Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Waar houdt het bestaan zich in godsnaam op?

Revalidatiearts riep mij binnen, stelde zich voor en ging verder met het lezen van de vier pagina’s tellende rapportage, hij was misschien bij de vijfde regel, dus de stilte in de weinig inspirerende kamer nam de meeste tijd van het consult in beslag. Iets meer dan halverwege keek hij mij aan, “Een indrukwekkende voorgeschiedenis zeg!” Hij zag aan mijn lichaamstaal dat ik wel zoiets zal hebben gezegd als “Het zij zo”, terwijl ik erover dacht hoe te formuleren dat voorbereiding toch het halve werk is.
“Ja …ja, ik heb géén idee wat ik u kan adviseren. Ik kan eens overleggen met uw huisarts.”
“Dat doet mijn huisarts bij deze. U heeft net haar lange bericht over mij gelezen, zij weet het ook niet en vraagt uw advies. Zo staan we schaakmat.” Heeft hij zó weinig in huis?

De lichte, slanke grijsaard bladert naar het voorblad, en bevestigt wat ik zojuist zei. “Maar toch, ik heb geen idee zeg. U zit knap in het nauw.”
“Misschien dat u samen druk kunt uitoefenen qua urgentie … en inschikkelijkheid, ik kan van mijn uitkering immers geen twee woningen tegelijk bekostigen. Misschien kunt er eraan toevoegen dat ik niet geschikt ben voor een kippenhok?” Op zijn mij fronsend aankijkende ogen licht ik dit toe, dat er klaarblijkelijk op veel plaatsen gedacht wordt dat ‘die oudjes’ aan dertig, veertig vierkante meter wel genoeg hebben. “Dat noemt u een kippenhok?” Ik vroeg hem vriendelijk of hij een betere titel had, nee, hij snapte het wel.
“Zeg, ik neem eens contact met hem op.” Hij stond op, drukte me ferm de hand en wenste me sterkte. “Eh, bent u depressief?”
“Nee dokter, ik leef gedisciplineerd in de toppen van somberheid en ik vermoed dat het rapport van mevrouw dokter …. er niet om liegt.

[© MN, ‘Waar zijn we als we ervaren? Photo by Sarolta Bán.]