Idealen zijn als levensadem“When I was young”… en plots herinner ik me hoe ik ongeveer zoals hier aan zee was en de stem van de zee hoorde, de stem aan mijn horizon die zei dat alles een eind kent terwijl ik er nog geen flauw benul van had, hoewel, het geluk was nog niet van mijn lippen of mijn moeder overleed. Maar hoe wijds toonde zich niet het leven, alsof het eeuwig zou duren, de tijd van de fabels en illusies – laat mij er maar in leven. Een man met dromen, en ik zie nu, een man met vaste en noodzakelijke idealen. Iemand met een romantische gedachtewereld, en zo’n man verwacht meestal teveel, dus omgekeerd ervoer ik vaak de teleurstelling. Ach, stoot niet iedereen vele malen zijn hoofd voor hij zijn weg verlegt?
Zie de stilte van dit jongemanslijf, een stilte even tastbaar als ik in mijn jeugd aan vaders zijde ervoer. Steeds eraan denken, nooit erover spreken. Huiveringwekkend, want ik vond gisteren een korte aantekening uit 1977. “Ik ben het februarikind dat bleef hangen aan het prikkeldraad van zijn Spartaanse vader. Al vroeg was ik een oud kind, de ontluistering van het leven, het is als een muur vol losse stenen.”
[Photo by Pascal Renoux.]
14 opmerkingen:
Die losse stenen Marius, tja ...
Als er af en toe maar wat cement is om het een en ander een soort van verbondenheid te geven, met de mogelijkheid het ook te kunnen 'slopen' - lees: loslaten. Een goeie troffel om wat te voegen hier en daar en de frisse ZEEwind- glimlach- voor de 'beweging'.
Dat beeld wat je schets van aan je vaders zijde, ontroerend.
En wat een prachtig lijf heeft de jongeman op de afbeelding, heerlijk!
Dag:*
ouders zijn zeer zeker belangrijk in de persoonlijke vorming van het kind.
'afwezige ouders' laten een soort leegte achter.(dood, drank, drugs of carriere)
Sommige kinderen nemen de taken over, nemen hun ouders in bescherming,ipv andersom. en worden al vroeg en noodgedwongen te snel volwassen.en lopen daar juist vaak later op vast.
Ouders die 'alles voor hun kinderen doen'lopen de kans dat hun kinderen nooit zelfstandig zullen worden.
Zelf ben ik ook moeder en vind het best wel zwaar, dat mijn oudste bij mijn ex woont zie ik als falen,moet zeggen dat er wel meer rust is gekomen daardoor en ook meer ruimte.Ondanx dat vind ik het moeilijk dat te accepteren.Mijn jongste daarintegen neemt het niet zo precies,is snel tevreden, en 'doet' het goed. Daar kun je een klas vol van hebben.
Mijn ouders leven beide nog,maar familiebezoeken zijn slechts plichtmatig.veelal ook vrij kort.
Ik ken ze mijn hele leven en valt me op dat er weinig goede gesprekken zijn gevoerd.dat ieder in zijn eigen kleine gesloten wereldje langs elkaar heen leefden.los zand.
Bekritiseren is makkelijker dan motiveren, jezelf niet kunnen uiten leidt tot jezelf opsluiten ontevredenheid.
En ja... ik lijk ook op mijn moeder merk ik..
Goh... dat heb je weer mooi geschreven. Gelukkig heb ik geen ervaring met afwezige ouders. Maar ik kan me er alles bij voorstellen dat dat heel moeilijk is en dat je daar je leven lang mee bezig blijft.
Trouwens, Marius.. over jouw reactie op de diva... het antwoord is toch eigenlijk wel een beetje ja. ;-)
ach een februari kind, wat snel oud was.
Zere woorden marius.
Mijn ouders waren er altijd, zonder spartaans gedrag.
ik zie je daar wel staan, of hier ook, want hier is aan de zee... de stem aan je horizon doet mij vermoeden dat je al een oud kind was, ver vóór de ontluistering van het leven...
als je er weer zou staan, zou luisteren, wat zou je horen ?
je bent een filosoof naar mijn kinderhart ツ
En weer leer ik iets over mezelf door hier te lezen. Het gebeurt wel eens vaker.
Ik dacht vroeger ook dat niets ophield te bestaan, tot dat mijn moeder ziek werd, en ik op 15 jarige leeftijd gedwongen werd volwassen te worden..
Lieve Marius, Wat herken ik hier veel in, vooral in de zin wat was ik snel een oud kind. Ik verloor op zeer jonge leeftijd mijn Opa en Oma. Ik was daar altijd in huis na de scheiding van mijn ouders. Ik was ook snel een oud kind dat met mijn zestiende jaar een eigen woning had, me niet kon houden aan de regels en totaal niet meer wist welke kant ik op moest in het leven. Als ik nu naar mijn kinderen kijk, wat zijn ze wijs, een wijsheid dragen ze met zich mee die ze nog niet bij zich horen te dragen. Een kennis van de echte wereld waarvan de deur nog maar op een kier had moeten staan. De zee en het aanblik ervan, is groots, mystiek, onvoorspelbaar, koud en warm tegelijk, woest en kalm. De zee is voor mij bijzonder het heeft alle elementen in zich voor genezing van je ziel. Gister brachten wij de dag door aan zee. Hoewel het koud was, scheen de zon, hoewel het waaide was de zee rustig en kalm. Onvoorspelbaar net als het leven lieve Marius en als ik kijk naar de foto van mijn jongen met de honden op mijn log, dan zie ik de verwondering in zijn ogen. De verwondering van een jongen die het kind zijn toch een klein beetje is verloren. Hij heeft het zwaar, maar gaat toch door alleen anders dan andere kinderen en daar kan ik niets aan doen. De verantwoordelijkheid die hij op zich heeft genomen is niet gewoon en toch weer wel. Het is gewoon zijn leven dat gegaan is zoals het is gegaan, hij kon er niets aan doen en ik vraag me af wat er soms in zijn hoofdje omgaat. Losse stenen, mooi verwoord. Dank je wel voor je prachtige woorden Marius.
Liefs Claudia
ohh marius, hoe graag zou ik het het je anders gegund hebben,
elk kind zou zorgeloos op moeten kunnen groeien,
moeten kunnen zeg ik want ik dacht vroeger altijd dat elk mens zo gelukkig was als ik,
de tijd leerde dat dat niet zo is, en hoe langer ik log en mensen leer kennen er steeds meer achter kom, dat ik geweldige ouders heb gehad...
een kind dat snel oud is..
het zou niet moeten mogen..
dikke knuffel
klaproos
Prachtige foto, je ruikt de zee hier.....
Ja regelmatig "stoot" je je hoofd, maar je hebt een wil om daar toch wat aan te doen, of niets , dat kan ook:-)
Ik ben nog in de luxe positie om een moeder te hebben en wat voor een:-), wij praten samen wat af, over de zin en onzin van het leven. We lachen en huilen;ja af en toe, wat af.
Heftig trouwens je laatste zin...
Wens je goede dag vandaag..
Bloem
In deze enkele paragrafen heb jij een héle wereld beschreven waarin je méér van jezelf vertelt dan duizend woorden dat zouden doen... pràchtig gewoonweg.
En ik begrijp je verlies van de moeder, omdat ik ook heel snel mijn vader verloor. Het spartaanse in de opvoeding, dat ken ik dan weer niet.
Maar héél misschien was jij geen dichter geworden als het in je jeugd anders was verlopen... alles heeft zijn keerzijde.
En man, dat is wel een allemachtig mooie foto die jij hier bij plaatste!
Hangt ervan af welke idealen, ze kunnen ook kelen toesnoeren.
Het plaatje hoeft niet voor mij, zie al jaren liever de schoonheid van de soms rauwe realiteit.
Het gevoelige kind met de vader die daar niets van begrijpt . Dat was vast en zeker moeilijk. Vooral als de buffer in de vorm van moeder wegvalt. Heb ik het zo goed begrepen Marius ?
Ah, een echt februarikind : idealen ... en teleurstellingen, dromen, romantiek, geloven in vanalles en proberen, het horen van de stem aan de horizon die fluistert dat de tijd tikt, ...
Een reactie posten