“( ) …. want ook de nacht mint het licht en meer nog het doorbreken”, schreef mijn liefste dichter en terwijl ik dit schrijf, leef ik in de schemering van gisteren toen ik na het wakker worden van mijn middagrust zonder grond huilde maar ik denk om al wat mijn hart verlangt en voorgoed voorbij is. Ik vond houvast in mijn belofte slechts zachtheid te schrijven en in de simpele observatie van die morgen. Het waaide hard in het grijze licht, een zwakke zon herinnerde me aan tederheid en ik zag dat de bomen werden leeggeschud. En toen was er de verwondering want sommige bomen bieden weerstand en willen niet in een tik en een tel worden ontkleed, ze blijven halsstarrig in het groen en dat, dat zou ook het mooiste zijn, maar zo gaat het niet in het leven.
Dood en belofte van nieuw leven liggen zij aan zij.
Een nieuwe dageraad is aangebroken … want ook de nacht mint het licht.
Niet iedereen kan daar zomaar gerust op zijn. Hannelore leefde van de week haar laatste weekend. Monique ondergaat voor de zoveelste keer chemokuren, blijft kranig, en heeft door de Prednisol een bijna onherkenbaar gezicht gekregen. Pauline ligt oud en gebroken in bed, zo licht als een veertje. Elk ogenblik kan ze gevlogen zijn.
…. de ogen geloken, de handen open, maar bijeen als één kom. Het is het gebaar van de waarachtige aandacht, de kom als geschenk, een kom vol troost en tederheid, een kom vol gelukkige dankbaarheid en genade, dat kan nimmer overbodig zijn.
[© MN, in de reeks meditaties, met dank aan Danny. Photo: “Entre el cielo y el suelo” by Darco TT.]
12 opmerkingen:
Zo is het. Even geen inspiratie hier en ik opende het doosje met inspiraties van de Dalai Lama. Trok een rolletje voor jou en dit stond er geschreven : 'Laten we de geest verruimen, opdat ons mededogen alle levende wezens omvat'.
Leek mij alsof jij het zelf geschreven had.
Achter in mijn tuin staan ook een aantal koppige bomen, die weerstand bieden en hun bladeren bij zich willen houden. De Gingko Biloba daarentegen - die in Japan vereerd wordt als een god en symbool staat voor onveranderlijkheid, tijdloosheid en een lang leven - heeft reeds al zijn bladeren losgelaten en staat daar nu helemaal naakt - te zijn. De andere bomen zullen nu stilletjes aan zijn voorbeeld volgen.
Dood en nieuw leven, de kringloop en staande sterven als een boom en langzaam vergaan en op je en in je en van jou groeit iets anders, dat lijkt me wel wat. Of onder een oude boom begraven worden op het erf, waar je familie verder leeft en de boom de eeuwen trotseert. Of nog zoals heeeeeeeel vroeger dan : je dode lijf ingesmeerd met rode aarde en in foetushouding in een holle boom, vergaan in een boom, helemaal één met de natuur. Dat hedendaagse zie ik zo niet zitten :-) Ik ben niet mee met de tijd vrees ik. En huilen is goed, huilen is zo goed, het heelt.
Hoe jij het beschrijft, met zoveel méévoelen en liefde voor de medemens... Mijn vriend Marius, ik zit hier weerom een beetje sprakeloos. Op zo'n momenten zou ik de taal willen beheersen zoals jij dat zo goed kan. Maar ik hoop toch dat mijn gevoel een heel klein beetje bij je overkomt, al is het woordeloos...
Toch een warm weekend gewenst en... bedankt voor je weerom schitterende reactie!
Zo kan de dag, wanneer ze moe gestreden is, het duister omarmen in welverdiende rust.
Zo is er niets beter of slechter, maar zo liggen de dingen in elkaar vervat, op grondslagen van onbaatzuchtigheid en troost...
Lieve Marius, leef je leven zoals het je - hoe dan ook - geschonken wordt.
prachtig beschrven marius,
we wachten allemaal ergens op...
wat een geweldige woordneaar ben je toch
ik heb een klein kadootje voor we,
als je op mijn log komt zul je zien dat ik je mee wandelen neem :-)
een lieve groet
xxx
Lieve Marius,
Prachtig woord: prullemandiseren.
Konden we dat maar doen met hetgeen we willen.
Een paar dagen geleden las ik een canon uit Taize:
Nada te turpe. Nada te espante, Todo se pasa, Dios no se muda.
Laat niets je verstoren, Niets je angst aanjagen: alles gaat voorbij; God verandert nooit.
De woorden zijn prima, de uitvoering niet eenvoudig.
Lieve groet, Joke Eindhoven
Dankjewel voor je prachtig verwoorde reactie alweer, lieve Marius, ik heb weerom van je snoepjes genoten!
En ik hoop dat jij vandaag evenveel van je zondag genieten kan, ondanks àlles! Dikke knuffel...
Weerstand bieden heeft nog nooit geleid tot eeuwig leven. Ook bladeren vallen af, hoe groen ook, als dat hun bestemming is.
Al lijkt het in onze ogen soms medogenloos, onze ogen zijn verduisterd. Het lijf voelt de pijn.
De geest heeft de mogelijkheid zich te verruimen om te omhelzen.
Hoe blijven we overeind
temidden van zoveel vedriet ...
Dag Marius.
:-)
fijn dat je genoten hebt van je wandeling marius,
ehhhh jawel, marius, der zit wel wat verschil in :-)
van '57.... da's tóch in die tijd wel veel hé.
maar mijn kinderen eten turf staat hier nog in de kast :-)
lieve groet,
xxx
Lieve, lieve Marius.
Ik ben ontroerd, om wat u op mijn blog schreef.
Er is veel meer waarvoor ik U danken moet.
Door omstandigheden weinig tijd om
hier nu te lezen,
maar danken wou ik in ieder geval.
tot binnenkort,
ria
Een reactie posten