Every picture tells a story, that’s the beauty of it (28)
Het eerste is een mobile-shot by Chrisje ergens in de zomer van 2006 bij de Orangerie van kasteel Rozendaal. Op het zelfbedieningsterras daar zie je uit over een schitterende rozentuin en waan je je werkelijk op vakantie; het is helaas te ver lopen. Meestal draag ik zwart, soms iets van paars. Het enige lichtpuntje op dit kostuum is het gouden boekje dat ik kreeg bij het verschijnen van het tiende boek. De tweede foto is een metafoor (van Adri Kol), “Mother of universe”, zij omspant en draagt de wereld. Een symbool van het matriarchaat? En dan volgt een portret toen ik van alle verwondering even bijkwam in het restaurant van het Bachmuseum in Weimar, in de laatste argeloze zomer van 2007. Een ware vogelkop. Ik droeg mijn haar in een wat ‘ongelukkig uitvallend staartje’, maar mij hinderde dat geenszins. Het was mijn laatste lange en onafhankelijke autotocht naar Goethe, Bach, Nietzsche en Buchenwald.
De vierde foto is onmiskenbaar een pentekening, maar een heel bijzondere doordat die uitsluitend uit kringeltjes bestaat. Toen Henry Moore (1898 – 1986) eens op een terras zat, vermoed ik, zag hij dit tafereel in de weide waarop hij uitkeek. Hij tekende snel een silhouet, bestelde nog een cappuccino en krulde op z’n gemak maar heel geconcentreerd de schets tot een unieke tekening. Het is het mooiste schaap dat ik ‘in stock’ heb. Moore is natuurlijk vooral bekend van grote abstracte bronzen en marmeren sculpturen; hij leefde erg zuinig en doneerde veel geld aan scholing en promotie van schone kunsten. De vijfde is an oil on canvas, “De uil”, de gezellen van de angst, is van Jan Mankes (1889 – 1920), waarvan hier helaas het bovenste stukje ontbreekt. De schilder is in Meppel geboren, aan de Sluisgracht. Hij was een zeer actief en allerminst marginaal kunstenaar. In oktober 1918 werd hij getroffen door de Spaanse griep, hij kwam er weer bovenop, maar was erg verzwakt en moest vaak en langdurig het bed houden. Hij overleed in Eerbeek, 31 jaar.
Ik heb veel werk met de titel ‘silence’, en wat variaties erop, maar dit is meen ik door mijzelf “Stilte” genoemd. Het origineel is een groot zijden doek, zacht en warm zijde met een beetje vilt, gemaakt door Yvette Cals. De kleuren en de toevallige plooien erin zijn zó bijeengehouden en in harmonie dat ik het onmiddellijk, zonder middelen, aan mijn collectie heb toegevoegd. De twee laatste in deze collage zijn de enige van de periode ná mijn herseninfarct.
Trouwens, het is nu half vijf in de morgen en nog aardedonker, maar ook dan zijn er al diverse kwetterende vogels. Dat wist ik niet. Ik knipte het licht uit en zag het eerste ochtendgloren, zo vreemd was het dus niet. Vogels gaan direct uit de veren. Ik ben een dichter die opstapte uit zijn bundel voor een beker warme melk met honing.
[© MN, in de reeks foto’s of schilderijen die zichzelf vertellen, ditmaal naar aanleiding van zelfgeselecteerde items voor een kleine collage.]
Het eerste is een mobile-shot by Chrisje ergens in de zomer van 2006 bij de Orangerie van kasteel Rozendaal. Op het zelfbedieningsterras daar zie je uit over een schitterende rozentuin en waan je je werkelijk op vakantie; het is helaas te ver lopen. Meestal draag ik zwart, soms iets van paars. Het enige lichtpuntje op dit kostuum is het gouden boekje dat ik kreeg bij het verschijnen van het tiende boek. De tweede foto is een metafoor (van Adri Kol), “Mother of universe”, zij omspant en draagt de wereld. Een symbool van het matriarchaat? En dan volgt een portret toen ik van alle verwondering even bijkwam in het restaurant van het Bachmuseum in Weimar, in de laatste argeloze zomer van 2007. Een ware vogelkop. Ik droeg mijn haar in een wat ‘ongelukkig uitvallend staartje’, maar mij hinderde dat geenszins. Het was mijn laatste lange en onafhankelijke autotocht naar Goethe, Bach, Nietzsche en Buchenwald.
De vierde foto is onmiskenbaar een pentekening, maar een heel bijzondere doordat die uitsluitend uit kringeltjes bestaat. Toen Henry Moore (1898 – 1986) eens op een terras zat, vermoed ik, zag hij dit tafereel in de weide waarop hij uitkeek. Hij tekende snel een silhouet, bestelde nog een cappuccino en krulde op z’n gemak maar heel geconcentreerd de schets tot een unieke tekening. Het is het mooiste schaap dat ik ‘in stock’ heb. Moore is natuurlijk vooral bekend van grote abstracte bronzen en marmeren sculpturen; hij leefde erg zuinig en doneerde veel geld aan scholing en promotie van schone kunsten. De vijfde is an oil on canvas, “De uil”, de gezellen van de angst, is van Jan Mankes (1889 – 1920), waarvan hier helaas het bovenste stukje ontbreekt. De schilder is in Meppel geboren, aan de Sluisgracht. Hij was een zeer actief en allerminst marginaal kunstenaar. In oktober 1918 werd hij getroffen door de Spaanse griep, hij kwam er weer bovenop, maar was erg verzwakt en moest vaak en langdurig het bed houden. Hij overleed in Eerbeek, 31 jaar.
Ik heb veel werk met de titel ‘silence’, en wat variaties erop, maar dit is meen ik door mijzelf “Stilte” genoemd. Het origineel is een groot zijden doek, zacht en warm zijde met een beetje vilt, gemaakt door Yvette Cals. De kleuren en de toevallige plooien erin zijn zó bijeengehouden en in harmonie dat ik het onmiddellijk, zonder middelen, aan mijn collectie heb toegevoegd. De twee laatste in deze collage zijn de enige van de periode ná mijn herseninfarct.
Trouwens, het is nu half vijf in de morgen en nog aardedonker, maar ook dan zijn er al diverse kwetterende vogels. Dat wist ik niet. Ik knipte het licht uit en zag het eerste ochtendgloren, zo vreemd was het dus niet. Vogels gaan direct uit de veren. Ik ben een dichter die opstapte uit zijn bundel voor een beker warme melk met honing.
[© MN, in de reeks foto’s of schilderijen die zichzelf vertellen, ditmaal naar aanleiding van zelfgeselecteerde items voor een kleine collage.]
11 opmerkingen:
Een veelzeggende collage. Bijzonder om achtergronden te lezen bij de foto's van jezelf. Zo wordt een foto méér dan een kiekje.
Zo ongelukkig kan dat staartje nooit zijn.
Fijne beelden uit je leven.
Een stukje geschiedenis/levensweg en de foto onderaan je weblog toont je zo mooi zoals je nu bent. Een prachtportret.
De uil vind ik subliem. (Evengoed qua stijl als kleur)
En je 'koddeke' van toen is nu al héél wat langer geworden ;-)
Heerlijke beschrijving Marius. Je was een vroege vogel;-))
In een collage doe je het ook goed;-))
Prachtige beelden. Vooral de doek ook, van Yvette.
X
Cath*
dat van die vogels wist ik dan weer wel.
helaas..
en dat, zonder middelen, las ik even alsof je het gejat had hahaha maar dat zal niet.
mooie collage. aparte verhalen, maar toch ook één. mooi.
alle goeds!
Je gaat veel te laat naar bed Marius;-)
Vind ik ook molly;-))
*knipoog*
X
Cath*
neem nog maar een beker melk met honing marius,
honing is een wondermiddel,
en houdt je zoet
xxx
je bent en blijft een byzonder mens. Als ik kijk naar de kleuren die je uitzoekt na je herseninfarct zou ik denken dat je meer met de aarde verbonden lijkt.
Yvette, het raakt me zo, wat je daar zegt.
Mooie collage uit je leven gegrepen, Marius. Prachtportretten zijn het, prachtig mens!
Een reactie posten