David versus Goliath
De namiddag, 16:00 uur, brengt van links een bijna te scherp zonbeeld dat hier voor me, zes hoog, een donker gestapelde wolkenpartij negeert en over de toppen van de bomen scheert, een schitterend aanzien van de hemel. Er voegt zich wat lichtroze bij het grijs, een kleur die een paar dagen terug geheel violet werd maar nu geen kans krijgt of wordt opgeslorpt.
Ik lag met pijn en onrust te bed en dacht aan dat stukje ‘Zo werkt Nederland’. Dan raak je met jezelf in gesprek. Je laat je ook wel erg opfokken! Een opgewonden standje. Ja, maar ik schiet in de stress bij zoveel openlijke domheid en brutaliteit. Ik heb de pech, dat stress of chaos de pijn verergert, me toedekt met angst en me dan in een afschuwelijke staat van benauwdheid brengt. Bureaucratie beklemt mensen.
Vannacht, ik sliep nog een keer op het eiland, dacht ik eraan vanmorgen dat boek van Niels Bokhove op te zoeken, ‘Reiziger in scheerapparaten’ maar dat ben ik vergeten. Een prachtig boek over Franz Kafka (1883 – 1924). Macht heeft een totalitair karakter en dat roept weerstand en verzet op, ik herinner me sprekende voorbeelden in dat boek, maar zonder het bij de hand te hebben, kan ik daar niet helder genoeg over schrijven. We kennen de begrippen Kafkaësk en Kafkaïaans: op onaangename wijze getroffen worden door botte tegenwerking die je bijna wanhopig maakt. “Wie ooit uren heeft moeten wachten in de wachtkamers van de overheid of van het ene loket naar het andere is gestuurd zonder ook maar een stukje verder te komen in de ambtelijke mallemolen, of zich benadeeld voelt door een anonieme, maar niet minder effectieve staatsmacht, kan zich het personage uit de roman van Kafka voelen”, schrijft Hein Pragt. Justitie bevindt zich in groot gebouw middenin Utrecht, daaronder een parkeergarage. Om te bezuinigen hebben ze per direct de parkeerkaart van het personeel ingenomen. “Zoek het maar uit mensen.”
De lucht is bijna zwart, met vegen geel, beige en toch nog violet. Je kunt je werkelijk verbazen over zoveel schakeringen in de avondschemer, het is 17:10 uur. Schrijven maakt me rustiger.
[© MN, ‘Een nadere bezinning’ met een foto van Frans Kafka. Het is 18:00 uur, de lucht is volmaakt zwart.]
De namiddag, 16:00 uur, brengt van links een bijna te scherp zonbeeld dat hier voor me, zes hoog, een donker gestapelde wolkenpartij negeert en over de toppen van de bomen scheert, een schitterend aanzien van de hemel. Er voegt zich wat lichtroze bij het grijs, een kleur die een paar dagen terug geheel violet werd maar nu geen kans krijgt of wordt opgeslorpt.
Ik lag met pijn en onrust te bed en dacht aan dat stukje ‘Zo werkt Nederland’. Dan raak je met jezelf in gesprek. Je laat je ook wel erg opfokken! Een opgewonden standje. Ja, maar ik schiet in de stress bij zoveel openlijke domheid en brutaliteit. Ik heb de pech, dat stress of chaos de pijn verergert, me toedekt met angst en me dan in een afschuwelijke staat van benauwdheid brengt. Bureaucratie beklemt mensen.
Vannacht, ik sliep nog een keer op het eiland, dacht ik eraan vanmorgen dat boek van Niels Bokhove op te zoeken, ‘Reiziger in scheerapparaten’ maar dat ben ik vergeten. Een prachtig boek over Franz Kafka (1883 – 1924). Macht heeft een totalitair karakter en dat roept weerstand en verzet op, ik herinner me sprekende voorbeelden in dat boek, maar zonder het bij de hand te hebben, kan ik daar niet helder genoeg over schrijven. We kennen de begrippen Kafkaësk en Kafkaïaans: op onaangename wijze getroffen worden door botte tegenwerking die je bijna wanhopig maakt. “Wie ooit uren heeft moeten wachten in de wachtkamers van de overheid of van het ene loket naar het andere is gestuurd zonder ook maar een stukje verder te komen in de ambtelijke mallemolen, of zich benadeeld voelt door een anonieme, maar niet minder effectieve staatsmacht, kan zich het personage uit de roman van Kafka voelen”, schrijft Hein Pragt. Justitie bevindt zich in groot gebouw middenin Utrecht, daaronder een parkeergarage. Om te bezuinigen hebben ze per direct de parkeerkaart van het personeel ingenomen. “Zoek het maar uit mensen.”
De lucht is bijna zwart, met vegen geel, beige en toch nog violet. Je kunt je werkelijk verbazen over zoveel schakeringen in de avondschemer, het is 17:10 uur. Schrijven maakt me rustiger.
[© MN, ‘Een nadere bezinning’ met een foto van Frans Kafka. Het is 18:00 uur, de lucht is volmaakt zwart.]
7 opmerkingen:
Marius,
alle woorden die jij hebt
ik heb ze niet
alle letters die jij tot woorden vormt
ik heb ze niet
alle woorden die jij tot zinnen vormt
ik heb ze niet
ik mag ze van je lenen.
Lief S
ik krijg ze van jou
Bureaucratie beklemt inderdaad mensen, lieve Marius. Maar jij zou niét die begenadigde speler met woorden zijn als je ook dààr geen indringend en superknap log over wist te maken... alles heeft zijn keerzijde, en JIJ maakt ons tenminste blij met al die mooie teksten, als je dàt maar weet!
OT: bedankt voor je lieve reactie, en ik hoop dat je een rustige dag tegemoet mag zien, zonder al te veel muizenissen... maar vooral strakjes: een rùstige nacht!
Heel herkenbaar lieve schat:-))
Cath*
Schrijven lucht je op; gelukkig,Marius. Bedankt ook voor de spiegel die je voor houdt,en daarmee de alertheid stimuleert om als zorgverlener je niet te laten worden tot een robot;laat beetnemen of verstikken tussen de bureaucratische papier- en regelklem.
groeten Joke
Ik lees je met grote belangstelling Marius.. Vr. groet
Bureaucratie beklemt mensen. Hm, dat is nog zeer braaf uitgedrukt.
Sommige mensen beneemt ze bijna hun leven (denkend aan E.)
Ze kan ook geestelijk wegen, meer zelfs dan kanker. Ja, sterk uitgedrukt, maar het heeft zo gevoeld een tijd.
Genoeg hierover.
Ik heb genoten van je beschrijving van de wolken ;-) Dank je wel, lieve vriend
En blij te lezen dat schrijven je rustiger maakt. (Beeldje maken maakte mij eveneens rustig)
Een reactie posten