Pagina's

zaterdag, januari 03, 2009

Het beeld vertelt zichzelf, dat is juist de schoonheid ervan (9)

Het is natuurlijk de comeback van de winter die grote delen van Europa verrast, ditmaal dus niet in de vorm van een eenmalige sneeuwstorm die tegelijk alles ontregelt en zorgt voor geruzie over het al dan niet tijdig afgeven van een weerswaarschuwing of over het ontbreken van gepaste scenario‘s, maar in de gedaante van aanhoudende vorst, harde kou in een aangename zon, een weertype dat alom als het gezondst wordt beschouwd en als een bron van vreugde over wandelingen, ijspret of zegetochten met het heerlijke vooruitzicht op warme chocolademelk, erwtensoep of een stamppot met spek en worst.
Hoewel er later nog wel enkele zijn gevolgd, zoals in 1985 en 1986, herinner ik me vooral die ijzeren winter van 1963 en zie ik hoe Reinier Paping met ijspegeltjes aan zijn wenkbrauwen en kleine mannenbaard in woeste stuifsneeuw en windgestriem de Elfstedentocht won, evenals Eric Carlsson met zijn Saab 96 voor de tweede achtereenvolgende keer de beroemde rally van Monte Carlo. Wonderlijk hoe dergelijke beelden je zo’n 45 jaar later voor de geest komen als was het pas gebeurd. De tijd, de inprenting, het geheugen, het zijn fascinerende fenomeen in een mensenleven.
Sneeuw en ijs zorgen voor verrukkelijk wintervermaak en familieplezier, voor uitdagende en alles beproevende wedstrijden, voor schilderijen, voor foto’s waarop de eerste schaatsschreden achter een stoeltje of kleine slee zijn vastgelegd, lieve smoeltjes met betraande oogjes of een beteuterd kijken omdat het maar niet wil lukken op die desnoods dubbele schaatsmessen, van trotse, ontroerde en aanmoedigende ouders of, en dat vind ik werkelijk het mooist, van een kleine groep mensen die, als ware het in schoonschrift reeds geschreven, in de meest gelijke en ontspannen cadans over het ijs razen, soms rakelings langs het riet, met aan de oever de wilg, een van de meest wonderlijk mooie bomenreeks die er bestaat.

[MN, ‘Comeback van de wintervorst’. Collage van links naar rechts: het schilderij "Winterlandschap waarin zich de fysieke vorm van de aardgodin manifesteert" van Henk Bloemhof, twee van schaatssprekende foto’s van Margreet, het schilderij "Winternacht" van Marian Beek, foto "Bevroren roos" van Margreet en ten slotte een ogenschijnlijk winters buitenbeentje ;)), "Topvoetbal" van Marius van Dokkum. Ik realiseer me dat de vlag de lading niet helemaal dekt, maar met de wintervorst doemen nu eenmaal persoonlijke associaties op. And as I said before, I do hide myself in difficult times behind the curtains of abstraction.
Bij wijze van update hier toch nog - maandag 5 januari - het in wezen bedoelde schilderij "Rondje schaatsen" van Marius van Dokkum. Het "grote schaatsen" gaat nu toch immers werkelijk beginnen deze week, het ijs zal ruim twaalf cm dik zijn.]

16 opmerkingen:

Anoniem zei

de comeback van de winter hahaha die alleen al is goud waard. maar vooralsnog hebben we hier nog niet kunnen schaatsen op natuurijs! en de ijsbaan, tja, daar was het dus zo druk dat we door reden.

het was vanmiddag heerlijk buiten, nèt niet te koud. zal van de week wel ff anders worden.
(en ik verlang ook nog wel eens naar die echte èchte winters, maar toen had ik ook nog de kleding en het schoeisel om die te trotseren ; )

hoop dat je geen difficult times beleeft, nu, al, zo net aan het begin van een nieuw jaar... aan de andere kant, je kunt het maar beter al gehad hebben ; )

een lieve en warme zonnige groet.

Yvette zei

sneeuw maakt zacht wat hard is. Sneeuw en ijs openen de andere kant van de sloot, daar achter het riet, daar waar je niet kan komen, daar waar vast iets heel byzonders is.Sneeuw en ijs laten een andere kant van één en hetzelfde zien. Maar dan wel op hun eigen wijze!

Yvette zei

@ trouwe aandacht, maar geen goedbedoelde adviezen, rebbelende stemmen of opbeurend geleuter.excuser le mot.Stilte geeft ruimte Marius, ook voor nabijheid. Er zijn zonder er te zijn. Laten weten dat je er bent, alleen laten weten.Dat is vaak al voldoende. Heb ik al gezegd dat we er voor elkaar zouden moeten zijn Marius? Ik bedoel als nieuwjaarswens.
knuf yvette

Anoniem zei

. And as I said before, I do hide myself in difficult times behind the curtains of abstraction.]

Abstraction?

Terwijl ik de vrieskou voel,
de geur van erwtensoep mij prikkelt en ik de ijspegeltjes van m'n baard pulk...

Zo helder als vriesweer.
Het gaat dus goed, Marius.

Laat ons hopen.

Uvi

John zei

Je hebt een heerlijk titel Marius. Alleen dat zou al een waardig concurent van menig energie leverancier zijn in deze koude periode. Sneeuw is voor mij symboliek aan schoonheid, maar ook aan rotzooi als ik er door moet..

Ook dan schuil ik liefst behind the curtains..

ria zei

Marius, ik hoop van niet,
maar als het de volgende dagen
te koud zou worden in je huis,
kan je jezelf nog altijd warmen
aan die heerlijke, kleurrijke woorden
en gedachten.

Veel voldoening in het nieuwe jaar, Marius,
Ria

http://ria-nature-and-poetry.be

elly zei

Een mooie beschrijving. Nostalgie en tegenwoordigheid in een adem.
Iets om warm van te worden.

Anoniem zei

En nu schijnt de zon op de gesmolten druppels van de sneeuw, wit met een gouden gloed..
FeeX

Anoniem zei

Leuk stukkie Marius!;-))

*had haar schaatsen klaarliggen- op de bok eigenhandig geslepen*

Maar helaas ... het geluidloos glijden op de ijzers in verschillende fijne formaties mocht niet zo zijn deze schitterende winter, jammer!

Winterzoen* voor de beschouwende dichter in stilte verscholen, maar altijd toch duidelijk aanwezig in de virtuele wereld. Mooi zo!;-))

Anoniem zei

Schoonheid en sneeuw.
Misschien naast de kwestie maar toch een gedicht dat stond in

"On beauty" van Zadie Smith op p.145 :
Over schoonheid

Nee, geen einde kent de lijst
Van zonden die ze ons niet vergeven
Mooie mensen zijn niet zonder wond.
Het begint altijd te sneeuwen.

Van zonden die ze ons niet vergeven
spreken is mooi in zijn zinloosheid.
Het begint altijd te sneeuwen.
Mooie mensen weten dat.

Spreken is mooi in zijn zinloosheid.
Zij zíjn de verdoemden.
Mooie mensen weten dat.
Zij staan daar maar, stijf als standbeelden.

Zíj zijn de verdoemden
dus is hun droefenis volmaakt,
breekbaar als een ei in de palm van je hand.
Hard, en versierd met hun gezicht.

En dus is hun droefenis volmaakt.
Mooie mensen zijn niet zonder wond.
Hard en versierd met hun gezicht.
Nee, geen einde kent de lijst.

Cape Cod, mei 1974
Voor de rest weinig inspiratie.
Héél mooie foto's van Margreet, die net schilderijtjes op zichzelf zijn. Prachtige SneeuwBloem.
Verste kinderherinnering , een ritje op de slee, waar we nu nog altijd pakjes op presenteren.
Wijlen mijn ouders zouden zich jan 63 nog wel herinnerd hebben, mijn ma 3 maand zwanger. Tot min 17 in Ukkel las ik ergens.
Keep it nice and cosy on your island dear friend ! Veel warmte in 2009 !

Anoniem zei

Ps bij Mulisch las ik pas op p.151 : Max was opeens een ander geworden,- zoals wanneer zij 's ochtends de gordijnen opentrok en het vertrouwde uitzicht bleek in de nacht ondergesneeuwd : alles was hetzelfde en alles was anders.

(In de reacties las ik dat je tot in de kleine letterkes goed gelezen wordt ;-)

Anoniem zei

dat zijn oud hollandse taferelen hé marius,

het mag van mij wel even duren :-)

xxx
klaproos

Anoniem zei

haha, nieuw mooi prentje erbij. Het gaat allemaal een beetje aan onze neus voorbij (immobiel en uitzieken), ook al zijn de gordijnen open. Hier ligt geen sneeuw.Laat ze voor deze week maar komen, zoals te zien in de mooie film gisteren van Hiner Saleem : Vodka Lemon (Armenië 2003)met 'how strange : 'Tombe la neige' van Adamo erin.
Take care in this wintery weather !

Anoniem zei

het grote schaatsen.
ik voel de koorts tot hier.
hopelijk kan het doorgaan.
ik gun jullie die gekte.
groeten
ludo

Anoniem zei

In mijn streek zegt men 'ver' in de zin van
'bijna'. Het is al 'ver' winter.
En zo ver is het inderdaad. Sneeuw is eeuwig leven
op een wit blad zonder letters geschreven,

niets is nog hier, alles is ginder.
Zoals dat boerderijtje, tien vadem
onder de sneeuw. Sneeuw doet het landschap
wat longen doen bij het inhouden van adem,

wat ik doe door niet te zeggen
hoe ik me tastend op alle plaatsen
en duizend keer per minuut en amechtig

en toch zoekend en bijna plechtig,
en lief en definitief, op jou wil neerleggen
als sneeuw, van de eerste vlok tot de laatste.
© Herman de Coninck

En, Marius, is het echt onmogelijk voor jou om te verkassen naar warmere oorden? Het zou je goed doen, denk ik. Zo niet, blijf dromen lieve vriend!

Anoniem zei

.
En telkens
schaatsen we

andere woorden
sporen naar jou

krassen liefde
op je zere ziel

over de weke wakken
van weemoed

klunen we naar elkaar


Uvi