Eens komt een zuster en raapt ze alle op
Zoveel woorden als bladeren
liggen verspreid over web en aarde,
als dood en belofte, zij aan zij.
Het zijn de kleuren die ons in herfsttij
ontroeren en herinneren aan sterfelijkheid,
aan tijdelijkheid en verandering.
Ons geheugen telt bladeren als van een boom,
er verdwijnen er door de mazen, maar een geur
kan een fragment plots tevoorschijn doen komen,
even wreed of zacht als toen het er was, alsof
een pianotoets voldoende is het te breken, kan iets
in een enkele minuut ons in vervoering brengen.
De herfst ligt als een tapijt rond het huis, ik zag
alle blad verschieten van kleur, van een blozend
verlangen naar de verschrompeling, het einde nabij.
[© MN, ‘Herfstkus 2010 in de bekleding van de letter’ met een foto van Paulo Medeiros.]
Zoveel woorden als bladeren
liggen verspreid over web en aarde,
als dood en belofte, zij aan zij.
Het zijn de kleuren die ons in herfsttij
ontroeren en herinneren aan sterfelijkheid,
aan tijdelijkheid en verandering.
Ons geheugen telt bladeren als van een boom,
er verdwijnen er door de mazen, maar een geur
kan een fragment plots tevoorschijn doen komen,
even wreed of zacht als toen het er was, alsof
een pianotoets voldoende is het te breken, kan iets
in een enkele minuut ons in vervoering brengen.
De herfst ligt als een tapijt rond het huis, ik zag
alle blad verschieten van kleur, van een blozend
verlangen naar de verschrompeling, het einde nabij.
[© MN, ‘Herfstkus 2010 in de bekleding van de letter’ met een foto van Paulo Medeiros.]
14 opmerkingen:
prachtig plaatje, de woorden komen over zoals wel vaker de laatste tijd hier, alsof je vrede zoekt met het einde dat ooit zal komen..
elke dag is er een, marius.
en nog een en nog een en nog een. voor hetzelfde geld word je de oudste man van nederland!
Nee, de afstand is niet te klein Marius. Maar een nieuwe keuken, schrootjes uit de woonkamer gesloopt in afwachting van de komst van de stukadoor, allerlei andere drukte die 's zomers blijft liggen en dan nog mijn eigen gedoetjes waarover ik dan zo eens wat schrijf. Nauwelijks de tijd om zinvol te reageren en als ik jou lees vraag ik me af waar ik me eigenlijk druk om maak. De dingen gaan zoals ze gaan, maar ik ben je niet uit zicht verloren, net zomin als jij mij. Het komt allemaal wel weer, als ik de alledaagsheid wat voorbij ben gekomen.
De tijdelijkheid van de herfst! De winter duurt maar even, en dan, dan komt er weer nieuw leven. Een nieuwe dag als jonge blaadjes aan de boom.
ik ben sprakeloos, marius!
die beeldspraak van jou spreekt mij enorm aan!
't mag dan al herfst zijn, ik wens je de zomer toe!
Het is een kringloop, van wat vervalt (ook woorden en kunnen) komt weer wat nieuws, daar wil ik in geloven (soms is het goed het realisme wat achterwege te laten ;-) , zalig de momenten wanneer dat lukt)
Jouw mooie woorden in je al even mooie poëzie doen me vergeten dat ik eigenlijk de herfst hààt, en verzoenen me met dit seizoen van dood en verval, begenadigd dichter! Want als wat jij er van maakt het resultaat is, dan mag het voor mij nog héél lang herfst zijn! Dankjewel...
Ik heb je via Uvi ontdekt ... heel stilletjes ben ik hier beginnen te lezen ... heel stilletjes en heel erg genietend
de herinnering, de tijdelijkheid en
ja de verandering.....
Bloem
mooi, deze herfstkus in rood
heel mooi Marius...ik zou willen dat ik de gave van het woord had...maar jou lezen is geweldig en waarom zou ik het dan moeten schrijven als ik het bij jou kan lezen, bedenk ik me ineens.
dagdag
Heel mooie woorden en de harmonie met het plaatje is treffend.
Prachtige herfstkus ! Wou dat ik het ook zo mooi kon verwoorden. Dank je wel, woordenkunstenaar.
Dag Marius,
al ben ik maar een schamele schrijver,
blijkbaar breng ik toch een lezer naar jou.
En niet de eerste maal.
En wat zou een schrijver zijn
zonder lezers?
Uvi
Uvi heeft gelijk,
hij heeft mij naar U gebracht
(al dacht hij waarschijnlijk aan
iemand anders, toen hij dit schreef)
en sindsdien ben ik veel rijker geworden, Marius.
Dank voor dit heerlijke, eerlijke
en ontroerende herfstgedicht.
De herfst, het seizoen
waarin U maar ook ik, ons bevinden.
Het hoeft niet minder mooi te zijn, noch minder boeiend,
maar wij weten dat ook de herfst
voorbijgaat.
Ook ik denk vaak aan de tijd die
mij nog zal geschonken worden.
DE tijd die nog rest...
Mijn 71e jaar ga ik binnenkort in.
sterkt en goede moed, Marius
ria39
Een reactie posten