Pagina's

donderdag, oktober 22, 2009


Wat wijs is, blijft altijd de vraag

Het grote gevaar is het schrift van woorden
dat een geheel eigen betekenis krijgt,
ver van je oorspronkelijke vandaan
want het woord is scherper dan je vermoeden kunt;

voor je er erg in hebt, ontstaat in andermans begrip
een taal waarop een ander bouwwerk verrijst
dan je in je hart voor ogen stond, nu zie ik dat
het al mijn fouten zijn, ik herinner ze als van mijzelf.

Ik, man met een baard van ongepoetst zilver, ik hoor
aan de voetstappen dat alleen zij het kan zijn,
haar zorg heeft slechts de schijn van vanzelfsprekendheid,
maar het is een gave dát te doen wat zo ongewoon is.


[© MN; Voor C. ’Sinds een cruciaal deel van mijn lichaam uit een meccanodoos komt’. Elly kwam en poetste twee zilveren kannetjes; zo is ook mijn baard, dacht ik, ongepoetst zilver. Afbeelding: “Wonderland” by Jure Kravanja.]

15 opmerkingen:

Nagolore zei

Prachtige tekst en zeer mooie afbeelding!

marieke zei

Taal verzinkt altijd in de bedding van de ziel van de ontvanger.

Maar dit gedicht van ontroering moet toch als balsem haar verzachtend werk verrichten aan wie het in zoveel eerbied is opgedragen. In een zorgzaam huis zijn deuren nooit gesloten.

Anoniem zei

Wat leuk dat Elly kwam!
Ja, taal en haar betekenis:-))

Wens je fijne avond lieve schat!
Ook daar is taal je mogelijkheid opnieuw te verbinden, gelukkig maar!

X

Cath*

De kleine Aristocraat zei

.
Is de lezer niet het gevaar?
En het woord zijn slachtoffer.
Van een gebrek of een te veel.

Hoe kan een schilderij
ter verantwoording geroepen worden?
Is de beklaagde de schilder of de kijker?

Honi soit qui mal y pense.

.

C zei

Een andere Elly dan de Elly die jullie hier kennen. Deze Elly helpt eens in de twee weken hier.

C

John zei

Dat is het met woorden. De betekenis kan vervagen en vervangen worden door een totaal ander beeld en chaos scheppen...

klaproos zei

lieve marius,
wat mooi die herkenning,
en je plaatje erbij maakt het were hélemaal af,

liefs van mij :-)

ria39 zei

"WONDERLAND," wat een prachtige keuze,
doet me denken aan Toscane.

En het gedicht, een portret,
een innerlijk "zelf"portret.

moge het je goed gaan, Marius

ria

ludo zei

zij...
maar het is een gave dát te doen wat zo ongewoon is.
wat een mooi geformuleerde herkentelijkheid,
blij het gelezen te hebben .
ludo

gerdaYD zei

Prachtig, die metafoor van ongepoetst zilver. Soms kan ik wel wat jaloers op je zijn Marius, begenadigd woordkunstenaar, en wel op hoe je schijnbaar moeiteloos schijnbaar eenvoudige woorden een diepere betekenis geven kan. Het is bovendien een mooie ode aan Elly geworden...
Je mag het gerust geloven: ik ben zo blij dat jij uiteindelijk besloot tóch in blogland te blijven, ik zou je schitterende logs node willen missen...

Marius zei

> Ode aan Chrisje; door Elly kwam ik op 'ongepoetst zilver', de kannetjes die er nu weer blinkend bijstaan.

inge zei

ik vond dat vroeger op school altijd al zo raar. dan vroeg de meester of juffrouw, en wat denk je dat de schrijver/schrijfster voor bedoeling had met het schrijven van dit boek?
wie weet dat?- vroeg ik dan.
ik wist het meestal niet.
(één keer zei ik, geld verdienen, want ik vond het een stom boek, en toen zei de leraar, dat zou een motief kunnen zijn en wat heb ik toen gelachen!)

woorden. waar ze vandaan komen, waar ze heengaan, hun eigen kleine en soms zo grootse leven.. we hebben ze in bruikleen, zelfs jij, o groot dichter =)

Lut zei

Taal/communicatie : Z & O en soms een hoop onvoorspelbare/ongewilde ruis daartussen. Woorden/gn wrden, wat wijs is blijft idd altijd de vraag. Heel mooie afbeelding die een goed leefbaar dal (hopelijk) lijkt voor te stellen. Ongepoetst zilver ? Kon onmogelijk E vD zijn volgens mij (glimlach).
Mooie ode met die laatste zin.

Lut zei

Vergat nog te schrijven : ondanks ev. gebrekkige communicatie kunnen mensen elkaar soms feilloos aanvoelen.
Fijn weekend gewenst.

Ingelien zei

Prachtig beeld evenals je prachtige beelden in je gedicht...