Meditatie XXVIII
Herfsttij in het menselijk bestaan
Goedemorgen.
Pas geleden vertelde Ethel me een mooie omkering van emoties. Ze heeft een tijdlang haar vriend Harry zo gemist dat ze na haar werk tot niets meer kwam en ze vond dat het zó niet langer kon doorgaan. “Weet je, dat langdurige gevecht met die tranen bracht me toch tot een inzicht. Ik dacht, keer nu alles eens om. Zo werd het missen van Harry een herinneren, dat gaf ook een wending aan het gevecht ermee, dat is aan het kantelen naar aanvaarding. En dat ik alles desondanks moet volhouden, betekent dat ik moet léven.”
Deze anekdote van het afscheid is voor iedereen herkenbaar. Aan afscheid nemen is niet te ontkomen, het begint al als we er nog geen lor van snappen. Soms doemt het weer voor me op en voel ik de heimwee, de heimwee die huist in de ondoorgrondelijkheid van het bestaan. Dat alles moet verdwijnen waar je zo van houdt.
En ik, ik ben zo halsstarrig gehecht aan het leven, aan mijn habitat.
Het is zo levenseigen, er is niets dat we voor altijd kunnen vasthouden. Alles in dit leven is maar voor eventjes.
[© MN, in de reeks meditaties, bij de afbeelding ‘Figuren’, toegeschreven aan Jan Toorop. En intussen lees ik in kleine porties het prachtige vervolg op ‘De stem van je hart’, maar nu vanuit het perspectief van de naar Amerika vertrokken kleindochter, Martha (de dochter van de al vroeg overleden Ilaria), een belevenis om te lezen. Ja, ook een Poema-pocket van Susanna Tamaro, ‘Luister naar je stem’. Een aanrader, om vrijwel dezelfde reden zoals ik 30 augustus schreef over die eerste uitgave.]
Herfsttij in het menselijk bestaan
Goedemorgen.
Pas geleden vertelde Ethel me een mooie omkering van emoties. Ze heeft een tijdlang haar vriend Harry zo gemist dat ze na haar werk tot niets meer kwam en ze vond dat het zó niet langer kon doorgaan. “Weet je, dat langdurige gevecht met die tranen bracht me toch tot een inzicht. Ik dacht, keer nu alles eens om. Zo werd het missen van Harry een herinneren, dat gaf ook een wending aan het gevecht ermee, dat is aan het kantelen naar aanvaarding. En dat ik alles desondanks moet volhouden, betekent dat ik moet léven.”
Deze anekdote van het afscheid is voor iedereen herkenbaar. Aan afscheid nemen is niet te ontkomen, het begint al als we er nog geen lor van snappen. Soms doemt het weer voor me op en voel ik de heimwee, de heimwee die huist in de ondoorgrondelijkheid van het bestaan. Dat alles moet verdwijnen waar je zo van houdt.
En ik, ik ben zo halsstarrig gehecht aan het leven, aan mijn habitat.
Het is zo levenseigen, er is niets dat we voor altijd kunnen vasthouden. Alles in dit leven is maar voor eventjes.
[© MN, in de reeks meditaties, bij de afbeelding ‘Figuren’, toegeschreven aan Jan Toorop. En intussen lees ik in kleine porties het prachtige vervolg op ‘De stem van je hart’, maar nu vanuit het perspectief van de naar Amerika vertrokken kleindochter, Martha (de dochter van de al vroeg overleden Ilaria), een belevenis om te lezen. Ja, ook een Poema-pocket van Susanna Tamaro, ‘Luister naar je stem’. Een aanrader, om vrijwel dezelfde reden zoals ik 30 augustus schreef over die eerste uitgave.]
20 opmerkingen:
Lieve Marius,
De laatste 10 jaar van haar leven,
na de dood van mijn vader,
woonde mijn moeder bij ons.
Van haar heb ik gezien wat "loslaten" betekent,
telkens een beetje meer,
tot haar handen helemaal leeg waren,
tot ze zo onthecht was
dat ze klaar was om het NIEUWE,
het EEUWIGE te ontvangen.
Hoe minder ze bezat, hoe gelukkiger ze was.
Ze was ook een vrouw van gebed.
Toen ze erg ziek was zei ze:
"kind, je moet veel bidden zolang
het je goed gaat,
want als je zo ziek wordt is het
moeilijk om te bidden."
De laatste jaren van haar leven
was één gebed,
ze heeft voor ons wijze lessen achtergelaten.
ria
ps. toen haar handen helemaal leeg waren,
was haar hart overvol.
Iedereen hield van haar, om wie ze was.
Even
alsof de stappen korter,
de minuten minder haast voorspelden
dan het wachten.
Denken en trachten vast te houden
is zachter als de beddenveren gebleekt in blauwsel.
Even, onwaarschijnlijk tijdloos.
Het leven vraagt nauwkeurigheid
in vele vormen.
Tijd en ruimte om te komen
tot herstellen, het bijvoegde
nodeloos verpozen op plaatsen waar je in het geheel niet wilt zijn.
Even
geef ik je leven een wending
naar pijnloos bestaan.
Van vruchten welke de tijd verbazen.
In het bos laat de tijd
zien welk wachten zinvol is.
De natuur brengt ons in beeld
dat even soms wat langer duurt,
dat bomen wuiven en bladeren hun vallen met reden bezigen.
Even.
X
Cath*
ps: prachtige afbeelding Marius*
http://www.youtube.com/watch?v=v3DLarsVZqI&feature=related
X
Danny
[... alles is maar voor even...]
Behalve het verleden, dat duurt
met de tijd van leven
dat fluisterend verleden, steeds weer
vandáág geweven, strelend stralend
bevend, of we het beseffen of niet...
Zullen we morgen gelukkig zijn
als alles maar even duurt, of
is er een continiuüm in genade
waar wij niet van weten,
maar in welks ritme we groots
en meeslepend leven,
hoe klein we ons ook denken -
in bange uren van verlies en van
mist over gesloten seconden
Zullen we morgen dan tóch gelukkig z...
zal het verleden me tot een bron zijn
in de palm van onze handen
want als álles maar voor even is, is ook
de liefde dan geboren om te sterven; en neemt
iemand mij dan mee naar dat híer na maals ?
Denk je dat dáár ergens een land is, een thuis
waar geliefd en geleefd kan worden zonder wonden,
waar geen woord nog bekleed hoeft te gaan
maar waar elk geluid zich naakt kan laten horen
neem mij dan mee
..... of laat me het verbeelden, dáár al te zijn
dan draai ik de tijd om en begin bij later
tot we arriveren bij een béter Nu .....
Nou nou nou, wat doen we allemaal ons best Marius te overtreffen....
Goof
Ach wat jammer nou. Volgens mij heb ik het gelezen en uitgeleend. Ik zou niet meer weten aan wie. Het staat niet meer in mijn boekenkast. Een heel mooi boekje.
Zo zie je maar alles gaat inderdaad voorbij.
Heel mooi en waar die derde regel van Ria. Het bidden gaat mijn moeder steeds moeilijker af. Ze kan geen woorden meer vinden zelfs die moet ze loslaten. Maar ze straalt als ze bid.
Ik ga gauw naar haar toe.
dag Marius. Bedankt voor deze reminder.
Dag Marius,
ik dacht: laat ik nog even bij Marius gaan lezen. Blijkt dit schrijven helemaal aan te sluiten bij waar ik de voorbije maanden zoveel over gedacht heb. Geen specifieke reden, misschien de midlife, of het besef dat er de komende jaren veel 'afscheid' zal moeten genomen worden.
Het is niet zozeer het loslaten van waar ik van hou, dat me bezighoud, maar het feit dat er aan mijn aanwezigheid, aan het 'er hier zijn' een einde zal komen. En over hoe de weg naar dat einde zal zijn.
Dingen waar ik even bij stilstond, toch wetend dat het leven in het verdergaan ligt.
Groetjes.
Ach, ik onthield vooral : " ik ben zo halsstarrig gehecht aan het leven" Raak bijvoeglijk naamwoord , in jouw situatie. Een mens moet niet te vroeg loslaten. Alles op zijn tijd. Die van mij was ook nog niet gekomen in juli, hoewel velen er anders over dachten/voelden ;-)
Je bent van ver gekomen en hebt al een hele weg gegaan tot nu en léven, nu. Elk doet zijn/haar best, naar bestvermogen.
Ps Er is nog meer van Susanna Tamaro, maar spijtig genoeg niet in Poema Pocket, zie http://www.boekbeschrijvingen.nl/tamaro-susanna/tamaro2.html#tamaro9
Ik denk zelf de rest nog te lezen, nu 'bacterie'-boeken uit de bib wel weer mogen ;-)
ja marius,
ik kan het volledig beamen met jou...
't is niet eenvoudig hé
xxx
wow. het gebeurt me (hier) niet vaak (elders soms wel ; ) dat ik bij een reactie blijf hangen.
'toen haar handen helemaal leeg waren,
was haar hart overvol.
Iedereen hield van haar, om wie ze was.'
wow.
@Goof: geen kwestie van overtreffen Goof.
Meer de persoonlijke invulling van gedachten van de lezer hier ter plekke.
Het is maar hoe je het leest en wenst te interpreteren.
Cath*
jaloers Goof?......
Bloem
Ha Bloemeke, gij ook weer eens hier?
Neen, zeker niet jaloers, maar Marius hoeft toch niet naar de kroon gestoken te worden?
Muv de ontroerende reactie van Ria39!
Maar... ik las ook ooit Susanna Tamaro; met warmte.
Goof
ik ga Susannes boek ook maar eens lezen heb het gereserveert in de bibliotheek. en ja alles gaat voorbij.hmmm ja
Goof, ja:-) ik ben er altijd...
Maar....ik wil graag een reactie geven, maar wat bedoel je precies met " maar Marius hoeft toch niet naar de kroon gestoken te worden?"
Bloem
Ach lieve Marius 'Alles in dit leven is maar voor eventjes'.
Weer dat intrieste besef hier : de kamergenotes die ik maar voor eventjes leer kennen... Ivonne is overleden, weer eens de tranen erbij.
En het besef van : leef, zo goed als je kan. Dank voor jouw mooie weblog waar veel troost in te vinden is.
Och Lieve Lut, een kus van mij, als schrale maar toch warme troost.
Ja, leven zo goed mogelijk; jij ook! Ik wens je mooie muziek in zachte toonaarden.
Heel veel liefs van mij.
Dank Marieke. Evengoed het besef dat ik dankbaar mag zijn dat ik toch die mensen leerde kennen, zelfs voor eventjes maar. Telkens een uniek persoon, met totaal eigen identiteit, nooit ofte nimmer inwisselbaar.
"ik ben zo halsstarrig gehecht aan het leven".
Wat is dat ook goéd van toepassing op jou mijn lieve Marius. En ik hoop zo dat je dit nog héél lang zal blijven doen, mooi mens!
Een reactie posten