Meditatie XX
Elke dag is er een, en het blijkt maar niet op te houden – opeens vroeg ik me af, hoe zou het dan over veertig generaties verder zijn, pakweg 500 jaar? Zou Nederland nog wel bestaan? De Palestijnen en de Irakezen zullen dan toch wel vredige naties zijn? Wat is er dan nog van vandaag? Is het van enig belang?
Gelukkig is de dag weer aangebroken. Alleen vandaag kennen we, ofschoon nog maar net. Al wat er aan voorafgegaan is, onze persoonlijke kroniek, die kennen we en daaruit zijn we voortgekomen. Het is niet alleen maar fraais wat we zien en wat aan de fulpen horizon ligt, dat zijn dromen, fantasieën, wensen, maar ook ambities en idealen. Is elk leven dan toch rijk voorzien?
Zie de slaap als ei, we zijn er net weer uitgekropen. Laten we elkaar de ruimte geven onszelf te verwezenlijken naar onze voornemens, laat het de goede zijn, de juiste … laten we de wijsheid van het hart mogen volgen.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo by Wintermoon.]
Elke dag is er een, en het blijkt maar niet op te houden – opeens vroeg ik me af, hoe zou het dan over veertig generaties verder zijn, pakweg 500 jaar? Zou Nederland nog wel bestaan? De Palestijnen en de Irakezen zullen dan toch wel vredige naties zijn? Wat is er dan nog van vandaag? Is het van enig belang?
Gelukkig is de dag weer aangebroken. Alleen vandaag kennen we, ofschoon nog maar net. Al wat er aan voorafgegaan is, onze persoonlijke kroniek, die kennen we en daaruit zijn we voortgekomen. Het is niet alleen maar fraais wat we zien en wat aan de fulpen horizon ligt, dat zijn dromen, fantasieën, wensen, maar ook ambities en idealen. Is elk leven dan toch rijk voorzien?
Zie de slaap als ei, we zijn er net weer uitgekropen. Laten we elkaar de ruimte geven onszelf te verwezenlijken naar onze voornemens, laat het de goede zijn, de juiste … laten we de wijsheid van het hart mogen volgen.
[© MN, in de reeks meditaties. Photo by Wintermoon.]
Terwijl ik dan eindelijk (donderdag) op het terras ben geraakt, alle afstapjes en het drukke verkeer voor lief nemend, zit ik half in de schaduw vlakbij de weelderig groeiende Duitse Pijp en de almaar dikker wordende ordinaire Klimop. Het is hier doorgaans een domein zonder menselijke drukte geworden en daardoor zijn er verscheidene nesten. Het is wonderlijk te zien hoe moeder Merel of Spreeuw, met enkele kronkelende pieren tussen haar snavel, eerst willekeurig ergens landt om de omgeving veilig te weten – vooral spiedend of niet ergens een ekster haar gadeslaat - en dan plots in een noodvaart feilloos op de juiste plek haar duistere nest induikt, een nest vol nieuw leven, ik vermoed niet meer dan een duim groot.
Met een gedicht en een meditatie besluit ik te pauzeren. Misschien voor enkele dagen, mogelijk een week of langer. In Den Haag modderen of steggelen ze maar verder over de coalitie die ons regeren of redden kan. (Maurice de Hond was nagegaan wat mensen, gezien deze uitzonderlijk versplinterende uitslag, nu zouden hebben gestemd, - dan zou de PvdA met kop en schouders boven alle andere uitsteken). Ja ja, Mooi Nederland.
Ik wens ieder fijne zomerse dagen of weken met plezier en geluk, en vooral zonder ongelukken.
Met een gedicht en een meditatie besluit ik te pauzeren. Misschien voor enkele dagen, mogelijk een week of langer. In Den Haag modderen of steggelen ze maar verder over de coalitie die ons regeren of redden kan. (Maurice de Hond was nagegaan wat mensen, gezien deze uitzonderlijk versplinterende uitslag, nu zouden hebben gestemd, - dan zou de PvdA met kop en schouders boven alle andere uitsteken). Ja ja, Mooi Nederland.
Ik wens ieder fijne zomerse dagen of weken met plezier en geluk, en vooral zonder ongelukken.
4 opmerkingen:
En zeker ook voor jou lieve schat!
Geniet je virtuele rust en je mooie dagen.
Veel sterkte met je verschrikkelijke pijnen en weet, ik ben bij je, al is het varende:-))
Dikke zoen: Cath*
Ja Marius, de wijsheid van het hart, maar ook de wijds-heid van het hart, want het hart is groter dan het ei en zal zich er vroeg of laat uit bevrijden.
Het is niet te zeggen hoeveel pijn daar voor nodig is, hoe lang of hoeveel verdriet. Maar wel dat het hart - eenmaal op weg -de ruimte behoeft van een heel leven en van alle dagen, om er te zijn en om zich uit te delen.
Soms is dat het enige wat we nog kunnen. Uitdelen, omdat al het andere ons te zwaar is geworden.
Al het licht dat we nog hebben legt zich dan in het uit-delende en troost onszelf en de anderen.
Zo heeft 'iemand' het me geleerd en voorgeleefd en zo kijk ik naar het fulpen zachte en vertrouw ik op het goede...en deel ik...
Laten je dagen van dat Goede je omzomen en daarvan rijk voorzien zijn Marius.
Mooie overpeinzing!
LIEVE MARIUS
Jouw liefde voor het leven, je moed en je krachtige wil om door te gaan zullen mij altijd vergezellen.
Zoals de Aymara Indianen zeggen:
"De enige schat die na de dood blijft bestaan is
dat wat we hebben gegeven."
Lief S
Een reactie posten