Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Hoe moet ik leven V

“Als je het niet meer weet (hoe het moet met het le­ven) pak je een eind hout en probeer je orde op za­ken te stellen.” Dat deed Susan toen ze er na veel maan­den van verdriet genoeg van had dat Sam zowat elke avond naar ‘die weduwe’ ging, een paar km verderop. “Hij ging er om een uur of tien naar toe en kwam ’s morgens om ze­ven weer hier. Weet je op wie ze lijkt? Op Hildegard Knef.”
“Maar al die tijd heb je het gepikt.”
“Ja, maar ik kon er niet meer tegen dat hij me zo te na kwam. Ik heb hem een ultimatum gesteld. Of hij breekt met die vrouw, of ik ga hier weg. En dat heeft tie ge­daan. Hij heeft eieren voor zijn geld gekozen.”
“Maar hoezo dat stuk hout?”
“Op een avond kwam hij thuis. Ik heb hem bont en blauw ge­sla­gen. Het bloed liep over z’n hoofd. Later is hij nog naar het zie­ken­huis in Heerlen moeten gaan om het te laten hech­ten. Ik heb hem gezegd, dat als hij er niet mee kapt, ik hem zou vermoorden. Ik zou z’n kop eraf slaan. Oh, ik kan razend worden hoor, en in zo’n bui zou ik het kunnen. Mijn psy­chia­ter is daar het bangst voor hè, dat ik dat eens zal doen.” Ze heeft al een paar maal getracht zelfmoord te plegen. Een wonder dat het niet is gelukt, zeker die laatste keer toen ze vanuit een van de zolderdakramen van het kasteel naar beneden sprong en in de gracht belandde.
“De hondjes, die heb ik nog het liefst.” Aldoor trommelde ze met haar vingers op de tafel.
“Ja? En die vrouw, daar komt hij niet meer?”
“Nee, hij is nu voortaan thuis. Hij slaapt op de logeer­kamer. Die vrouw heb ik met kerstmis een kaart ge­stuurd. Dat ze een goed kankerjaar tegemoet zou gaan, met veel uitzaaiingen en veel pijn. Ja.”
‘Mijn hemel!’

Is dit een antwoord op ‘hoe moet ik leven?’ Wat een agressie tegen Sam en tegen die vrouw, wat een verne­dering. Hoe kun je dan nog zeggen: “Ik houd m’n fat­soen”? En wat is dit voor ulti­matum als hij naar de lo­geerkamer is verwezen en het ei­gen­lijk voor haar al heel lang niet meer hoeft?
Het is denk ik dat er nog drie jongens thuis wonen, anders had de een de ander al ver­moord. Wie weet, hij schijnt soms een tiran, maar vlak Susan niet uit. En een kasteel is na­tuurlijk een geweldig be­zit; ze hebben er allebei vele jaren hard aan ge­werkt. Hij de shabby antiekscharrelaar met het lijkt wel vier rechtse handen, en zij binnenhuis voor al die jonge kerels. “Ik ga me niet op een ap­par­te­mentje zien zitten. En ik voel me sterk nu, het gaat zo goed met me, ik laat me dat niet afpakken.” Neen, een sprookje is het hier niet, maar de prijs is hoog. “Hij doet nu alles voor me.” (Dat deed hij al, ja­renlang.)
“Zo, dus de kaarten zijn goed geschud!” Ik denk dat het an­ders­­om is. Zij is een onvoorspelbare tiran. Al zijn jon­gens, het zijn er vijf, dragen hem op handen, dat is vaak te merken. De drie die nu nog thuis zijn, zijn altijd in zijn buurt, altijd mee aan het werken. Nee, het is een repeterende nachtmerrie hier.
Een kraai gaat krijsend door de lucht.
“Zo is het!”
[Afbeelding: “The black crow” by Heather Nevay.]