Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Mijn leven een struikgewas

Al snoeiend effen ik mijn pad
Alle vroegere dagboeken heb ik een aantal jaren geleden ver­nietigd, grondig en nooit meer leesbaar verscheurd. Het kan alleen maar de schaamte zijn die me tot deze heimelijke en nu betreurenswaardige daad bracht. Toen ik die acht in karton gebonden boekjes zag en teruglas in de geschiedenis, leek het alsof ik me­zelf niet wilde herkennen in al die dwaas­heden, butsen en scheuren van mijn leven, waarschijnlijk omdat ik een ‘nieuw le­ven’ begon dat overigens tóch en onvermijdbaar in verband blijft met mijn ver­leden.
Ook mijn huidige dagboekdelen kennen fragmenten die het schaam­rood (kunnen) wekken, maar of ze nu afkomstig zijn uit de ver­beelding of de realiteit, ze ko­men uit één pen, één geest.
Er liggen hier nog wel enkele notities uit 1975-1983, destijds uitgeknipt als boekenlegger, zoals deze: Ik ben als een wind over het land getrokken en liet scheuren en wonden achter mij. Ach­ter de bleke heuvels van mijn verlangen. De onbezonnenheid. Het is verontrus­tend hoe menselijke stormen kunnen huishouden. De wereld hangt soms als een struikgewas over mij heen. Zo dicht, dat ik slechts ruw­weg om mij heen kan zien, zo­als Illyés het beschreef, “waar ik ook grijp, er ont­wik­ke­len zich uit duizenden richtingen draden om mijn vingers – hoe moet ik daar nog iets fraais van maken?”

Ieder mensenleven kent verwante weefsels en is vrijwel nooit zonder domheid en achter ieder spreken zit een we­reld van stil­le gedachten, van dromen en verlangens die lang niet al­tijd sporen met de realiteit ... of met evenwichtigheid of innerlijke beschaving. Waarom zou ik een soort van ‘heiligheid’ veinzen terwijl de ontwikkeling van een mensen­leven telkens weer stuit op steeds weer wisse­lend innerlijk op­onthoud? Anderzijds kan het een verwoestende vergissing blijken. Ik moet denken aan de roman van Ian McEwan, Boetekleed, waarin Robbie Turner een brief schrijft aan een meisje en opbiecht verliefd op haar te zijn. Als de brief af is en nog uit de schrijfmachine steekt, tikt hij er in een op­wel­ling onder: "In mijn dromen kus ik je kut, je lieve natte kut." Hij schrikt zich rot en bloost, trekt het vel uit de machine en tikt de brief opnieuw uit, ditmaal zonder PS. Maar door een vergissing raakt de verkeerde brief in de enveloppe en voor hij kan ingrijpen is de brief op weg naar zijn geliefde. Ik dacht, had hij maar geschreven, ‘Jij Venus, lieve Venus, kom dichterbij.’
[“Adam and Eve expelled from paradise” by Marc Chagall – to remind myself that all things must end?]