Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Paul Léautaud. De lichtzinnigheid ook

2.
Zo opmerkzaam als hij was voor al het gekwetste – zowel bij mensen als bij dieren, en voor deze laatste nog het meest – zo doorschouwend van geest, zo helder en zorgvuldig heeft hij over zijn leven geschreven. Niet sentimenteel want dat zou weldra gaan ver­ve­len, maar aandoenlijk, en dat wekt sympa­thie. Alles stroomt door zijn leven. De wijze waarop hij daar­over schrijft maakt zelfs alles wat hij nalaat te doen en be­treurt weer be­grijpelijk.
Hij hield van vrouwen, ofschoon zij zelden zijn smaak noch ideeën deelden. Hij was gek op uitzinnige vrijpartijen, maar hij hield zich daarin soms in vanwege de gedachten die hem door het hoofd spookten. De lusten bleven hem niet vreemd, maar hij kon zich tij­denlang bedwingen. Tegelijkertijd vond hij vrouwen maar domme wezens, kon hij hun aanwezigheid en gezeur maar moeilijk verdragen - (“Er komt altijd een ogen­blik dat hun stommiteit het wint van mijn liefde”) – maar gevoelig als hij is, hij was afhankelijk van ze en kon mateloos bedroefd zijn over de verkeerde afloop van een relatie.
In Léautaud is het klassieke vrouwbeeld te herkennen. Een beeld dat vandaag nergens meer past. Zij moest er zijn, genegenheid en gevoel voor hem hebben maar hem wel de rust en de stilte geven waarop hij zo gesteld was. “Want wat zou haar vertrek mijn leven en mijn gewoonten ingrijpend veranderen. Ik zou dan kortere of langere tijd bezorgd om haar zijn, me afvragen hoe het met haar ging, daar zelf weer bedroefd en ongelukkig onder zijn. Zodat ik weer een tijd onrustig zou zijn en niets zou kunnen uitvoeren.” In zijn verhouding met vrouwen speelde zijn ge­voel meestal een te verwaarlozen rol, slechts de zinnelijk­heid, de bewuste schaam­te­loze ontucht dreef hem tot passie.
Eigenzinnig, egoïstisch en oprecht. Kunnen deze drie samen­gaan? Hij schreef oprecht, maar uit wat hij schrijft, blijkt ook hoezeer hij ervan genoot te spelen, want: “Gevoel, af­fectie, be­zittingen, hoe weinig ook, het is allemaal een vorm van slavernij.”
En de eerlijkheid? “Dat is goed tegenover jezelf. Tegenover iemand anders is het vol­ko­men nutteloos en meestal nog stom en onhandig”, maar ook: “… het belangrijkste is dat je jezelf bent. Als je dat bewust en kritisch bent, is verder alles in orde.”
“Ik heb enkel en alleen …..