Een schilderij vertelt zichzelf, dat is juist de schoonheid ervan (12)Voor mij is deze collage een hommage aan wie wij bejaard noemen en in wie ik een andere maar een even goede, mooie schoonheid erken als in het beeld nr. 11 van deze reeks, welke zou kunnen suggereren dat ik ‘klaarblijkelijk een oude snoeper’ ben of zo nodig ‘een maat voor schoonheid’ wilde tonen, bij wijze van imitatie van wat doorgaans kennelijk zo nodig is om te amuseren of te prikkelen. Maar dat was bepaald niet mijn intentie.
De fragiliteit en tegelijk het krachtige van veel ouderen doen mij bijvoorbeeld denken aan Henk - en dat hij een man is, is hier van geen belang - die ruim een jaar geleden werd begraven nadat hij einde december plotseling overleed. 82 Jaar, ik verbleef in Klimmendaal en het was schokkend te horen van zijn fatale hartaanval. Ik hield van deze man, deze zo gelijkmatige, integere, taaie en toch tere mens die al zeven jaar weduwnaar was, maar daarvóór met tomeloos geduld en een bijna afgunstige toewijding jarenlang voor zijn door ernstige reuma gekwelde vrouw had gezorgd. Hij kende in de tijd die erop volgde zijn verdriet en eenzaamheid - ik zag wel eens een kleine traan, hoorde zijn gedempte stem - maar zijn mildheid, steun en troost en vooral ook zijn levenslust bleven de sterke tekenen in zijn karakter. Nee, puntig in zijn taal was hij niet, soms breed van stof maar vaak met een lach, vooral wanneer iets te ingewikkeld was en hij zijn ontoereikendheid zag om het te begrijpen. Hij was als een rustig water, zorgde goed voor zichzelf, voor huis en tuin, niet te vergeten, gekleed in zijn versleten stofjas, voor zijn kippen, vijftig hoenders. Hij was de meest gastvrije koning des huizes, toen zijn vrouw nog leefde een koning-dienaar, alom gerespecteerd.
[© MN, in ‘Seizoenen des levens’. Het doet me opeens ook denken aan de sprankelende geest van Leo Vroman, zoals te lezen in ‘Misschien tot morgen’, het indrukwekkende, humoristische en broze dagboek dat in 2006 verscheen, hij wordt dit jaar 94 (zie 3 maart 2007). Collage van links naar rechts: painting “Fragility is the moment of selfreflection” by Eric Fischl; photo by Llewellyn; painting by Magda Wieclawska; photo “Confused” by Marcin Plonka; painting by Fortuny Marsal; schilderij Robert van Westendorp: nogmaals schilderij Robert van Westendorp; eveneens Robert van Westendorp en een photo by Shukach.]
[© MN, in ‘Seizoenen des levens’. Het doet me opeens ook denken aan de sprankelende geest van Leo Vroman, zoals te lezen in ‘Misschien tot morgen’, het indrukwekkende, humoristische en broze dagboek dat in 2006 verscheen, hij wordt dit jaar 94 (zie 3 maart 2007). Collage van links naar rechts: painting “Fragility is the moment of selfreflection” by Eric Fischl; photo by Llewellyn; painting by Magda Wieclawska; photo “Confused” by Marcin Plonka; painting by Fortuny Marsal; schilderij Robert van Westendorp: nogmaals schilderij Robert van Westendorp; eveneens Robert van Westendorp en een photo by Shukach.]
14 opmerkingen:
Dit schilderij vertelt inderdaad zichzelf : een knappe montage van moedgevende fragmenten van ouderdom van waaruit rust uitgaat
- helemaal niet triest vind ik...
Mooie beschrijving over Henk.
Ik plaats hem niet persé in de collage, het is meer zijn karakter dat me boeit.
Mijn moeder woonde 10 jaar bij ons voor ze stierf. Haar hoog bejaarde lichaam, was mooi en teer. Het was ééns mijn bakermat geweest. Haar borsten hadden mij gevoed. Maar haar innerlijke kracht, haar niet aflatende dienstbaarheid, haar diep geloof en levensmoed, maakte haar tot wie ze was: een mens om van te houden, ria
Mooi!
Isolde*
Mooie collage..
Herkenbaar..
FeeX
Mooi integer portret van deze man en wat hier in de links bij Phillip Toledano een prachtig pareltje, noch min noch meer.
Spijtig dat wij zo geen reportage hebben van toen we met 3 generaties heel lang in 1 huis samenleefden. Nu gelukkig wel een echt filmke (v.e. filmmaker) over mijn 2 zussen ivm mantelzorg. Ben ik heel blij om dat dat gemaakt is.
Boeiend geschreven : de herkenbare waarheid ...
Correctie : wat hier in de links staat bij Phillip Toledano , is een prachtig pareltje.
(ai, soms als ik doodmoe ben, ontglippen me precies getypte woorden ;-) Mijn excuses
schitterend. al eerder schreef je hier over de schoonheid van ouderdom en weer raak je me door het verhaal van henk, een oudere man dan ik ooit heb gekend.
even totaal off topic vind ik je kleine lettertjes (vaak zo interessant maar) slecht te lezen zo tegen die zwarte achtergrond.
maar ach, ik word oud, mss eens m'n bril opzoeken ; )
Henk lijkt'of leek, op mijn Opa.
Mooi en herkenbaar geschreven.
mooie collage, van mooie fragiele beelden.
portretten.
mooie beeldtaal.
koning dienaar alom gerespecteerd
ook genoten van de andere schilderijen en beelden.
ludo
Mooi de 'ouderdom' beschreven en als het allemaal goed gaat zouden de laatste dagen én het levenseinde zo beleefd en genoten moeten worden.
Met respect van alle anderen... respect die jij zo mooi kan opbrengen in je teksten en gedichten, lieve Marius!
.
Als leeftijd het lichaam ontmantelt
dan rest er nog een tochtige ruïne.
Met uitzicht op gekleurde herinneringen.
De reuma van de weemoed.
De lasten worden achtergelaten en de lusten geroofd. Het verlangen verguld met betonkanker. En het barmhartige oog verbloemt
wat de ratio niet weten wil.
Als (bijna) 68-jarige word ik elke dag nog meer geconfronteerd met de redeloze radeloosheid. Van m'n lichaam. Het agenda van het leven wordt flinterdun.
Uvi
PS.
Geschreven met een stevige pennentrek van zelfspot. Het medicijn tegen het chagrijn.
.
> ik heb ernstige pc-problemen: geen email, geen websites, kortom onbereikbaar. Hoop dat systeemherstel uitkomst biedt. Intussen: y e s. Terug naar eigen pc.
Zulke prachtige beelden ook tegenwoordig op je weblog !
Een reactie posten