
Een ongewoon emotionele wissel op levensenergie
Wanneer een schilderij spreekt, kan ik beter zwijgen. Toch wil ik met deze warme arm rond de oudere, kwetsbare mens openlijk een ode brengen aan de vele, vele duizenden mantelzorgers die bij nacht en ontij, dag in dag uit, hun eigen wereldje opschorten en klaarstaan voor hun naaste verwanten opdat ze nog een beetje verder kunnen, ervaren niet geheel alleen te staan, verlaten of vergeten zijn, extra onmisbare zorg krijgen of verwend worden met warme aandacht in hun almaar verder afbrokkelende toekomst of op hun hoogst onzekere pad, zwak en ziek en soms de weg kwijt.
Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar het is een belangeloos en vermoeiend offer waarvan zelden te zeggen is hoelang het volgehouden ‘moet’ worden. Het is niet te bagatelliseren hoeveel tijd en inzet het vergt daadwerkelijk trouw te blijven aan deze nabije zorg en tegelijkertijd alle eigen vertrouwde bezigheden eraan ondergeschikt te maken, helemaal jezelf te blijven en toch een belangrijk deel van jezelf opzij te schuiven, eerst grenzen te stellen en die toch weer op te rekken waardoor de regie over je eigen bestaan soms volledig in de war raakt. Soms neemt mantelzorg de plaats in van jezelf, en dat terwijl je zelf juist de belangrijkste schakel bent in alles wat die zieke oudere nodig heeft. Vaak denken we dat het maar tijdelijk om één medemens gaat, maar dikwijls zijn het meerdere tegelijk en veelal menen we dat het gemakkelijk over meerdere verwanten verdeelbare zorg is, maar dat pakt dikwijls heel anders uit want de familie is te klein of de onderlinge woonafstanden zijn te groot of zijn er andere reële of pragmatische argumenten om meer afzijdig te blijven. Bovendien is mantelzorg geen morele plicht, maar dient men ‘zich geroepen te voelen’, geraakt of aangesproken, maar hoe ook en of het er nu een of twee zijn die voortdurend, onophoudelijk, zo lang als nodig is, in de bres springen, mantelzorg is een langzaam voorbijgaande liefde die het eigen leven te boven gaat. De solidariteit is enorm en lovenswaardig, de emotionele wissel is groot. Het is een enerverende, vaak uitputtende tijd, maar de innerlijke dankbaarheid erover is rijk, rijk aan alles wat men maar bedenken kan, inzicht, zelftroost, eigenwaarde, - als een nieuw landschap.
Tot slot enkele feiten. Uit een in 2009 nog te publiceren onderzoek van het Sociaal Cultureel Planbureau blijkt dat:
ongeveer 2,6 miljoen Nederlanders voor een hulpbehoevende verwant, vriend of buur zorgen
deze 2,6 miljoen mantelzorgers 75% van de totaal geleverde zorg in Nederland leveren
van deze 2.6 miljoen 150.000 - 200.000 mantelzorgers zich zwaar belast of overbelast voelen
40% van de mantelzorgers de zorg niet kan delen met andere familieleden of vrienden
landelijk ongeveer 1 miljoen mensen in de situatie verkeren dat men werk combineert met een jarenlange intensieve zorg voor een partner, ouder of kind met een chronische ziekte of handicap
het percentage mensen waarvoor men zorgt: 39% is een ouder, 9% is een kind, 19% is een vriend, buur of kennis
80% van de mantelzorgers het geven van zorg zo vanzelfsprekend vindt, dat men zich niet realiseert dat men mantelzorger is.
Mantelzorgers zullen er nimmer om vragen of naar lonken, maar ze verdienen aandacht, zo eenvoudig een schouderklopje of zomaar een kus, een bloemetje, een aanmoedigende lach als teken van respect en begrip want soms lijkt het ook voor henzelf alsof alleen degene voor wie ze zorgen nog bestaat.
[©MN, in de reeks ‘Een schilderij vertelt zichzelf’. Afbeelding: schilderij “Een warme arm” van Wilna van den Heuvel.]
23 opmerkingen:
Mantelzorg: onmisbaar, bijzonder ondersteunend en daarbij de mooiste schakel in zorg dragen voor elkaar in moeilijke en/of enerverende tijden.
De naam mantelzorg is eigenlijk heel mooi gekozen vind ik altijd.
Je slaat je menselijke mantel om iemand heen, ter bemoediging, ter verzachten van pijn, leed of het geven van directe liefdevolle aandacht. In genezingsprocessen of het begeleiden in de laatste periode van een mensen/kind leven.
De mens dient ten alle tijden gerespecteerd te worden in leven en zorg nodig hebbende, das een kunst om die zorg en ondersteuning waardig te bieden.
Waar vroeger vanuit familietradities en geldende normen en waarden voor elkaar als vanzelfsprekendheid werd gezorgd, is het nu vaak anders. De hectiek van het hedendaagse bestaan, de uitgebreide familieconstructies en de drukke banen, maken dat we een andere vorm hebben gevonden voor de zorg aan elkaar.
Gelukkg maar! Ik moet er niet aan denken dat we elkaar vergeten in dat stuk menselijke zorg.
Petje af voor Mantelzorgers!
Goed stuk test Marius, de afbeelding ook.
En jij weet als geen ander wat mantelzorg je brengt, gezien je persoonlijk situatie, heel anders als voor je ziekte denk ik ...
Warme 'mantelzorggroet':-))
Isolde*
test- moet zijn> tekst natuurlijk;-))
Isolde*
helemaal mee eens.Allemaal hebben we zorg en aandacht nodig voor korte of langere duur.
Vergeet echter niet dat ook mantelzorgers een scholing krijgen die hun rijk en wijs maakt.tenminste als het goed is.Mantelzorgers en hulpbehoeftigen kunnen samen een rijk leven leiden.
een kleine aanvulling. want van geven krijg je zeer rijk leven.
groetjes
Novelle
Je tekst valt als een warme groet in mijn schoot en raakt me diep.
En wat Novelle zegt is ook zo wijs. Wat leer ik mezelf zo steeds beter kennen, al mijn beperkingen, onmogelijkheden en emoties die voorbijkomen.
Samen met jou voel ik mij 'a student of live'.
En wat zocht je er een wonderschoon schilderij bij uit.
Dit is ontroerend,
dit is mooi,
prachtig schilderij.
In een woord:
"medemenselijkheid!"
ria
http://ria39.blogspot.com
Dank voor je mooie ode , lieve vriend. Opgegroeid met gehandicapte zus, grootmoeder in huis, en later stervende grootmoeder en ouders gestorven thuis, zijn wij later gaan beseffen wat men benoemde als "mantelzorg", wat een term. Zorgen voor je gehandicapte zus bleek blijkbaar te "kaderen" onder "pleegzorg". Wat klonk dat raar in onze oren. Roeping ? Opleiding ? Nee, gewoon in een warm nest samenleven en daar het geluk en ongeluk samen delen. Leek ons doodnormaal. En nu blijven er 2 zussen mantelzorger, voor man en voor gehandicapte zus en kan ik mijn partner gaan "catalogeren" als mantelzorger. Ach, spijtig dat alles zo'n etiket moet krijgen voor men snapt wat thuiszorg eigenlijk is. Opgroeien in een gezin en daar de consequenties van het leven op je nemen.
Soms heel makkelijk, soms heel moeilijk, gewoon zoals het leven is. De nodige ondersteuning vanuit de overheid , hm, daar kan nog héél veel aan gewerkt worden, vooral als er fulltime werkenden bij de thuiszorg betrokken zijn.
Mooi dat je er ook eens de cijfers bij geeft (vraag me af hoe het hier (B) is) , er zijn nog veel mensen die medemenselijkheid in hun vaandel dragen en die verdienen allemaal jouw ode aan het toegewijd leven-delen.
Moge ook jij die warmte voelen, in tijden waar je er nood aan hebt !
Ps Wat opvalt bij de cijfers : daar zitten geen "brussen" (nog zo'n raar woord) bij ?
(broers of zussen van ...)
(En in ons geval dus nu geen "ouderenzorg, tenzij je 40+) daar al bijrekent ? ;-)
Nog dit erbij (kan het niet laten), werd voorgelezen op de begrafenis van Luc's kozijn (mongooltje) en vond ik prachtig (teruggevonden via Elly, waarvoor dank !)
Gelukkig is de mens die tot het einde
handen mag voelen die goed doen.
De hand die met aandacht wast.
De hand die met zorg aankleedt.
De hand die met liefde kamt.
De hand die met tact aanraakt.
De hand die met het hart troost.
Geen mens kan leven
zonder die hand,
die teder is,
die behoedt,
die beschermt
en bemoediging uitstraalt.
Tot het einde toe
verlangt de mens naar die hand,
totdat er die Andere Hand is,
die alle wonden geneest,
die alle pijn heelt,
die alle tranen wist.
Tot die tijd
kunnen onze handen
een voorproef zijn van die handen,
en handen en voeten geven
aan de liefde
die onmisbaar is.
Marinus van den Berg
Ik heb een Italiaanse familie en daar wordt nog steeds gezorgd voor de ouderen. Misschien niet altijd even makkelijk, maar wel zo menselijk. Alleen soms dan is het natuurlijk niet mogelijk en dan is goede alternatieve zorg natuurlijk wel heel erg fijn.
> Dank allemaal. Kan gek genoeg nu zelf helemaal niet uit de voeten met mezelf. Alles doet me zeer, misschien rsi. Kan dus geen emails beantwoorden of naar weblogs, dat spijt me. Het is natuurlijk overdreven, maar het lijkt wel of ik op een sloperij woon.
sinds oktober 2003, zorg ik samen met vier broers
voor onze inmiddels 92-jarige moeder, die 4 hersen-
infarcten heeft gehad, die totale verzorging nodig heeft en nog steeds "zelfstandig" thuis woont. Het verpleeghuis wordt door ons op afstand gehouden...Elke morgen staat er een
kind op de stoep die de hele dag voor haar zorgt.
Deze toerbeurt maakt het mogelijk voor ons allemaal om het vol te houden. Het vraagt veel, het geeft ook veel. Vooral tijd om samen afscheid te nemen, om te leren dochter en moeder tegelijk te zijn, om de verbondenheid die er is, vorm te geven.
Zij is altijd een zorgende gevende moeder voor ons geweest en het voelt heel natuurlijk om dit nu voor haar ook te zijn. Mijn broers en ik moederen of zo je wilt mantelzorgen.
Ben maar zacht voor het gesloopte lichaam Marius
Lieve groet, Thea SB
Ach Marius, zus zit met minimum 6 maand handrevalidatie en ik met mijn voet al 18 weken immobiel en nu krijg jij nog rsi ! Hoe is het gods mogelijk !
Focussen op wat je wél nog kan en niet op wat 'voorlopig' niet mogelijk is. Dus spits maar je oren en luister naar véél prachtige muziek ;-)
We duimen voor je , voor goeie beterschap ! Van harte !
> Ach ja Thea, dat zagen we toch in SB: Kees die daar elk jaar kwam met zjn bijna dementerende moeder en geheel voor haar zorgde, zo ontroerend en geestig ook, maar bovenal vol overgave.
> Ik realiseer me dat goed Lut, we kennen onze verhalen. Ik doe mijn best.
Rust je handen maar, Marius, laat die rsi maar kalmeren.
Marius toch!
Misschien ook teveel achter je comp gezeten, laat je verzorgen en mee naar buiten nemen, veel fijner.
Je hebt fantastische mantelzorg thuis, neem haar zorg en geef je er maar aan over.
De sloperij heeft bai de wee soms ook hele goede vervangende 'atributen';-))
Misschien even rondneuzen daar?;-))
Veel sterkte: Isolde*
geweldige ode aan de mantelzorgers marius,
ik kom er nu achter terwijl ik eigenlijk alleen maar flink verkouden ben,en een ziek hondje heb,wat een partner kan zijn
die extra aandacht die arm om je heen, die knuffel, dat extra beetje warmte waar je zo'n enorme behoefte aan kunt hebben zoms,
pfff marius, je log maakt heel wat los...
dank je wel voor jouw lieve woorden op het mijne,
je bent een fijn mens
xxx
klaproos
Voel me weer wat mens worden bij je mooie woorden. Dank!
Soms zijn er weken dat je niet meer
weet dat je zelf ook nog leeft.
L.G Orenda
De zorg is echt onmisbaar, sterker nog er zijn weinig dingen die zo belangrijk zijn als een menselijke zorg. Menselijk, want met alle bezuinigingen is dat aspect er vaak zo moeilijk in te houden, maar de burgers moeten er alert op blijven.
Mantelzorg is bijna zo vanzelfsprekend dat men bijna vergeet dat het een diepe meerwaarde heeft.
Een kostbaar gegeven in de duur van een mensenleven.
Ik heb diepe respect voor degene die als vanzelfsprekend er ook staan en er ook zijn, wanneer nodig.
Daar moet je ook tijd aan besteden vind ik, ook tijd hebben om te vragen hoe het ermee staat en luisteren hoe het gaat.
Je ziet ze vaak verzorgen tot het thuis niet meer gaat, daarna zie je vaak terug in de instelling als vrijwilliger wat ook de persoonlijke zorg ook persoonlijk maakt en houdt.
Je zou kunnen zeggen dat we niet zonder kunnen, dat dat heel bijzonder is, dat het ook gezien mag.. of móet worden.
Tja.. en dan hoor ik vaak dat mijn beroep zwaar is, maar ik wordt wel ervoor betaald en ga daarna naar mijn eigen huis.
Of ik voor mijn ouders mantelzorg zou kunnen verlenen?
Een boodschapje of wasje draaien wel, maar wassen, kleden en voeden?
Ik denk wel van mijn eigen kinderen, laten we hopen dat ik deze vraag nooit hoef te beantwoorden.
FeeX
.
Laat mij maar even duister schrijven.
Er bestaan hier en daar
ooievaars verkleed als opa
zij lepelen het leven
tot aan hun laatste kleinkind ...
.
> Uvi, zo schiet een dichter zich in een kleed waarin hij zichzelve nog kent.
een prachtig schilderij en met je tekst erbij een ode aan alle mantelzorgers!
Mantelzorg
mensen die de mantel der liefde
om koude schouders slaan
die niet vragen wat voor dag het is
door weer en wind gaan
die niet letten op de tijd
nooit iets terug verwachten
die vaak als anderen slapen
waken in eenzame nachten
zo bijzonder, warm en mooi
zomaar onbelemmerd willen geven
die onbeschrijfelijk veel betekenen
zo dierbaar zijn in een mensenleven
met bewondering!
© Hilly
Jij wist het weer zo inmooi te beschrijven lieve Marius!
Maar wat lees ik op mijn blog? Sterkte jongen!
Een reactie posten