Meditatie XIX
Het hart van mijn leven behoort mij
In de levenstijdperken van de mens kan het gaan gebeuren, dat de kinderen enige zorg opnemen voor hun afhankelijke ouders. Dat is toejuichbaar. Maar het kan ook zijn, dat er geen zorg nodig is, en dat in plaats daarvan vergaande bemoeienis optreedt, bijvoorbeeld wanneer een 85-jarige vader een relatie aangaat met een 80-jarige vrouw en die verbintenis vanuit een scala aan motieven bemoeilijken.
Zo verging het Kees een tijd en hij ‘koos’ voor de vrouw die de kinderen wel zagen zitten, uit gemakzucht, uit de vrees de veiligheid van zijn kinderen op het spel te zetten. Dit brak hem na enkele maanden op en hij koos voor Mette voor wie het in zijn hart werkelijk roffelt. “De kinderen kunnen op het dak gaan zitten.”
Zou dat de gedachte kunnen zijn voor deze nieuwe dag: dat we ons nimmer onvrijwillig uitleveren, niet aan instanties en niet aan onze kinderen. Elke volwassene wil zichzelf blijven bepalen en blijft een autonome mens zonder de verbinding met belangrijke anderen om oneigenlijke redenen te verbreken.
Respect, waardigheid en liefde branden in de kom van onze handen, laat ze vanuit ons hart onze gids zijn.
[© MN, in de reeks meditaties. Afbeelding: photo “My sweet embraceble you” by King Douglas.]
Het hart van mijn leven behoort mij
In de levenstijdperken van de mens kan het gaan gebeuren, dat de kinderen enige zorg opnemen voor hun afhankelijke ouders. Dat is toejuichbaar. Maar het kan ook zijn, dat er geen zorg nodig is, en dat in plaats daarvan vergaande bemoeienis optreedt, bijvoorbeeld wanneer een 85-jarige vader een relatie aangaat met een 80-jarige vrouw en die verbintenis vanuit een scala aan motieven bemoeilijken.
Zo verging het Kees een tijd en hij ‘koos’ voor de vrouw die de kinderen wel zagen zitten, uit gemakzucht, uit de vrees de veiligheid van zijn kinderen op het spel te zetten. Dit brak hem na enkele maanden op en hij koos voor Mette voor wie het in zijn hart werkelijk roffelt. “De kinderen kunnen op het dak gaan zitten.”
Zou dat de gedachte kunnen zijn voor deze nieuwe dag: dat we ons nimmer onvrijwillig uitleveren, niet aan instanties en niet aan onze kinderen. Elke volwassene wil zichzelf blijven bepalen en blijft een autonome mens zonder de verbinding met belangrijke anderen om oneigenlijke redenen te verbreken.
Respect, waardigheid en liefde branden in de kom van onze handen, laat ze vanuit ons hart onze gids zijn.
[© MN, in de reeks meditaties. Afbeelding: photo “My sweet embraceble you” by King Douglas.]
17 opmerkingen:
Als mijn zoons zo zouden reageren, denk ik nu...let wel nu,omdat het niet aan de orde is; Waar is het mis gegaan met/tussen mij en mijn zoons?
Echt weten hoe iets zit kun je helaas vaak pas als je het aan de lijve ondervindt.
Een somberweer weekend kan toch een heel goed weekend zijn..
En dat wens ik je!
Vanmorgen op de radio, in mijn geliefde zaterdagochtend rubriek, een gesprek met Else Marie van de Eerenbeemt.
Over families, hun verbanden en mogelijk/onmogelijkheden.
Grappig, als ik nu jou schrijven over Kees en Mette lees.
Het gesprek met else ging over de trouw van kindern aan hun ouders en dat deze altijd groter is dan de trouw van ouders aan hun desbetreffende kinderen.
Over hoe slechter de ouders voor hun kinderen zorgen, des te groter de trouw is van deze kinderen.
Zij is een nationaal/ internationaal bekende familietherapeute en bevlogen docente aan de Hogeschool in Amsterdam. Else geeft binnekort haar afscheidscollege voor genodigden en gaat een nieuwe weg in: Leuk! 65 jaar worden en een nieuwe weg weer aandurven- het worden Masterclasses, gastcolleges en cursussen voor therapeuten.
Zelf elfde kind in de rij van dertien kinderen en aan een warm nest heeft het haar nooit ontbroken, met als resultaat, haar mooie visie op mensen en hun familiebanden. Een prachtvrouwmens!
Leestip: Titel- Door het oog van de familie
Auteur: Else- Marie van de Eerenbeemt
Uitgeverij: Bert Bakker
Je kunt een hart hebben wat voor ene Mette of Otto roffelt, maar ... de relationele liefde de voorrang geven aan de liefde tot je kinderen, das wel een waagstuk lijkt mij.
Ik denk ook dat als je elkaar wat ruimte geeft en de materiële zaken duidelijk maakt aan allen die er enig 'recht' op hebben en dat uitlegd er een liefdevolle band kan ontstaan met allen.
Ouders en kinderen, oud en jong, roffelend of anders voor elkaar, de verbinding houden is het mooiste en het leefbaarste voor allen. Ik hoop als ik oud en gebrekkig ben dat onze kinderen dat zullen voelen en weten.
Fijn weekend Marius en dank voor je postvogelpost:-))
X
Cath*
ik verbaas me nog steeds over al die grootouders hier (en niet alleen hier natuurlijk) wiens leven voor een groot deel in het teken staat van de kleinkinderen opvangen. naar schooltje brengen, ophalen, broodje eten, weer naar school brengen, ophalen, naar zwemles, vriendjes, en als papa en of mama dan uitgewerkt zijn, staat het eten al op tafel, want tja, die hebben natuurlijk al de hele dag gewerkt.
ik kan er helemaal niks mee.
ik zie heus ook wel opa's en oma's die het leuk vinden, maar ik zie en hoor ook opa's en oma's die het toch niet helemaal zo bedacht hadden, hun oude dag.
en dat snap ik!
ik snap alleen niet dat al die mensen zoveel durven te vragen van hun ouders, na alles wat ze al gekregen hebben toen ze zelf kind en (jong)volwassen waren!
af en toe een keertje oppassen is één ding, maar bij Kleuter in de klas zitten een aantal kindjes die grotendeels opgevoed worden door hun grootouder(s). (naast de kinderopvang dan ook nog vaak..)
en als ik dan mijn ouders en schoonouders zie, te druk om soms alleen maar een middagje op visite te komen, en daar baal ik soms behoorlijk van, ben ik toch blij dat zij hun leven leiden zoals ze dat nu willen. de dingen doen waar ze voorheen niet aan toe kwamen, vrij van de zorgen die het zorgen voor een kind met zich meebrengt.
m'n schoonouders passen wel eens op de kids van m'n schoonzusjes, maar dat is toch meer uitzondering dan regel. mijn ouders pasten zo vroeger ook op m'n neefjes.
lang verhaal, en het sluit niet eens echt aan bij je stukje, maar wat ik wou zeggen. is. dat 'oude' mensen het m.i. verdienen, na alles wat ze gedaan, meegemaakt en doorstaan hebben, te genieten van hun oude dag.
Ojee ....:-))
Else- Marie van de Eerenbeemt
jouw
Else
kinderen
Over,
Pff!
X
Cath*
bai de wee: een zinnig gespreksonderwerp:-))
Boven alles uit gaat dat we de ander in zijn of haar autonomie liefhebben en respecteren. Doen we dat niet, dan zijn we de ander onwaardig. Er is geen enkel excuus te bedenken waarom je iemand anders de wet zou mogen voorschrijven, tenzij je de ander minacht, maar dan minacht je in werkelijkhied jezelf en de ander.....de ander is daarvan de dupe.
Kees heeft de laatste maanden een verhevigd gevecht geleverd, dat in feite al 3 of 4 jaar aan de gang was.
-hoe verdrietig en dieptriest, ook voor Mette, hoeveel en hoe lang kan een mens huilen-
Kees heeft zijn kracht in waakzaamheid hervonden: "Dan blijven we maar met zijn tweeën over" riep hij haar toe.
Drie dagen geleden ontving ik een adreswijziging van Mette, ze woont nu bij hem en ik ga ze binnenkort bezoeken. Nu, 85 jaar -hoeveel tijd heeft een mens dan nog maar?
De wreedheid van deze kinderen, die het in hun kortzichtigheid misschien nog niet eens zelf beseft hebben...
Tot slot:
Wat mij betreft gaan universele medemenselijkheid en barmhartighied -als het er op aan komt- vér boven b.v. familieverbanden uit, want anders zouden we maar in een armzalige wereld leven:
Het mijn en dijn, de oorlogen, de onzinnigste wreedheden, alleen maar verliezers...
Afgescheidenheid een elitair begrip, i.p.v verbondenheid in saamhorigheid met allen.
@Marieke: misschien heeft de wreedheid van deze kinderen zoals jij het omschrijft enige oorzaak, dat zou natuurlijk ook kunnen.
Het een staat meestal niet los van het ander.
Je klinkt nogal stellig met de betreffende kinderen wreedheid toe te schrijven. Maar ach ...
Jammer voor alle betrokken personen in deze kwestie, dat zeker.
Overigens denk ik dat familieverbanden een van de belangrijkste verbintenissen zijn waarvanuit andere verbindingen met mensen in de wereld ontstaan.
In het gezin leer je veel over hoe je zorg kunt dragen voor een ander, jezelf en de mensen in je omgeving/buurt/organisatie/club of wat voor samenkomsten van mensen ook.
Cath*
@ Cath:
Er zijn ontelbare gezinnen waarin je nu juist NIET leert hoe je zorg moet dragen voor elkaar, gezinnen waarin zelfs de ouders dat niet eens weten of geleerd hebben en daar leer je nou juist hoe het NIET moet. Ook dat loopt helaas soms door hele families en generaties heen... Soms zijn ouders ronduit onveilig voor hun kinderen, omdat ze het vertrouwen van kinderen hebben geschonden. Hierbij was ik mijn handen beslist NIET in onschuld! Maar je gaat wel uit van een ideale situatie, hoe vaak is het niet dat juist een buitenstaander tot iemand doordringt en een positieve inspirerende bijdrage levert, het hoéft echt niet uit de familie te komen.
De kinderen van Kees; volwassen mensen van in de 50 of bijna 60 jaar al zelfs. Je wéét dan toch dat je vader een mens van een dag is... die ga je toch niet dwarsbomen in de liefde en dat bijna 4 jaar lang. Kees en Mette kwamen steeds weer bij elkaar, omdat ze elkaar niet konden missen, hij wilde vorig jaar zelfs nog met haar trouwen. En steeds werd 'vader' onder druk gezet. Die kinderen hebben stuk voor stuk wél hersens hoor die weten écht wel wat voor verdriet ze veroorzaken bij een oude man, een brave goede man die al jaren en jaren weduwnaar is.
@Marieke: zo'n buitenstaander is dus bijvoorbeeld Else- Marie, die dat kundig doet, inderdaad. De mensen/familie zichzelf weer bij elkaar laat brengen.
De kinderen van Kees kunnen dan wel 50 of 60 zijn, dat wil niks zeggen dus. Maar meestal zijn er redenen voor gedrag, snappie?
Dat bedoelde ik alleen te zeggen/schrijven.
Cath*
Natuurlijk moet elk volwassen mens over zijn eigen beslissen. Zelf keuzes maken die voor hen zelf de juiste is en niet voor een ander.
Tja, een wel heel moeilijke vraag, waard om er even over te mediteren, Marius. Natuurlijk moet ieder van ons is alle vrijheid kunnen kiezen, als de mogelijkheid tot kiezen er is en de mens waarover het gaat bij volle verstand die keuze maakt...
OT: bedankt voor je weerom fijne en doordachte reactie lieve jongen, en kies voor een schitterende zondag, met of zonder zon!
Waarschijnlijk zijn de kinderen in kwestie alleen maar bang voor hun erfenis; zo materialistisch gestoeld zijn dit soort reacties nu eenmaal vaak.
Vera
fijn dat Kees en Mette samen zijn in de winter van hun leven.
de weg van het hart is niet altijd de makkelijkste, wel de mooiste!
ik wens ze nog vele lieve jaren samen toe!
Wat een intens familiedrama Marius!
Voor Mette en voor de vrouw die de kinderen "wel zagen zitten"; ik vraag mij af, hoe gaat het met haar? Zij heeft nu liefdesverdriet...
En die kinderen!....wat is de reden van die "verre gaande bemoeienissen?" Weten zij iets wat wij niet weten?
Of is het gewoon jaloezie? Zijn zij niet gelukkig en kunnen niet aan dat hun vader nu eindelijk wel gelukkig is?
Heftig hoor!
Bloem
@ Lieve Bloem:
Er wordt een patroon doorbroken; een zeer volgzame weduwnaar die doet wat zijn kinderen hem zeggen te doen.
Dan... komt er een vrouw, maar Mette is niet zomaar een bejaarde vrouw van 80. Mette is een kittig mondain, geestig en vooral bijdetijds zéér jeugdig Dametje dat weet hoe de wereld van vandaag in elkaar steekt en hoe ze haar leven wenst te leven. Dat staat Kees buitengewoon goed aan!!!
Maar de kinderen niet.
Vader is voor hen niet meer zo 'hanteerbaar'.
Die andere vrouw wist van het bestaan van Mette en moet het hebben zien aankomen, zij leunde op de kinderen.
Maar mensen....:
deze meditatie gaat helemaal niet om Mette en Kees, want zo lijkt het nu wel, zoals we er mee aan de haal gaan. Het gáát HIER om de vraag die Marius ons eigenlijk stelt:
Houden we ons aan onze eigen waarden of nemen we die van anderen maar klakkeloos of 'voor het gemak' over?
En of we wel met voldoende respect en eerbied de ander zijn eigen autonomie kunnen laten behouden.
Betrachten we ons voldoende waardigheid jegens onszelf én ander?
Dag Marieke
Ik ben mens.... en dit familiedrama raakte mij zeer diep en ik voel mij vrij om te reageren wat ik op dat moment voelde en nog trouwens, ongeacht.....
zonnige groet van een Bloem
Leven en laten leven. Heel mooie foto. Slaapwel lieve Marius, hoop op een mooie dag morgen voor jou.
Dat begrijp ik Bloem,
je zorgzame betrokkenheid wás/is ook ontroerend. Het spijt me wanneer ik je pijn heb gedaan, het was absoluut niet mijn bedoeling. Ik besefte niet dat het zo overkwam. Dank je voor je wijze les die wél 'geland' is.
Een écht lieve groet,
marieke
Een reactie posten