Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Zelden blijkt geluk geheel spoorloos

Er is niet alleen een enorme behoefte, maar ook een noodzaak om te willen weten waar je vandaan komt, wie je ouders zijn en wat hun verhaal is over de scheuren in het familieleven, of je nog broers en zussen hebt, kortom, of de stenen op je levenspad waar je tot nu telkens over struikelde eens kunnen worden opgeruimd. Het ontroert me wanneer het Derk Bolt van het programma ‘Spoorloos’ na eindeloos puzzelen en urenlang reizen lukt om in dichtbevolkte steden in verre landen ouders op te sporen die vaak een generatielang geen enkel contact meer hadden met hun zoon of dochter, geadopteerd en grootgebracht door een Nederlandse familie. Veel achtergrondverhalen lijken op elkaar, een gelijkenis die zich toont in barre armoe, geheime per ongeluk ontstane zwangerschappen en gedwongen afstand, soms bewust om het kind, altijd en overal de zwakste, eenzelfde lot te besparen, verdringing van de geschiedenis of levenslang verdriet en gevoelens van schuld en schaamte.
Zo zag ik van de week hoe de bij een Nederlandse schippersfamilie opgegroeide Nathalie met spanning en tranen de zoektocht van Derk volgde naar haar moeder in Colombia, van het bevolkingsregister naar een ziekenhuis en kindertehuis, van een lokale radiozender naar een van de beroerdste wijken van Bogota en van daaruit met een zus van Nathalie naar een verafgelegen armzalig boerderijtje, in een overigens betoverend landschap. Haar moeder was zwanger geworden van een man die niets dan slechts in de zin had, maar de schande moest gescheiden blijven van de kleine dorpsgemeenschap. Zo was zij als jonge vrouw weggevoerd, gedeporteerd naar het huis van de geheime geboortes. Direct na de bevalling werd haar kind, zonder dat ze het mocht zien, bij haar weggehaald en om de verwarring nog groter te maken moest zij verscheidene andere baby’s in het tehuis de borst geven. De diepe wond in haar hart is nooit geheeld, op het kleine geluk na dat het leed met haar latere gezin gedeeld kon worden.
Niets stond een liefdevolle hereniging met Nathalie ergens in Bogota nog in de weg, alles was gedaan om heimwee en lijden uit hun bizarre klemmen te verlossen. Een altijd schurende leegte werd gevuld met herkenning, liefde, verhalen, begrip en vergeving. De tocht was volbracht.

[© MN, in ‘Een stukje paradijs’. Afbeelding: schilderij “Roots” van Jo Joosten, geschreven tijdens muziek van de film “Motorcycle diaries”.]