Pagina's

dinsdag, september 18, 2007


Postvogel III
De wolken schetsen weer hoe weinig heel de wereld is


Om wat ze zijn, je woorden, zal ik ze branden. Om wat ze zijn, zal ik ze verstrooien, als as over een bevroren grasland. Zie, het is nog even een donkere vlek. Zo reizen dichters soms met het woord.

Heeft stilte niet juist de toon die we zoeken?

Toevallig vond mijn postvogel wat andere woorden, ik begreep zijn gekwetter, pakte mijn pen, schreef ze op en verbaasde me erover waar hij dat schoons vandaan haalt. “Een gouden zon schenkt al het bomenblad het geluk waar wij van leven. Ik hoop dat hij rustig ergens in je tuin wacht tot je thuiskomt want hij maakt er nog wel eens een zootje van”, schreef ik en deed het briefje in een enveloppe. Het is wonderlijk hoe hij weet dat mijn kleine werk gereed is en hoe hij zonder dralen de post zo vast in zijn snavel grijpt, héél anders dan de broodkruimels die hij hier vliegensvlug oppikt.
[“Brieftaube” Gerhard Glück.]

7 opmerkingen:

Anoniem zei

Bij deze knappe Glück kàn geen andere tekst dan de jouwe, Marius!

Anoniem zei

De postvogel heeft een 'rijk' bestaan! Glimlach*

Anoniem zei

Een postvogel...een woordenvogel...ik vind het een mooi en betekenisvol beeld

Anoniem zei

In stilte verdwijnt het zootje en blijven warme zonnestralen.

Anoniem zei

Ik vind dat je een wonderlijk postvogeltje hebt Marius..

Anoniem zei

het boek hieronder lijkt me ook wel wat... voor bij de kapper ofzo ; )

mooi echt marius-stukje weer vandaag ! fijne dag, woordenvriend.

Anoniem zei

Nooit hier geweest. Wat een prachtig geschreven stukken allemaal!