Meditatie XXVII
Het zwart van de hemel is al weer van een paar uur geleden …. het werd licht, eerst nog wat mistig maar de zon brak door en nu zien we een zachte hemel in de gloed van de rijzende zon, een nieuwe dag.
We zitten rechtop, de hielen gekruist onder de dijen, de ogen geloken, de handen opengevouwen, de duim tegen de wijsvinger … zo vormen ze beide weer een kom voor de adem van het leven. Laten we er eens niets over zeggen, afdalen naar de stilte in onszelf en hopen te mogen bereiken wat we daar aantreffen.
Nee, een korte gedachte: dat we ons veilig weten en ons zelfvertrouwen standhoudt, - “want elke dag is als een verblijf in de buik van de haai; als je geluk hebt, valt hij in slaap en kun je ontsnappen”, schrijft Milena Agus. Maar was het niet de pessimistische filosoof Arthur Schopenhauer die schreef, dat als men op de graven zou kloppen en de doden vragen of ze niet liever wilden opstaan, ze allemaal met hun koppen schudden? Ja, Schopenhauer, die vorige week 150 jaar geleden stierf (21 september 1860), en die zeker wist dat “de mensheid heel wat van mij heeft geleerd dat ze nooit vergeten zal, en mijn geschriften zullen nooit teloorgaan”.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo: “Sun in morning fog” by Albert Lynn.]
Het zwart van de hemel is al weer van een paar uur geleden …. het werd licht, eerst nog wat mistig maar de zon brak door en nu zien we een zachte hemel in de gloed van de rijzende zon, een nieuwe dag.
We zitten rechtop, de hielen gekruist onder de dijen, de ogen geloken, de handen opengevouwen, de duim tegen de wijsvinger … zo vormen ze beide weer een kom voor de adem van het leven. Laten we er eens niets over zeggen, afdalen naar de stilte in onszelf en hopen te mogen bereiken wat we daar aantreffen.
Nee, een korte gedachte: dat we ons veilig weten en ons zelfvertrouwen standhoudt, - “want elke dag is als een verblijf in de buik van de haai; als je geluk hebt, valt hij in slaap en kun je ontsnappen”, schrijft Milena Agus. Maar was het niet de pessimistische filosoof Arthur Schopenhauer die schreef, dat als men op de graven zou kloppen en de doden vragen of ze niet liever wilden opstaan, ze allemaal met hun koppen schudden? Ja, Schopenhauer, die vorige week 150 jaar geleden stierf (21 september 1860), en die zeker wist dat “de mensheid heel wat van mij heeft geleerd dat ze nooit vergeten zal, en mijn geschriften zullen nooit teloorgaan”.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo: “Sun in morning fog” by Albert Lynn.]
10 opmerkingen:
Marius heb jij de schopenhauer kuur van Yalom wel eens gelezen...geweldig.
Jouw meditatielogs lees ik altijd met heel veel belangstelling Marius. Telkens leer ik er iets van, telkens weer zet je mijn hersencelletjes (en mijn gevoel) aan het werk. En daar ben ik blij om, dankjewel daarvoor!
Ik hoop dat de meditatie jou ook helpen mag bij het overwinnen van de pijn en de problemen...
Beloof me één ding lieve jongen: probeer verder te gaan, blijf nog heel lang bij ons, wil je?
Hoe Schopenhauer het letterlijk zei, weet ik niet meer, maar het kwam hier op neer:
- ieder mens speelt de hoofdrol in zijn eigen tragedie en is tegelijk figurant in die van anderen -
~
Gelukkig maar dat er zowel pessimistische, optimistische als realistische filosofen zijn...
Hierin heb ik een lichte voorkeur, alhoewel de anderen ook zeer leerzaam kunnen zijn betreffende hoe ik het niet ervaar!
De herfst heeft altijd een bijzondere sfeer voor mij.
Vr. groet!
Ik blaas je zonnestralen en wolken van goud.
;-) bij die laatste zin. Zou daar een stille wens in schuilen voor jezelf ?;-)Waar je volgens mij wel al in geslaagd bent !
Dank voor je dankkaartje. Lijkt me dat je misschien vandaag toch een wat leefbare dag hebt.
Wat Yvette schreef geldt eveneens voor alle boeken van Yalom. Maar wellicht heb je ze al gelezen. Wens je een echt goeie dag.
Zonder pessimisme geen optimisme. We moeten elkaar aanvullen om zo onze wensen te vervullen en elkaar te verwezenlijken.
*glimlach*
Postduif geland:-))
X
Cath*
Daarin heeft Schopenhauer tot nu toe al gelijk gehad: zijn geschriften zijn nog niet verloren gegaan. Ik heb zopas het boek uit van Irvin Yalom - De Schopenhauerkuur - en daarin wordt ook het verhaal van zijn leven verweven. Mooi!
Dat we ons veilig weten en ons zelfvertrouwen standhoudt ...
Ja Marius, dat je je veilig weet vooral óók in het loslaten, want het einde van het oude, kan het begin zijn van het nieuwe; en leven onstaat en gaat dóór bij de gratie van vernieuwing. Elk nu is een nieuw nu, elke ademtocht is een nieuwe, geen kus is dezelfde, maar telkens liever.
Wanneer het oude - het verleden - niet week, was er geen plaats voor het nieuwe - de toekomst
Kom liefste vriend, kijk mee naar de nieuwe dageraad en wacht, je handen als een lege kom en weet dát het komt; dat ze eens gevuld zullen worden met wat je gegeven zal zijn. Maar maak plaats, opdat de ontvangstruimte gereed ligt.
^
Een reactie posten