Whisperings of the Soul. Een weblog over de hobbelige, onvoorspelbare weg naar ouderdom.

Een windstille ziel blijft beminnelijk

Dierbare vriend, al eerder dan een jaar
was er nog meer dan twijfel
over de tijd die we zouden kunnen delen,

maar in de eerste week van juni
keerde het tij en was je vastberaden
te gaan, ook dat is wat we delen.

Er is ontroostbaar verdriet
om de dood, dat is het beeld
dat we kunnen omkeren en na een wijle

beseffen we dat de dood een vieren waard is,
omdat we weer zijn geworden als
in het prilste begin.

Wat waarachtig leven ons vraagt,
kan teveel of te verlangend worden, dat is ieders lot,
dat het zich plots of traag verkleint tot zoals het begon, -

zo kan de dood een verlossing zijn,
maar het hoort bij het menselijk verlangen
alles te behouden zoals het is;

‘als het goed’ is dat ons verbindt, zoals ‘het hoort’,
dan ervaren we je dood als tragisch, zijn we
werkelijk bij jou, dan zijn we even blij als jij.

[© MN. IM Jan van der Hart, 16 december1929 – 5 juni 2009. In oktober 2007 schreef Jan ondermeer deze regel: “Dit wezen heeft vanaf de eerste stonde van zijn komst op deze aarde terugverlangd naar het warme klotsende vruchtwater van "zijn" baarmoeder, waarin hij naar hartenlust heeft kunnen zwemmen totdat zijn omvang hem dwong zich naar buiten de boze wereld in te persen.” – Ik pleit zeker niét voor de algemene opvatting de dood te vieren in plaats van te betreuren! Foto van Jan, door Marieke – haar weblog, september 2009.]