Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

De natuur nabij is mij genoeg
De intimiteit van mijn hart

Boven de paardenwei staat, hoewel op een veldje met grote dikke pollen en soms verborgen kuilen en pas bereikbaar na een lang, smal en hobbelig pad, een bank. De wei schat ik op enkele hectaren en heeft een helling van veertig graden. Ik was er lang niet meer geweest en toen ik er van de week zat, het was al laat in de avond – nu ja, negen uur –, fantaseerde ik me een eenvoudig bouwwerk dat als het ware als een stolp over de bank was gezet. Je kunt lang zitten mijmeren over elk ander detail ervan, maar het kleine geluk bestaat eruit dat het er stil is, dat je kunt gadeslaan wat daar in die edele natuur gebeurt.
Een deeltje van de schepping. Achter me gonzden wat bijen.
Plotsklaps zetten de vier paarden het op een draven. Ze holden met zo’n vaart naar beneden, dat je zou vrezen dat ze blind zouden zijn voor het einde van de wei, maar even plots en met dezelfde kracht hielden ze bij het prikkeldraad halt, slechts voor luttele ogenblikken, en dan renden ze weer naar boven tot vlak voor mijn huis. Eén begon weer te grazen, maar voor de drie andere was de fitness nog lang niet genoeg. Ik keek naar hun gespierde benen, vooral die van het door haar manen gesluierde witte paard, benen die geen enkele twijfel kenden en ze in een prachtige cadans rond het veld bracht en waarbij elke hoef dreunen gaf alsof dat veld een trommel was.
Ik kreeg het koud en verliet droom en werkelijkheid. Ik ben telkens blij als ik niemand tegenkom voor enig gekeuvel want de voettocht heen en terug is inspanning genoeg. Het is hier overal vals plat en elke wandeling voert mij door de angst te vallen. Het eiland is mijn woestijn maar tevens mijn thuis, ik hoef niets anders te doen dan stil te worden. Soms hoor ik mijn hart, maar ik kan niet altijd luisteren. Je moet het de tijd geven om je hart te ervaren.

[© MN, in “Alles heeft tijd nodig”. Afbeelding: Photo by Tim Flach.]