Zoveel tederheid nu gedrenkt in droefenis
Elis, mijn lief, waer bestu bleven
mi lanct na di, gheselle mijn du coors
die doot, du liets mi ‘t leven.
Een milde herfstzon wenkte naar ons gesprek
ook al bleef een dikke traan onverborgen, “was
samen met haar gaan niet mooier geweest?”
Zie mijn oude, eenzame hart, Elis, het blijft vervuld
zoals in alle seizoenen en meer dan vijf decennia
verknocht aan jou, mijn zielsverwante, mijn zegen.
Je bent gehemeld, maar waer bestu bleven? Ik leef
de winter van mijn leven, het is het zwaarst wat ik ooit
torsen moest, in het geluk van de troost, dat wel. Ik wis
mijn ogen, wazig nog van al je tederheden, zet de kraag
omhoog en fiets naar huis, onze oude niche vol symbolen,
elke meter meisjelief herinnert mij aan gestorven rituelen.
[© MN, voor Dave. De eerste strofe is vrij naar Jan Moritoen, ca. 1400.
IM Elis 19 april 1926 – 24 augustus 2008. Afbeelding: schilderij van Wil Lof.]
Elis, mijn lief, waer bestu bleven
mi lanct na di, gheselle mijn du coors
die doot, du liets mi ‘t leven.
Een milde herfstzon wenkte naar ons gesprek
ook al bleef een dikke traan onverborgen, “was
samen met haar gaan niet mooier geweest?”
Zie mijn oude, eenzame hart, Elis, het blijft vervuld
zoals in alle seizoenen en meer dan vijf decennia
verknocht aan jou, mijn zielsverwante, mijn zegen.
Je bent gehemeld, maar waer bestu bleven? Ik leef
de winter van mijn leven, het is het zwaarst wat ik ooit
torsen moest, in het geluk van de troost, dat wel. Ik wis
mijn ogen, wazig nog van al je tederheden, zet de kraag
omhoog en fiets naar huis, onze oude niche vol symbolen,
elke meter meisjelief herinnert mij aan gestorven rituelen.
[© MN, voor Dave. De eerste strofe is vrij naar Jan Moritoen, ca. 1400.
IM Elis 19 april 1926 – 24 augustus 2008. Afbeelding: schilderij van Wil Lof.]
8 opmerkingen:
Deze beide gedichten heb ik nu geplaatst, aangezien ik morgen, in weerwil van fysieke storm, op reis ga en na Allerzielen pas terugkeer.
Ik ga ook op reis tot na Allerzielen ondanks eigenlijk niet willen.
En waar zou ze anders wonen dan niet in uw hart?
Te mooi om het gedicht niet helemaal te plaatsen, dus :
Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn.
Du coors die doot, du liets mi tleven!
Dat was gheselscap goet ende fijn,
Het sceen teen moeste ghestorven sijn.
Nu bestu in den troon verheven,
Claerre dan der zonnen scijn:
Alle vruecht es di ghegheven.
Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn!
Du coors die doot, du liets mi tleven.
Nu bidt vor mi, ic moet noch sneven
Ende in de weerelt liden pijn.
Verware mijn stede di beneven:
Ic moet noch zinghen een liedekijn;
Nochtan moet emmer ghestorven sijn.
Egidius, waer bestu bleven?
Mi lanct na di, gheselle mijn!
Du coors die doot, du liets mi tleven.
ps Prachtige afbeelding en gedicht.
Oei, iets verkeerd gegaan, vorige anoniem ben ik dus.
Hopelijk heb je het naar je zin, Marius en kan je éven je dagelijkse zorgen vergeten...
Sterkte jongen!
Je laat mooie overdenkingen aan vergankelijkheid bij ons achter.
Heb het goed en verzet je zinnen.
@Lut:Fijn Lut, het ganse gedicht te lezen! Prachtig!
@Marius:Fysieke storm vraagt rust en ruimte, die krijg je daar denk ik.
Isolde*
Eigenaardig... zit hier standaard in de opleiding in de humaniora. Hogere cyclus in de lessen Nederlands.(Geleerd toen ik 16 of 17 was, meen ik me te herinneren)
Ik begrijp van langsom minder van Nederland/Holland, hahaha...
Een reactie posten