Meditatie XXIII
Elke nacht en dag heeft z’n eindigheid
De regenachtige nacht is weer geëindigd, de dag begonnen, hoewel niet in een erg opbeurende stemming.
We zitten rechtop, de benen gekruist, de ogen geloken en gefocust op één bepaald iets in deze ruimte opdat we niet in slaap dommelen – de handen rusten opengevouwen op onze knie, de duim tegen de wijsvinger zodat ze ieder een kom lijken, een kom om te zijn wie we zijn en zó onszelf geven aan de nieuwe dag.
Ook in wie we zijn en niet zijn, zit eindigheid, evenals in wat we wel en niet kunnen, wat op ons pad komt vandaag en wat niet, in wat we moeten doen en niet het hazenpad kunnen kiezen.
Wij worden met wie we zijn … de gedachte zou kunnen zijn dat we een goede balans vinden tussen onafhankelijkheid en verbondenheid, dat we over de mogelijkheden beschikken daarnaar te handelen, samen met die onmisbare anderen.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo: “Peacefully silence” by Guro Storskjaer.]
Elke nacht en dag heeft z’n eindigheid
De regenachtige nacht is weer geëindigd, de dag begonnen, hoewel niet in een erg opbeurende stemming.
We zitten rechtop, de benen gekruist, de ogen geloken en gefocust op één bepaald iets in deze ruimte opdat we niet in slaap dommelen – de handen rusten opengevouwen op onze knie, de duim tegen de wijsvinger zodat ze ieder een kom lijken, een kom om te zijn wie we zijn en zó onszelf geven aan de nieuwe dag.
Ook in wie we zijn en niet zijn, zit eindigheid, evenals in wat we wel en niet kunnen, wat op ons pad komt vandaag en wat niet, in wat we moeten doen en niet het hazenpad kunnen kiezen.
Wij worden met wie we zijn … de gedachte zou kunnen zijn dat we een goede balans vinden tussen onafhankelijkheid en verbondenheid, dat we over de mogelijkheden beschikken daarnaar te handelen, samen met die onmisbare anderen.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo: “Peacefully silence” by Guro Storskjaer.]
13 opmerkingen:
een balans vinden tussen onafhankelijkheid en verbondenheid, klinkt goed.
op dit moment mis ik Kleuter. hij is logeren, 2oo km. hier vandaan.. ik voel me zó verbonden met 'm, dat het lijkt of er een deel van wie ik ben weg is.
De kunst is niét te worden met wie je bent, maar jezelf te blijven en daarbij eventueel de positieve aspecten bij/over te nemen van de omgeving. Die goede balans, ja. (Wat écht goede zorg is (professioneel of niet), is niet eenvoudig, heb er de laatste tijd veel over nagedacht en de butler uit The Remains of the Day kwam dikwijls als beeld terug. Als zorgafhankelijke al je privacy moeten inleveren is geen optie, maar dat is wat spijtig genoeg in heel veel gevallen gebeurt. Jij lijkt me nog altijd goed jezelf. Ik duim mee voor het bewaren van een goed evenwicht als de balans soms te veel naar de ene of de andere kant helt.
Onafhankelijkheid en verbondenheid of gébondenheid: dat is een lastige balans doorgaans om te maken lijkt mij. Zoiets kun je haast niet besluiten, het ligt in ons karakter verweven, hoe zelfgericht óf op de ander gericht zijn we en blijft dat heel ons leven hetzelfde?
In gebondenheid raken we een stukje van onze totale onafhankelijkheid kwijt, maar wie weet, de vraag is of de ánder dat misschien wel waard is. In onafhankelijkheid missen we de warmte en genegenheid van de verbinding met een wezen waar we wellicht wel om geven, maar de vraag is of we ónszelf zo van waarde vinden dat we die ánder er wel voor willen missen.
Iedereen vraagt zich voordurend af: wie is belangrijker? Ik of jij...ja - en omdat deze geluidloos gestelde vraag van het daglicht verstoken blijft, stiekem ook in déze volgorde. Maar... zouden we ook gewoon de stromen van het leven kunnen omhelzen zoals het in hoge en lage tonen op ons toekomt? Moet alles bedacht zijn?
Denken we werkelijk dat alles 'maakbaar' is en dat we alles tot een evenwichtig gemiddelde zouden moeten nivelleren of egaliseren? Het lijkt me een ijskoude ethiek: wij de even dagen onafhankelijk en jullie de oneven...eerlijk is eerlijk...nou ja, als je eens wilt ruilen, kan dat ook wel.
Maar de 'eindigheid' der dingen, als je dat écht beseft, de Liefde, de Pijn, de Zorgen die we zo vaak hebben, dan maakt het niet uit dan leef je gewoon in liefde voor jezelf én voor de ander, niet Onafhankelijk, maar ook niet Gebonden.
Ik denk trouwens ook dat je gébondenheid i.p.v. vérbondenheid bedoelt Marius.
Want vérbonden met wat we haten of wat met wat ons lief is, zijn we allemaal; met iets of iemand, tenzij we een totaal liefdeloos en egocentrisch wezen zijn.
Ohh, ja, het hazenpad kunnen kiezen...wat een heerlijk!
Bloem
mooi woordkeuze
Bloem bedoelde 'heerlijk idee', de overige berichen stonden er dubbel in en heb ik verwijderd.
hallo Marius, mooi als altijd. Ik ben weer aan het bloggen geslagen, maar nu onder mijn eigen naam, voorheen Pascal Summer.
heerlijk op de vroege donderdag morgen..
lezen over verbondeheid in mijn eentje hier zitten , voel ik toch verbonden met jou marius
xxx
Een inmooie meditatie over verbondenheid, lieve Marius. Ik zou er veel voor geven om zo knap als jij met de pen te zijn... Jij weet het telkens weer zo treffend te be- en omschrijven...
Een reactie posten