Dagboek
Oudejaarsdag, zaterdag
Afgelopen donderdag ging het heel beroerd met me, ik zat aan
de grond. De gedachte aan onveranderlijkheid rees genadeloos, voelde
hardvochtig en onverdraaglijk en ondanks de veiligheid van Marieke voelde het
alsof mijn lippen met zwijgen waren dichtgenaaid. Er zou niets meer te
verwachten zijn, ik kon alleen nog meer één worden met het landschap.Sinds gisteren leeft het tegendeel. De pijnen zijn mild. Zodra het woord ‘gelukkig’ valt, fluister ik de definitie van geluk door Wittgenstein, laat hij mijn dagelijkse houding maar aansturen want ik kan niet anders dan het beamen en het blijft dringend noodzakelijk.
We hebben het ‘oude’ vakantieplan uit de la gehaald en ik heb vanmorgen meteen gebeld. De tweede week van januari gaan we naar zorghotel Merlinde in Breda. O wat ben ik hier blij mee, gelukkig zelfs. We zien er beiden naar uit. Mijn laatste vakantie dateert van september 2007, toen we in Corneillan waren, vlakbij Lourdes, samen met de uilen in the middle of nowhere. Hoogtepunt was de stranddag bij Mimizan aan de Atlantische oceaan.
Mijn innerlijke bruid nabij, dit is het weekend van de eenheid.
Nieuwjaarsdag
Een grijze, druilerige dag. Het lijkt wel of de jongeren
massaal binnen moeten blijven want het is doodstil want het vuurwerk is heus
nog niet op. Mijn hoofd wankelt en beeft. Ik ben zo gelukkig dat Marieke weer
thuis is en dat we er naar uitzien op vakantie gaan. Ik zie ook steeds het
gezicht van Jaap, een oud-Indiëganger hier op de gang, tegen wie rond kerst is
gezegd dat hij nog maar kort te leven heeft. Hij heeft opvallend grote ogen.
Eind van de week gaat hij met Atie naar een van de Caribische eilanden waar
zijn zoon woont. Ik heb (hopelijk) een mooie kaart geschreven.De pijn is helaas op volle sterkte teruggekeerd.
Ik ben trots op Enno, dat zijn strategie hem uiteindelijk,
met zijdelingse hulp van een aantal referenten, definitief naar uitgeverij
Xanten heeft gebracht en dat nog deze winter een fraai in linnen gebonden boek
verschijnt van wijlen Paul Baduin, Avondland-Essays.
Voor een uitgeefster, in wie ik intuïtief meer vertrouwen stelde dan in
Lemniscaat, die met dit boek voor het éérst haar bedrijf in de wereld zet, moét
dit een succes mogen worden.
Maandag, 2 januari
2012
In de morgenstond reeds, ‘rijst uit uw bed, jij kleine
dichter, wees niet verbaasd over al dat u niet weet.’ Marieke is nog boven,
maar ik kan me geen leven meer voorstellen zonder haar.Laat het leven, het licht en de liefde toch zegevieren, sprankelen als een fontein, maar soms voel ik me onwaardig deze grootse liefde te mogen leven. Marieke is een talentvolle, begaafde en toegewijde vrouw aan wie ik zo weinig heb te bieden, niet meer dan de confrontatie met telkens dezelfde onmacht. Laat ik hiermee ophouden, alsof zieken hun waardigheid kwijt zijn, dat is niet wat ik bedoel. Houd het nou maar bij Wittgenstein, dan kom je veel verder, En blijf alert, blijf doen wat je kunt en laat wat je teveel is.
Ik heb een abonnement genomen op de zaterdageditie van Trouw, dan is er ook de boekenbijlage, maar op alle andere dagen heb ik digitaal toegang tot de krant. Overige zaken nu eindelijk ook afgewikkeld, zoals KPN, Online en zorgverzekering.
Wat zijn de wolken weer fascinerend gegroepeerd. Boven de witte bergen een smalle strook lucht van het lichtste roze, daarboven donkergrijze sneeuwwolken, en alleen die zijn in beweging.
Het is 18u30: de midwinterhoorn wordt bespeeld. Het blijft een unieke traditie die doorgaat tot en met 6 januari; vermoedelijk heet het de adventstijd. Wat het ook is dat je niet weet, je hebt het allemaal in huis. Ja, in de adventstijd, d’olde roop (de oude roep). “Het is een licht gebogen hoorn van berken-, elzen of wilgenhout, op ambachtelijke manier gemaakt met een mondstuk, de hap, van vlierhout meestal, waarop een monotone melodie wordt geblazen, soms boven een waterput om het geluid te versterken. Men blaast meestal als het schemert. Het geluid draagt ver, wie het eenmaal gehoord heeft vergeet het nooit meer. Het is vooral in de schemering een stemmig geluid.
Het gebruik zou volgens een algemeen verbreide opinie zijn oorsprong vinden in de Germaanse joelfeesten, de feesten die zich afspeelden rond de midwinter- zonnewende ( 21 december). Volkskundigen zijn tegenwoordig algemeen van mening dat het midwinterhoornblazen een 'verzonnen traditie' is, een bedenksel uit de negentiende of vroege twintigste eeuw die voorheen niet tot het Oost-Nederlands cultuurgoed behoorde.” (Wikipedia)
De pijn is ondraaglijk.
Dinsdag, 3 januari
Het stormt, zowel buiten als binnen. De email van mijn
huisarts is bedroevend. Hij gaat volkomen langs mijn vragen heen, neemt me
kennelijk niet serieus. Een paar uur later meldt hij te zullen proberen aan te
komen. Het zijn de pijn en de innerlijke ongerustheid die me parten spelen. Ik leef op de bodem van verdriet. Gaan we nu weer een heel jaar tobben? Mag ik nu eindelijk eens in blijmoedige liefde met Marieke leven? Onze liefde is ons meer dan menens, is onontkoombaar maar zit vast aan dit lijden dat een zware wissel trekt op haar leven. In die zin kan ik me ook goed voorstellen dat sommige familieleden helemaal niet blij zijn met mijn plaats in haar leven of met haar keuze voor mij. “Het leven is niet per se leuk, het is vooral lijden, - en liefde is een zwaar beroep”, schreef Rogi Wieg.
Atie en Jaap waren vanmiddag een uurtje hier. Het ging vooral gedetailleerd over zijn korte ziektegeschiedenis, kanker in de nieren en zijn lijf als een tuin vol uitzaaiingen. “Ja moet het zien als een gegeven, het komt alleen wat vroeger dan je had gehoopt. Jouw citaat van Wittgenstein spreekt me erg aan, je moet het aanvaarden, dan ben je het beste af.”
Na het eten krant lezen en voor de was zorgen, vervolgens duwt de pijn me zo het bed in.
Vrijdag, 6 januari
Niet gewekt door wekker of wind, niet door paardenhoeven
maar door het geloei van onze vier Hooglanders. Hun koningskoppen afgewend van
de wind. Het was nog niet eens echt licht, 7u15. Gisteravond woei het ook zo
hard, ik luisterde naar de wind, hoorde de stem van de zee, die riep me toe
over de herinnering aan het strand van Vlieland waar we in de beginjaren zestig
enkele zomers op vakantie waren in Huize Eureka. Ik zag de kleine huismeester,
meneer Katoen, altijd in hetzelfde roodgeruite overhemd, de broek door bretels opgehouden.
Een enkele maal nam hij het alpinopetje van zijn hoofd, krabde zich over zijn
kale schedel en sloeg het petje, dat vanwege de vettigheid in vorm bleef,
behendig weer terug. O Vlieland/ eiland van mijn jeugd/ eiland van de wind/ O
eiland Vlieland/ Uw duinen waren mijn schamele kleding/ een zomertijd lang
leefde ik van al uw bekoringen/ Ik bewaar u in mijn eigen tijd/ Ik ben, evenals
Vasalis, “een oceaan van het wachten”.Het was een aparte week. Marieke had telkens zo’n pijn aan haar hielspoor, was druk en moe. Er was van alles te regelen voor de ziekenhuisopname eind van de maand. Geen minuut is ze niet ergens in mijn gedachten. De huisarts had geen tijd mij te bezoeken. De pijn is even bar en lijkt zich te vermeerderen, of eigenlijk, tegelijkertijd te verplaatsen naar waar eerst van pijn geen sprake was. De innerlijke ongerustheid neemt toe en het lukt me niet erboven te staan, zo indringend.
Ik leef in de weelde van liefde, slaap onder satijn en houd de gedachte van Wittgenstein dicht bij me.
[© MN, ‘Les jours de l’âme’. Het
schilderij, dat een foto zou kunnen zijn, “Mother and child” by Shahrad
Malekfazeli, een van de groep befaamde Iraanse realisten. Geboren in 1975 in
Teheran, als kind al gefascineerd door de schilderkunst, kreeg les van de grootste,
de meester der realisten, Morteza Katouzian.]
2 opmerkingen:
Oh ja Marius, ik kijk er – zélfs als verstokte huismus – erg naar uit sámen met jou, onvoorstelbaar tederste lief, naar Merlinde te gaan, voorál omdat het voor jou Mateloos belangrijk is buiten de oevers van je pijn en je kooi van angst te treden.
Maar toen “WE“ (je schrijft het in één adem met het voorgaande)in Corneillan en Mimizan waren ??? Daar was je toch met een gehéél ándere bruid, een bruid die haar 'vertrek'punt toen al haast ingekaderd had...!
Wittgenstein je stuurman: ja natuurlijk waar zijn we zonder inspiratie en grote geesten die ons voorgaan. Hun roep aan de horizon sterkt ons en bemoedigt ons. Toch zie ik liever dat je je ‘Eigen prachtige Stuurman’ blijft, want daarmee hoef je niet altijd te ‘wachten’ op anderen buiten jezélf; om je unieke weg en je unieke doel in het leven te vinden. Dat is nu eenmaal de tragiek van de extravert; hij voor wie de buitenwereld dé leiddraad is. Anderen sturen dan zijn schip en bepalen daarmee zijn reactieve leven...
Lieve Liefste Kom, je bent té bijzonder en van binnenuit té oorspronkelijk jezélf gebleven, wordt je eigen stuurman weer en ja, wees veilig, behouden vaart in Eigen Kracht en in eigen Hoop !! Overwin ELK ánder en overwin de dood en de angst en het verlies voor wát dan ook. Leef in je eigen Volle kracht.
Ik geloof in je, dat je dát kunt! Ik zie het in je op de drempel liggen, en ik leer het je zien zien, zowaar als ik je geliefde ben. Ik ben niet voor niets in je leven gekomen, heb vertrouwen in Marius Nuy en zie hem in zijn eigen waarachtigheid.
Het weer, die druilerigheid: ik houd grenzenloos van die grijze en druilige regenachtige dagen, ze zijn de ‘havens’ waarin ik gevoed wordt met levenswater, zachtheid, rust, en eenzame ingetogenheid. Ze mogen me weken duren, ik vind er het voedsel dat mijn ziel in leven houdt.
Nee een leven zonder jou, is mij niet mogelijk, ook al is het een zwaar leven en bezwijk ik meerdere malen, ik kan en wíl je niet missen; je bent het lood in mijn schoenen en tegelijk het leven dat mijn hart doet kloppen van het zachtste geluk. Mijn Licht, je bent mijn adembenemenste lieve licht!
Je vindt je huisarts bedroevend zeg je. Dat is hij m.i. niet,je zegt dan dat ik altijd elk gedrag van de mensen ‘goed praat’.
Maar oordeel niet over iemand voordat je een tijdje in zijn of haar schoenen hebt gelopen. Ik kan me inleven in de man, hij heeft mijn volle vertrouwen en sympathie, ook m.b.t. jou is hij niet onverschillig, want dat denk je soms wel. Ja deze week moest hij ook nog waarnemen voor een andere arts, zo is het leven nu eenmaal en dat wij nu ook nog een week met vakantie gaan, daar kan hij dan weer niets aan doen... je doet hem ‘tekort’. Er was geen acute dreiging bij jou en je wilde een behandel-, een onderzoeks- en een revalidatieplan voor de toekomst met hem bespreken, dus dat kan ná jouw vakantie ook nog wel.
Liefde, zeg je, “Liefde is een zwaar beroep”, dat zou niet zo moeten zijn mijn lieve Marius, tenminste niet wanneer de liefde zoals bij ons uit de grond van ons hart wederkerig is..... zorg voor elkaar en en niet te vergeten: de zorg voor ons eigen Zélf! Want, – in diepe eenheid’s beleving - is zorgen voor jezelf hetzelfde als zorgen voor de ánder, want in toegewijde liefde láát je de ánder leven...omdat je zelf draagkracht genoeg hebt.
Een H-realtie, dus náást elkaar, 2 zuilen met een gelijkwaardige en hechte eenheidsverbinding, i.p.v. een tegen elkaar aanleunende A relatie waarbij alleen afhankelijkheid de hoofdrol speelt.
Liefde hoort LICHT te zijn, ánders is ze m.i. een ongelukkige liefde en komen er onherroepelijk breuklijnen. Het is een prachtige foto die je deze keer plaatst van moeder en kind,
Ze leert hem kijken naar de wereld en innerlijk een man te worden veilig in zijn eigen dood én in zijn leven, een man die uiteindelijk volwassen geworden zichzelf leert te dragen. Wittgenstein of géén Wittgenstein. Ooit moeten we verder leven, ook zonder onze moeders. Want ook moeders hebben hun eigen weg...
Geloof dat ik op hol geslagen was. wat mij betreft mag je mijn hele reactie of wat het ook is weghalen, Marius.
.
Een reactie posten