(Helaas is vanmorgen mijn prachtige recensie over het boek van David Grossman, "Haar lichaam weet het", om onverklaarbare redenen verloren gegaan en zelfs na systeemherstel niet teruggekeerd. Het was een lange, intensieve tekst en niet meer zomaar weer tevoorschijn te halen. Treurig. Daarom nu een gedicht, terwijl ik dat juist nog even wilde bewaren.)
Noeste, stugge arbeid en op ’t oog nietsdoen
Het lot van de schrijver is het volle
behagen van de stilte, niet die van het hart
van verlatenheid of andere chaos, maar de stilte
van een gerust hart. Soms is een brief
of wat tekst heet als brandhout, elk vlammend woord
erin zet je in vuur, je leest enkele regels en het is er, het
kan een vuur zijn van woede, van fascinatie, maar
ook van lust, geen mens die zo’n hitte niet kent, of de stilte
als het is geblust, het verlangen is vervuld, als
er weer een akker is ontstaan, waar niet in het wilde
weg is geploegd, maar is nagedacht over elk te poten
woord, woorden waaraan is geschaafd zo te zien, de uren
verstrijken. Doorstrepen en polijsten, dat zijn woorden,
alsof een vroedvrouw ze heeft gehaald, en pas dan
een verhaal tonen dat je toevoegt aan alle vorige.
[© MN, in "De man en zijn ziel". Afbeelding: painting “Lifeline” by Japi Honoo. Zoals ik bij een van de laatste reacties van zondag al schreef, ga ik er nu weer voor enkele dagen vandoor. Graag tot maandag.]
Het lot van de schrijver is het volle
behagen van de stilte, niet die van het hart
van verlatenheid of andere chaos, maar de stilte
van een gerust hart. Soms is een brief
of wat tekst heet als brandhout, elk vlammend woord
erin zet je in vuur, je leest enkele regels en het is er, het
kan een vuur zijn van woede, van fascinatie, maar
ook van lust, geen mens die zo’n hitte niet kent, of de stilte
als het is geblust, het verlangen is vervuld, als
er weer een akker is ontstaan, waar niet in het wilde
weg is geploegd, maar is nagedacht over elk te poten
woord, woorden waaraan is geschaafd zo te zien, de uren
verstrijken. Doorstrepen en polijsten, dat zijn woorden,
alsof een vroedvrouw ze heeft gehaald, en pas dan
een verhaal tonen dat je toevoegt aan alle vorige.
[© MN, in "De man en zijn ziel". Afbeelding: painting “Lifeline” by Japi Honoo. Zoals ik bij een van de laatste reacties van zondag al schreef, ga ik er nu weer voor enkele dagen vandoor. Graag tot maandag.]
31 opmerkingen:
Lieve Marius, eerlijk gezegd ben ik blij dat nu juist dit gedicht mijn dag mag openen.Het is wel balen dat je recentie verloren is gegaan.Tot maandag, heb het goed.
lieve marius,
dat lijkt me vreselijk balen zeg,
is het niet op een of andere maniet van internet te plukken??
ik ga eens voor je zoeken.
xxx
klaproos
http://archief.oostkunst.nl/hgd/boekbesprekingen/00106
heb je hier wat aan ??
Die tekst vind je nog wel.
Ondertussen kunnen we genieten van een pracht van een afbeelding en dito gedicht ! De maieutiek, je kent er wat van ! Waarvoor dank. (Dacht onlangs nog, toch een groot geluk dat die oogsturing in orde is gekomen !)
Ik kan me voorstellen dat het bijzonder bitter is dat de beschouwing waar je lang op gezwoegd hebt is verdwenen. Ik zelf probeer altijd, met de tekst selecteren en dan ctrl-c, de tekst tijdelijk in de het geheugen op te slaan.
Het gedicht is overigens wel erg mooi en troost genoeg.
Wat dat aangaat ben ik erg blij met de werking van mijn systeem. Kwijtraken is voor mij bijna onmogelijk, maar ik klop het af..
Je gedicht is ee n parel, dus geen probleem dat je oorspronkelijke idee er niet staat..
.
Dag Marius,
laat mij nog maar eens impulsief antwoorden.
Ik weet het, ik val hier tussen de laudatio's uit de toon. Zonder een dissonant te willen zijn. Of een dissident te worden.
Mag er naast een botanische tuin,
een gecultiveerde caesuur in de Franse aarde,
ook een gestuurd wild Engels landschap bestaan?
Evenals bermen vol barmhartige papavers.
Bloemenweiden als glooiende zeeën.
Golvend koren. Nog met toegelaten blauwe korenbloemen.
Mag de wind door de haren van de bomen strelen. Fraselen doorheen behaagzieke hagen.
Zomaar ongekunsteld ... en impulsief?
Zou een landschap met voorbeeldig geknipte taxussen niet eentonig worden?
Mocht ik dit zomaar schrijven?
Zonder incubatie of polijsten?
.
Jammer dat zoiets dan weg is... mijn harde schijf is gecrasht, ik ben al ben foto's en filmpjes en nog veel meer, allemaal kwijt. Dan faalt de techniek.
ook ik ben blij met deze woorden vandaag. en ik wens je fijne dagen en lees maandag (of dinsdag, of...) graag weer iets van de dichter die zijn hart volgt ツ
door je woorden dacht ik weer 's aan een liedje. van ani.
I fight fire with words,
words are hotter than flames,
words are wetter than
water...
lieve groetjes!
Dat je die tekst verloren bent, moet een verloren gevoel veroorzaakt hebben. Ik heb net bovenaan deze blog van jou en prachtige afbeelding gevonden, die me de adem benam.... Dank je wel.
Wat betreft het vuur in de mens, dat teksten doet ontspruiten, die vervolgens geschaafd worden...
Ik denk dat ik aan het laatste niet zo vaak toe kom... En tot nu toe vind ik dat ook niet erg.
> Uvi, ik houd niet van netjes bijgeharkte paden, wel van wat jij, ogenschijnlijk gedachteloos, neerpent. Mij gaat het er vooral om tot de kern te kunnen doordringen, naar de essentie van wat ik schrijven wil. Niet alles deugt dat je klakkeloos opschrijft, het vraagt ook om enige bezonnenheid.
Inderdaad, ook al kun je lekker vlot weg schrijven, er valt altijd wel iets te schaven en te schuren... Soms lijkt het echt op een bevalling!
Jammer van je verdwenen recensie. Alsof je kind weggehaald is na een zware bevalling! Je vindt het vast wel weer terug in de catacomben van je harde schijf ;-)
Woorden die geboren worden. Dat is een mooi beeld. Zo ervaar ik het ook wel. Fijne dagen!
Soms ligt de kern er 'bovenop';-))
Maar in je schrijven zoek jij de diepte, net als in het leven.
Dat is vooral zingevend, mooi, boeiend en knap gedaan, maar soms een beetje 'saai' en donker vooral, zeer donker ...
Isolde
.
De kern van alle dingen
is stil en eindeloos.
Alleen de dingen zingen.
Ons lied is kort en broos.
Felix Timmermans
Dag Marius,
naast de nachtegaal
is er ook de straatmus.
Beide zijn vogels, met verschillende pluimen en zang.
Zolang we maar geen ornithologen worden.
Geniet van het woord, de lezer,
de Muze en het weekend ...
.
Dank voor je reactie.
Uvi
@Uvi : eigenaardig dat men meestal maar de eerste strofe citeert.
Toevallig wat op het doodsprentje van mijn vader stond, het volledige gedicht van Timmermans.
Voor de volledigheid :
En donker zingt mijn bloed
van heimwee zwaar doorwogen
Ik zeil langs regenbogen
Gods stilte tegemoet.
(Bij straatmus moet ik onwillekeurig direct aan Edith Piaf denken)
ps ik zag hier niks donker, de afbeelding van zondag dan juist wel... Verschillende mensen verschillende interpretaties.
Ik ga ervan uit dat je het nu goed hebt waar je bent ;-)
Correctie : helemaal volledig is het dit :
De kern van alle dingen is stil en eindeloos. Alleen de dingen zingen. Ons lied is kort en broos. En donker zingt mijn bloed, van heimwee zwaar doorwogen. Ik zeil langs regenbogen Gods stilte tegemoet. Met U zijn er geen verten meer en alles is nabij. Des levens aanvang glinstert weer, geen gisteren en geen morgen meer, geen tijd meer en geen uren, geen grenzen en geen muren; en alle angst voorbij, verlost van schaduw en van schijn, wordt pijn en smart tot vreugd verheven! Hoe kan het zoo eenvoudig zijn! Hoe kan het leven Hemel zijn, met U, o kern van alle leven! Ik weet het niet, ik vind geen naam, ik krijg het met geen woorden saam wat er nu omgaat in mijn ziele. Is het soms blijdschap? Is 't verdriet? Of allebei? En ook weer niet ... Ik kan slechts zwijgend knielen.
...schreef dus Felix Timmermans (°1886 - 1947)
Dàt bedoelde je dus, op mijn blog.
Jouw werken is spelen, en omgekeerd...
Ik vind het vreselijk dat al je noeste arbeid in rook is opgegaan en hoop dat je het op de één of andere manier toch nog kan recupereren!
Maar ik ben méér dan dik tevreden met dit schitterend gedicht, Marius...
> Knielen op een bed violen <
Ik moest er aan denken door het geschreven stuk van Timmermans door Lut ... tja ... een aangrijpend boek overigens ook.
Wat is de wereld zonder literatuur, dichters en schrijvers, juist ... stil en donker ...;-))
Zou 'onze' dichter Marius al lekker in zijn buitenverblijf aan de koffie zitten en meeuwen tellen?;-)) ik hoop het van harte voor hem.
Isolde
Ps dat stuk van Timmermans had ik beter niet geciteerd, maar vond enkel 4 zinnen aangebracht door Uvi dan zo onvolledig...
Ter ere van de literatuurgeschiedenis dus...
Hou zelf niet echt van zware kost en veronderstel dat Siebelink ook niet te graag zou lezen. Geen voeling met het Calivinisme.
prachtige gedichten Marius!
Het kwijtraken van teksten is verschrikkelijk, zeker als ze er op een gegeven moment "zomaar" uit gerold zijn.
Een herkenbaar gevoel van dierbare woorden kwijt te zijn.
Ik hoop dat je ze nog vindt.
Zelf is me dat ook reeds overkomen en nu print ik alles uit (niet goed voor het milieu dat weet ik maar beter voor de zorgen in mijn hoofd.
Je gedicht beneemt mijn adem .
Je beschrijft zo goed het lot van de schrijver en eveneens wat het "krijgen van woorden" met je kan doen.
Gewoonweg mooi!
Ik houd van kaas, maar ook van jam.
Heel fijn weekend Marius, met kaas en jam.
Misschien neem je het me kwalijk, maar ik zit hier met een glimlach op mijn lippen. Het is me al vaker gebeurd dat een tekst waar ik zo onnoemelijk tevreden over ben, plotsklaps verdwijnt, foetsie, in het niets. Ik kon daar ook onnoemelijk boos en gefrustreerd door geraken. Maar toen dacht ik aan de monniken met hun zandschilderingen en de woorden "de weg is belangrijker dan het einddoel". Soms maak je een tekst voor jezelf, niet om te delen met anderen. Het maken van die tekst zet dingen bij jezelf in gang. Hoe spijtig en frustrerend het verliezen ervan kan zijn, meestal komt een andere tekst, met andere woorden en minder diepgang later tevoorschijn, maar wel meer geschikt voor de mensen die hem gaan lezen, is mijn ervaring.
Hij leeft nog door in je hart, Marius, en wij hebben kunnen genieten van andere prachtige woorden, geschaafd en gewogen.
Hoop dat je lekker kunt genieten op je eigenste plekje.
OH Marius dit is wel heel eg, ik leef met je mee. Dit doe ik in gedachten, want met zo'n mooie woorden zoals hoe jij dit doet met het gedicht, daar kan ik maar van dromen... nu ja en genieten van jouw schrijfsels!
Ik kan niet lezen wat jij eerst schreef, leef met je mee, hoop dat je de tekst nog ergens terugvindt, of misschien helpt iemand je hierbij?
En ik adem op deze prachtige schrijverstekst en zie één van de meest sprekende afbeeldingen die je al toonde... Kippenvel...
Ik hoop toch dat je het nog kunt vinden , je weet maar nooit !
Prachtig gedicht weer Marius ..
> Het is 22:30 uur en ik ben weer terug op het eiland. Hartelijk dank voor alle mooie reacties, ik ben er - deo volente - morgen weer, schrijf mijn tekst en ga op bezoek. Goedenacht.
Fijn dat je weer veilig terug bent Marius! Goedemorgen en nu op naar je 'verloren tekst'.
Cath*
Een reactie posten