Mijn moeder, mijn broze bron van tederheid
Hoelang kunnen we elkaar nog vasthouden?*
Eenmaal oud en mijmerend op de zetel
van al uw verhalen, ik zie u aan en luister, nee,
uw zuchten hinderen niet, het is de adempauze
in uw geschiedenissen, zilvergrijs maar levend
en van belang ze te horen, of zullen we stil zijn en
samen … “Ja, thee graag”, zegt ze gretig, “ze denken
soms dat ik gek ben.” “U bent mooi en oud en kleurrijk”,
ik zie de dunne huid van haar hand, haar ogen zien
een verte die ik niet ken. “Zou ik al dicht bij de dood zijn?
Die hortensia’s daar wel, verlept en bleek zoals ik. Ik ga
nog niet, maar ben er dichterbij dan u.” Ze drinkt haar thee
en morst, ze veegt het weg met de tissue in haar vuistje,
ze zwijgt, ze wacht niet op mijn woord. “Gaat u al weg?”
“Ik blijf zolang u wilt of tot u slapen gaat.” Het is de stille
aanwezigheid die haar deugd doet, mijn ontroering
is een belofte, vol rimpels, zij maakt nu de tijd, haar tijd
zo broos als zij spreekt of de stilte die mij luidkeels
roept, ‘wij raken aan geduldige innigheid’, er is geen haast.
[© MN, in “De wind waait de tijd als zandkorrels weg”, een gedicht over de ontroerende schoonheid van ouderdom, hoezeer wij het ook herkennen als menselijk lijden, als een slijtage die niets dan tranen wekt.
De ondertitel is van Uvi, mijn dichter nabij.
Afbeelding: painting “Old age” by Magda Wieclawska.]
Hoelang kunnen we elkaar nog vasthouden?*
Eenmaal oud en mijmerend op de zetel
van al uw verhalen, ik zie u aan en luister, nee,
uw zuchten hinderen niet, het is de adempauze
in uw geschiedenissen, zilvergrijs maar levend
en van belang ze te horen, of zullen we stil zijn en
samen … “Ja, thee graag”, zegt ze gretig, “ze denken
soms dat ik gek ben.” “U bent mooi en oud en kleurrijk”,
ik zie de dunne huid van haar hand, haar ogen zien
een verte die ik niet ken. “Zou ik al dicht bij de dood zijn?
Die hortensia’s daar wel, verlept en bleek zoals ik. Ik ga
nog niet, maar ben er dichterbij dan u.” Ze drinkt haar thee
en morst, ze veegt het weg met de tissue in haar vuistje,
ze zwijgt, ze wacht niet op mijn woord. “Gaat u al weg?”
“Ik blijf zolang u wilt of tot u slapen gaat.” Het is de stille
aanwezigheid die haar deugd doet, mijn ontroering
is een belofte, vol rimpels, zij maakt nu de tijd, haar tijd
zo broos als zij spreekt of de stilte die mij luidkeels
roept, ‘wij raken aan geduldige innigheid’, er is geen haast.
[© MN, in “De wind waait de tijd als zandkorrels weg”, een gedicht over de ontroerende schoonheid van ouderdom, hoezeer wij het ook herkennen als menselijk lijden, als een slijtage die niets dan tranen wekt.
De ondertitel is van Uvi, mijn dichter nabij.
Afbeelding: painting “Old age” by Magda Wieclawska.]
20 opmerkingen:
.
Dag Marius,
Ach, moeders
schiep God omdat hij niet overal kon zijn, zegt men ...
De mijne is er 91.
...
Mijn moeder
is een eik in de tijd
het lover breed gespreid over
haar jongen
hij is nog steeds een jonge twijg
een loot
gesnoeid uit haar verlangen
naar eeuwigheid
zij ziet vader in de zetel zitten
.
Heel mooi portret, zowel schilderij als gedicht. Qua 'eigen moeder'gedicht staat het ver van mij af. Véél te vroeg gestorven, in mijn tienertijd, bleef ze eeuwig jong in mijn gevoel.
Als ik dit lees gaan dan mijn gedachten naar Elly's 96jarige moeder, dan stel ik mij die zo voor.
prachtig, marius.
de schoonheid van ouderdom... ze ontgaat velen.
Prachtige woorden, samen een gedicht, zacht als het ritselen van bladeren, en mooi in zijn breekbaarheid.
Heel teder en innig.
Bijzonder mooi en treffend omschreven.
hoe lang kunnen we elkaar nog vasthouden, voor mij geldt, wanneer kan je mij eens loslaten
deze kwam net voorbij:
and old trees just grow stronger,
old rivers grow wider every day
yet old people, they just grow lonesome
waiting for someone to say
'hello in there,
hello'
so if you're walking down the street sometime
spot some hollow ancient eyes
please don't pass them by and stare
like you didn't care
say 'hello in there,
hello'...'
(joan baez.)
Een mooi geschenk geef je je moeder, tijd.
Moeder, de bron, het begin van alles ...
Mooi portret van jouw moeder Marius!
Isolde*
Dat zilveren koord wat ons eeuwig verbindt met een gouden hart.
> Dank jullie wel. Het gaat evenwel niet over mijn moeder (dat is telkens op 3 december). Ik ben afgelopen dinsdag naar elders gereisd en kom door deze bijzondere omstandigheid pas midden volgende week terug.
Oh, nou, reis en heb het goed elders dichter!;-))
Isolde*
Een pakkend gedicht voor je moeder.
En oud zijn met waardigheid beschreven ook dat leest zo mooi.
Mijn moeder Marius. Mooi en met respectvolle tederheid geschets.
Wij raken aan geduldige innigheid, er is geen haast.
dag lieve marius,
je hebt weer een leuke foto van jezelf geplaatst en je ziet er goed uit,
je moeder....
ach wat zou ik dat mensje graag nog even in mijn armen nemen en haar zeggen hoeveel ik van haar hield,
* snik* een mooi eerbetoon marius.
xxx
klaproos
Tijd en aandacht is het grootste geschenk dat je kan geven.
Novelle
via Uvi's blog kwam ik bij jou aan Marius.
Uw woorden maken mij stil
en verlangend kijk ik uit naar een volgend bezoek,
ria
Ingelogd nu, ga ik zeker nog meer komen lezen.
Het is hier goed vertoeven.
Ik ga tijd maken om op verkenning te komen.
De eerste indruk is schitterend.
Dank u wel Marius,
ria
Marius, dank U wel.
De rest is voor later.
Als ik jouw woorden
vol innigheid heb verwerkt.
...en ook
wat uvi schreef.
Daag, ik wens je een
rustig weekend,
waar je ook bent.
het mijn zal druk zijn!
ria
Ik vind het heel vervelend dat mijn tekening zonder enig overleg en uiteraard my toestemming in deze blog is geplaatst.
Ik verwacht of het verwijderen van mijn werk of minstens de vermelding van de bron.
Een reactie posten