
Op de kaart
De tijd behoudt wat van waarde is
Als een fraai beeld op ansicht is,
staat het voorgoed op de kaart,
een dorpsgezicht of wonderlijk uitzicht,
het is gezien en staat op de kaart.
Een markant figuur nog wel,
maar wij, wij gewone mensen,
staan we ook op de kaart
of zijn we dadelijk, ooit, uitgewist?
In wezen is elk mens een monument,
de waardigheid kan niet van steen zijn,
van hout of papier – wees gerust,
ieder staat bij iemand in het hart,
dat is het ware monument,
weliswaar onzichtbaar of voorbijgaand,
dus laten we ermee verguld zijn
wanneer aardse monumenten op de kaart staan.
[© MN, Monumentendag 2009. Foto van Gerard de Kloe, Kasteel(tuin) Rozendaal.]
De tijd behoudt wat van waarde is
Als een fraai beeld op ansicht is,
staat het voorgoed op de kaart,
een dorpsgezicht of wonderlijk uitzicht,
het is gezien en staat op de kaart.
Een markant figuur nog wel,
maar wij, wij gewone mensen,
staan we ook op de kaart
of zijn we dadelijk, ooit, uitgewist?
In wezen is elk mens een monument,
de waardigheid kan niet van steen zijn,
van hout of papier – wees gerust,
ieder staat bij iemand in het hart,
dat is het ware monument,
weliswaar onzichtbaar of voorbijgaand,
dus laten we ermee verguld zijn
wanneer aardse monumenten op de kaart staan.
[© MN, Monumentendag 2009. Foto van Gerard de Kloe, Kasteel(tuin) Rozendaal.]
10 opmerkingen:
Prachtig plaatje Marius!
En jij, jij bent een woordenmonument, onmisbaar, onvergetelijk en vooral: een monument in het hart:-))
X
Cath*
lieve marius,
aan bovenstaande commentaar heb ik niks meer toe te voegen :-)
Waardigheid is een Monument 'op zich'. Mits goed onderhouden en behoedzaam in het hart bewaard is het onvergankelijk.
Wees gerust. Maar dat ze je zélf ook al.
En jij hoeft helemaal niet ongerust te zijn ;-)
Lijkt erop dat je een mooie monumentendag beleefde. Fijn om lezen.
prachtig beschreven Marius
Novie
We het bijna niet laten de hang naar onvergankelijkheid. Grappig eigenlijk. Hoe het a.h.w. in onze genen zit.
Prachtig jouw woorden en die 'kaart'.
De monumentendag is ieder jaar iets bijzonders. Geweldige dag, vereerd met een bijzonder gedicht.
Dag Marius,
Gelukkig is een monument van steen.
Of brons. Of wat anders.
Ik herinner me Elsschot
onder de duivendrek.
Het is een publieke aanmaning
tot bescheidenheid.
Duiven hebben de bijzondere gave
om beroemdheden
weer met beide voeten op aarde te plaatsen.
Uvi
Inderdaad: het woordenmonument heeft het hier over de andere monumenten... en dat kan hij, als geen ander! Dankjewel lieve Marius voor dit mo(nu)ment vol schoonheid!
Deze keer kom ik maar heel kort "goedag" zeggen.
Ik moet me haasten want seffens
komt mijn echtgenoot thuis uit het ziekenhuis.
Marius, niet opgeven hé,
ria
Een reactie posten