geef je geen mooie complimenten, maar schrijf je vanuit mijn hart: elk woord is geméénd, als je dat maar weet!
Dankjewel voor je steeds weer hartverwarmende wensen die je bij mij achterlaat, een virtueel vriend zoals jij is goud waard!
Levenskunst , ambacht.
(Las pas dit : "Over het leven"
Het leven neem je niet te licht:
je dient te leven in diepe ernst
zoals een eekhoorn, bijvoorbeeld-
ik bedoel, zonder iets te verwachten buiten of boven het leven
het leven moet je hele ambacht zijn.
Nâzim Hikmet, 1947)
Wou wel dat het veel lichter voor je kon zijn. Maar de zon is daar al zie. Zo fijn mogelijk weekend.
Weet u wat ik in uw Romeinse cijfers waardeer, Marius?
De "échtheid".
Ruimte voor twijfel. Aan uzelf.
Aan vroeger, nu en morgen.
Het falen.
Maar toch niet het fatale fatwa.
Over uzelf.
Het opstaan.
Niet alleen van uw ochtend.
Maar ook van uw gedachten.
Hoewel ik niet van getallen hou,
wens ik nog vele cijfers.
Uvi
tJa,Marius,
we worstelen er allemaal mee,
de liefde.
Inderdaad klaproos:
We kunnen niet zonder en niet met.
Ik kies al jaren voor zonder, en heel bewust voor vriendschap.En geleerd om van mezelf te houden helpt ook mee. Sterkte met je hart, ik ken het maar al te goed.
Ja Inge, liefde naar kinderen toe, meestal wel . Helaas ken ik ook andere gevallen.
Lieve groet voor allen en Marius, liefs van Joke. Ben even een weekje weg.
Zondag... En dichters.
Wens je een goede dag.
Zondag
Vandaag is het zondag.
Vandaag
hebben ze me voor de eerste de zon laten zien
en voor de eerste keer in mijn leven,
heb ik verbaasd, bewegingloos staan kijken naar de klare hemel
zo ver van mij verwijderd
zo weids
zo blauw.
Eerbiedig heb ik me neergezet,
mijn rug tegen de muur geleund.
Vandaag bestaat er geen strijd,
vandaag bestaat er noch de vrijheid,
noch mijn vrouw,
aleen de aarde, de zon en ik,
ik ben gelukkig
Nazım Hikmet
(uit: Nazim Hikmet, Turkse gedichten, Masereelfonds, 1981, vertaling: J. Iven en Perihan Eydemir)
levenskunstenaar
even kleine zondagroet van mij.
Novie
Als het er op aan komt dat het 'de kunst is' om met jezelf te leven ... wees dan gezegend met een vriend. Op een 'waarachtige' vriendschap kún je elk moment vertrouwen.
Leg je neer in Vriendschap Marius en wees getroost, waar iemand je hand vasthoudt.
Ook Vriendschap is een vorm van Liefde, met misschien méér geluk.
Er is niets dat hetzelfde blijft. Het gaat met veel pijn en moeite gepaard. Er iedere keer weer eruit uitklimmen.
Je doet het weer Marius. Daar is veel kracht voor nodig. Die mentale kracht heb je.
Hou je!!
De liefde zit altijd diep in ons hart en is soms verborgen. Als het er niet zat zou het er nooit uit kunnen komen.
Soms lijkt het of we het kwijt zijn omdat er geen klankbord is.
Een reactie posten