
De meditatie VIII
In de kern van blijmoedigheid
En weer zijn we door het morgenlicht verrast, - alsof het vanzelfsprekend is, maar het leven van de dag is niet vanzelfsprekend, het is niet voorspelbaar of zeker, hoezeer onze agenda ook uitpuilt of hoe groots onze plannen ook zijn … het leven is hoogst onzeker en kwetsbaar.
Waarom is het zoveel moeders niet gegund een ‘goede’ moeder te mogen zijn en begint het leven voor veel kinderen al in veelomvattend kwetsuur?
Het leven vraagt om initiatief, om te doen wat nodig en goed is te doen en om te verwezenlijken waardoor we worden geïnspireerd.
Laat onze handen hiervan spreken, maak ze tot een kom van overgave … laat het paradoxale er mogen zijn, dat houdt ons bij de dag, bij het bewustzijn van de veranderlijkheid, bij de tegenwoordigheid van het leven. Maar het is ook en toch de onvermijdbare overgave aan de illusie dat alles onbreekbaar lijkt omdat u zich met vaste tred beweegt over wat aarde heet terwijl er geen grotere geheimen zijn dan die de aarde herbergt en die wij niet kennen.
[© MN, De aarde ons enige leven. Afbeelding: “Yin yang” by Alibibi. http://www.youtube.com/watch?v=N4_uCRM5CEM&feature=related]
In de kern van blijmoedigheid
En weer zijn we door het morgenlicht verrast, - alsof het vanzelfsprekend is, maar het leven van de dag is niet vanzelfsprekend, het is niet voorspelbaar of zeker, hoezeer onze agenda ook uitpuilt of hoe groots onze plannen ook zijn … het leven is hoogst onzeker en kwetsbaar.
Waarom is het zoveel moeders niet gegund een ‘goede’ moeder te mogen zijn en begint het leven voor veel kinderen al in veelomvattend kwetsuur?
Het leven vraagt om initiatief, om te doen wat nodig en goed is te doen en om te verwezenlijken waardoor we worden geïnspireerd.
Laat onze handen hiervan spreken, maak ze tot een kom van overgave … laat het paradoxale er mogen zijn, dat houdt ons bij de dag, bij het bewustzijn van de veranderlijkheid, bij de tegenwoordigheid van het leven. Maar het is ook en toch de onvermijdbare overgave aan de illusie dat alles onbreekbaar lijkt omdat u zich met vaste tred beweegt over wat aarde heet terwijl er geen grotere geheimen zijn dan die de aarde herbergt en die wij niet kennen.
[© MN, De aarde ons enige leven. Afbeelding: “Yin yang” by Alibibi. http://www.youtube.com/watch?v=N4_uCRM5CEM&feature=related]
8 opmerkingen:
lieve marius,
het is leven is elke dag weer een geheim wat jij mag gaan raden, want elke dag dat je ogen open gan ....
moet jij de dag gaan invullen:-)
OT,
jawel ik rijd graag een eindje om de dingen te zien die ik graag wil zien,
ik zou der dagen voor willen rijden :-)
xxx
Wonderlijk deze afbeelding op het moment dat ik hier even kom.
Vandaag een wielertocht gemaakt in volle vaart door de schone Duitse wouden met dochter, schoonzoon en Ruth's sportvrienden.
Net de film A Mighty Heart gekeken, al lang op het verlanglijstje van mij.
De tijd ontbrak steeds, maar ... vandaag een verplichte vrije dag van het werk.
De film over het leven van Daniel Pearl, tijdens zijn verblijf in Afghanistan als journalist voor de Wall-Street Journal, op zoek naar de waarheid.
Zijn vrouw Marianne hoogzwanger.
Tijdens dat verblijf, onderweg naar een belangrijk gesprek met een politiek persoon, blijkt hij na zijn ontvoering te zijn vermoord.
Dat is ook een stuk van onze wereld, de wreedheid van de mens tegenover een ander mens op grond van allerlei politieke en aanverwante belangen.
Zijn vrouw, een toonbeeld van gevoelvolle strijdbaarheid, ongekende standvastigheid en een puur mens.
Een schokkend relaas, wonderschoon en ontroerend gemaakt door regisseur Michael Winterbottom.
Een aanrader, zeker op Hemelvaartsdag met het sombere, besloten weer, de schoonheid en de stilte van de natuur/ het landschap welke we onderweg ervaarden.
Dan even hier lezen bij Marius.
De dag kent geheimen, zeg dat:-))
X
Cath*
Als we alle geheimen en gevaren zouden kunnen zien, dan wordt het moeilijk om nog met vaste tred verder te gaan. Ook al is elke stap er één in het onbekende, we moeten verder met vertrouwen, want twijfel doet wankelen, struikelen en vallen.
Groeten :-)
enne... morgen ga ik weer op stap door het Vlaamse land (met vaste tred :-)
Mijn dag eindigde (via allerlei omzwervingen in gedachten) bij Onzelievevrouwebedstro ;-) en daarbij las ik o.a.dit :
Om de zwangerschap goed te laten verlopen legde men het kruid bij zwangere vrouwen in bed.
Goed om bij deze vrouwen in hun nest te leggen dacht ik nu.
Slaapwel lieve vriend.
(Ik herneem je ochtendmeditatie morgen, nu te moe)
Initiatief nemen, inspirate, relativeringsvermogen en veranderlijkheid; zonder dat ik er bij stil stond werkte ik het rijtje af vandaag, een paar uur na je meditatie van vandaag alleen maar aandachtig te hebben gelezen Marius.
Ik weet het wel, al zó lang, maar door deze meditaties ben ik in mijn leven weer een beetje 'op herhaling'.
Dat kan alleen wanneer men de meditatie onderneemt of zelfs alleen maar leest vanuit een innerlijke leegte, geen inertie, maar vanuit een wakkere en bewust gekozen ontvankelijke leegte. Fijn om de dag zo te beginnen, als een onbeschreven blad: een moment het ego buitenspel zetten.
Niet bewust van zins, maar ergens in mijn ziel toen 'ík' er zelf een seconde tussenuit was, moet het 'geland' zijn in mijn kern: zo gaat dat.
Even geen 'vaste tred', maar een voorzichtig en respectvol vragen om er te mogen zijn, zoals... zoals het Goed is - zoals ik het alleen maar kán en dát dan ten volle vertrouwen, zonder grenzen of argwaan, en nooit gehaast. Geen wind om na te jagen, niets vragen, maar de handen open om het zachte ruisen van het leven te ontvangen, mócht het je gegeven zijn.
Een énkele waarheid, -een vermoeden van serene stilte-, broos en in een geheimen gevat als een juweel nog geborgen in de ruwe steen.
De edelsteen die er zo gewoontjes uitziet dat men hem over het hoofd ziet, omdat men zich de tijd en de rust niet gunt...omdat men achter de wind áán moet jagen om 'bij de tijd' te blijven...de zotheid, de...angst.
Elke dag is een blanco blad dat je zélf invullen moet. En ook daar ben jij, duizendpoot van een kunstenaar, bedreven in. Ondanks al je problemen... Ik bewonder je daarvoor, én voor je pen die het allemaal zo mooi kan beschrijven...
PS: pràchtige afbeelding!!!
'als het mijn maat niet is, stelt het niets meer voor.' dank voor je reactie, deze reminder had ik net even nodig!
=)
Dank je lieve Marius.
Wat je hier schrijft tilt me op uit een soort vermoeidheid.
Een reactie posten