
Een schilderij vertelt zichzelf, dat is juist de schoonheid ervan (2)
Toen ik dit schilderij vond, dacht ik, ‘a tribute to the origin of Tagelus’, ook al weet ik dat hij, oud-Harlinger Gerhard, geen botter heeft, maar wel een man met van jongs af aan een passie voor schepen, zeilen, het Friese waterleven en al vele jaren een geoefend schipper op zijn Dolman vlet, met in het kielzog zijn dochter Hella.
Toen ik dit schilderij vond, dacht ik, ‘a tribute to the origin of Tagelus’, ook al weet ik dat hij, oud-Harlinger Gerhard, geen botter heeft, maar wel een man met van jongs af aan een passie voor schepen, zeilen, het Friese waterleven en al vele jaren een geoefend schipper op zijn Dolman vlet, met in het kielzog zijn dochter Hella.
Ik, een bange dichter, vrees mijn leven in deze stormachtige omstandigheden, zeker op zo’n naar mijn gevoel kantelend breekbare en benauwend kleine botter, hoewel van sierlijk gebogen hout. Ik herinner me nog de meer dan twee uur durende boottocht, meen de Stortemelk, naar Vlieland vroeger. Het stalen schip bonkte op de woeste dans van golven, er stonden koeien aan dek die alle zes aan de diarree waren, het wild schuimend zoute water plensde over de boeg en tientallen toeristen werden prompt zo onpasselijk dat ik rillend bleek werd van angst. Niets leek nog op een verlangenstocht naar Eureka op Vlieland, we zouden vergaan en vergeten worden, - maar niets anders, dan “woest mee te gaan met dat breed gelaten zwaaien van den boeg, in het wijde waaien over zee”, schreef Slauerhoff.
En opeens, alsof zijn bundel hier walmend van eenvoud voor me ligt, herinner ik me de heldere regels van de schilder en dichter Willem van Hussem (1900-1974): “Zet het blauw van de zee tegen het blauw van de hemel, voeg er het wit van een zeil in en de wind steekt op.”
Jan Slauerhoff sierde tot voor een tijd geleden Gerhard’s weblog, te mooi om tot slot niet nog eens te herhalen want ook daarheen spoedden zich mijn gedachten bij het zien van dit prachtige puur Hollandse schilderij.
“Want de roep van de rollende branding, brekende op de kust,
En opeens, alsof zijn bundel hier walmend van eenvoud voor me ligt, herinner ik me de heldere regels van de schilder en dichter Willem van Hussem (1900-1974): “Zet het blauw van de zee tegen het blauw van de hemel, voeg er het wit van een zeil in en de wind steekt op.”
Jan Slauerhoff sierde tot voor een tijd geleden Gerhard’s weblog, te mooi om tot slot niet nog eens te herhalen want ook daarheen spoedden zich mijn gedachten bij het zien van dit prachtige puur Hollandse schilderij.
“Want de roep van de rollende branding, brekende op de kust,
Dreunt diep in het land in mijn oren en laat mij nergens rust.
't Is stil hier, 'k verlang een stormdag, met witte jagende wolken
En hoogopspattend schuim en meeuwen om kronklende kolken.”
[© MN, ‘Tribute to Tagelus’. Afbeelding: “Botter in stormachtige zee” van Martinus Schouwman.]
12 opmerkingen:
Ook ik moest meteen aan Gerhard denken bij het zien van dit woeste plaatje. Onze botenman, dat is hij. En jouw wilde wateren des levens, Marius, ook daar kan ik niet omheen kijken. Maar als het stormen of verdrinken is, storm dan nog maar heel, heel lang.
Het romige water
en de blauwe kiel van de boer.
De zee
spat m'n dromen open.
Het land is mijn haven,
m'n huis en m'n ziel ...
groetjes
Uvi
ken je het nummer 'rider, pleasy pass by' van joan baez? daar moest ik aan denken toen ik dit las...
(elke keer als ik het hoor, springen de tranen in m'n ogen en gaan m'n gedachten naar de vrouwen die hun gebed herhaalden en herhaalden, vurig hopend op de veilige terugkeer van hun geliefden...)
zelf ben ik een mietje eerste klas op zee, want al dat water is zoveel groter en sterker dan ik...
vriendje en ik gingen jaren terug eens naar engeland, tijdens een heftige storm en man o man wat was ik bang, ik denk zoiets als jij onderweg naar vlieland ; )
(de terugweg moesten we met de trein (ook zo eng! ònder al dat water door!!!), omdat de ferry niet meer mocht varen door de storm.)
een mooi stuk, marius, gerhard zal er (ook) blij mee zijn.
wens je een fijn weekend!
Het doet mij aan Leopold denken: wie duwt de golven van de zee terug..
knuf
yvette
Idd prachtig typisch Hollands schilderij. Héél mooi van kleurencontrast en lichtinval.
Schitterend eerbetoon aan Gerhard. Benieuwd wat hij ervan vindt.
Heerlijk geschreven. Ik heb gevaren, en een jaar op een platbodem. Het is een apart iets dat gevoel op het water. Mss dat ik het weer eens ga doen zomaar voor een jaar...voor ik te oud ben of zo
“Zet het blauw van de zee tegen het blauw van de hemel, voeg er het wit van een zeil in en de wind steekt op.”
Is een zin die ik al een poosje kende, maar me nooit meer heeft losgelaten...
Edoch, hoe jij hem omkaderde is weer maar eens uniek te noemen!
in muziek
http://www.youtube.com/watch?v=czNmBv7yHEI
liefs Danny
Heel mooi Marius, dank voor dit mooie 'tribute'.
Vreemd is het wel een beetje, zelf zie ik mij allerminst als 'zeebonk', eigenlijk ben ik meer een slootjes- en plassenvaarder. Toch, op de HTS indertijd had ik als bijnaam al 'Kapitein Rob', er waren er die niet eens wisten hoe ik echt heette. Het kleeft aan mij, de zee en het water. Ik kan er ook niet te lang weg van zijn, vandaar voorheen die mooie regels op mijn blog. Misschien moet ik ze er maar weer eens plaatsen. Ik ben zeer vereerd met je gedachten bij dit schilderij, hoop dat je mijn antwoord op mijn site passend vindt (als hij benaderbaar is tenminste, er zijn steeds problemen).
Gerhard aka Tagelus.
jouw schrijven bij dit schilderij
hmmmm is zeer beeldend.Ik wens je veel moed en humor Marius....groetjes van Novelle
Prachtig schilderij Marius!
Als voorheen eigenaar van een groot schip, nu nog wel zeilend, maar kleiner, facineert mij telkens de wereld van boten en wind op de meren en zeeën.
Stukje PESSOA uit de ODE MARÌTIMA - pag 54
Ik kijk van ver naar de pakketboot, met een grote onafhankelijkheid van ziel,
En een vliegwiel begint in mij langzaam, te draaien.
Groet: Isolde*
Ik denk aan zwaar weer.
Verwoestend water, storm en angst.
Prachtig schilderij Marius!
Een reactie posten