
Minder is meer
Leven is geen grenzeloos vergaren
Het eiland zal nooit meer zijn wat het was en ik vertoef er nog maar zelden. Het heeft zijn betekenis gehad, zijn rol vervuld … als warmtebron, toevluchtsoord, werkplaats en alles wat een persoonlijke niche kan bieden. De reorganisatie in januari is al lang volbracht, niet die van het ego, maar van de materie. Ik realiseer me het tijdelijke van mijn verblijf hier op wat ik nu maar het vaste land noem en tevens dat straks, te zijner tijd, niet alles meekan, veel van het eiland moet naar een andere bestemming. Wanneer ik dit tot het laatst uitstel, zal ik veel over het hoofd zien en verkeerde keuzes maken.
Ik ben teruggekeerd en de voormalige werktafel staat nu vol curiosa. Daar zal ik nog wel een paar keer kritisch naar kijken, maar het afscheid van een verzameling is begonnen. Het is de aard van het leven dat je alles maar eventjes kunt vasthouden, er is niets dat ‘voorgoed’ is.
Is de werktafel leeg, dan begin ik aan de honderden boeken. Welke ik nog niet kan afstaan, zet ik in twintig stapeltjes van 40 cm op tafel, de rest moet weg. Dat deed ik tweemaal eerder en ik kreeg er spijt van, maar het blijkt overkomelijk … de brieven van Du Perron en andere bellettrie, de enorme kunstcollectie, dozen vol woorden. “Doofstomme boeken”, zegt Dewulf.
Geen idee waarheen ik ga – en het is ook helemaal nog niet zover -, maar het zal aanmerkelijk kleiner zijn en dus moet het overzichtelijk blijven, een pakhuis staat me in de weg, ik zal er in dichtgroeien en verdwijnen. Laat me dan tijdig goed of beter voor mezelf zorgen, zichtbaar blijven en laat vindbaar zijn wat ik opnieuw wil inzien, laat het veel mindere voor mezelf maar kunnen tonen wie ik ben geworden, dan is minder ook meer.
[© MN, De reorganisatie keert vaker terug. Afbeelding: “Lord of the books” by Gabor Pahi. Het spreekt dat ik met deze heer toch wel ruilen wil. Dit, mijn leven in deze vorm, heb ik nooit geambieerd. Dit, deze gesteldheid, “is de prijs die u moet betalen”, benadrukte de chirurg vorig jaar zomer nogmaals. Dit, het leven in deze gedaante, is onmogelijk en moet ik toch leren leven. Dit, een afscheid van ‘slechts spullen’, is het minst moeilijke.]
Leven is geen grenzeloos vergaren
Het eiland zal nooit meer zijn wat het was en ik vertoef er nog maar zelden. Het heeft zijn betekenis gehad, zijn rol vervuld … als warmtebron, toevluchtsoord, werkplaats en alles wat een persoonlijke niche kan bieden. De reorganisatie in januari is al lang volbracht, niet die van het ego, maar van de materie. Ik realiseer me het tijdelijke van mijn verblijf hier op wat ik nu maar het vaste land noem en tevens dat straks, te zijner tijd, niet alles meekan, veel van het eiland moet naar een andere bestemming. Wanneer ik dit tot het laatst uitstel, zal ik veel over het hoofd zien en verkeerde keuzes maken.
Ik ben teruggekeerd en de voormalige werktafel staat nu vol curiosa. Daar zal ik nog wel een paar keer kritisch naar kijken, maar het afscheid van een verzameling is begonnen. Het is de aard van het leven dat je alles maar eventjes kunt vasthouden, er is niets dat ‘voorgoed’ is.
Is de werktafel leeg, dan begin ik aan de honderden boeken. Welke ik nog niet kan afstaan, zet ik in twintig stapeltjes van 40 cm op tafel, de rest moet weg. Dat deed ik tweemaal eerder en ik kreeg er spijt van, maar het blijkt overkomelijk … de brieven van Du Perron en andere bellettrie, de enorme kunstcollectie, dozen vol woorden. “Doofstomme boeken”, zegt Dewulf.
Geen idee waarheen ik ga – en het is ook helemaal nog niet zover -, maar het zal aanmerkelijk kleiner zijn en dus moet het overzichtelijk blijven, een pakhuis staat me in de weg, ik zal er in dichtgroeien en verdwijnen. Laat me dan tijdig goed of beter voor mezelf zorgen, zichtbaar blijven en laat vindbaar zijn wat ik opnieuw wil inzien, laat het veel mindere voor mezelf maar kunnen tonen wie ik ben geworden, dan is minder ook meer.
[© MN, De reorganisatie keert vaker terug. Afbeelding: “Lord of the books” by Gabor Pahi. Het spreekt dat ik met deze heer toch wel ruilen wil. Dit, mijn leven in deze vorm, heb ik nooit geambieerd. Dit, deze gesteldheid, “is de prijs die u moet betalen”, benadrukte de chirurg vorig jaar zomer nogmaals. Dit, het leven in deze gedaante, is onmogelijk en moet ik toch leren leven. Dit, een afscheid van ‘slechts spullen’, is het minst moeilijke.]
8 opmerkingen:
Door jouw stukje hier denk ik eens na over mijn eigen "gehechtheden"...en maak mijzelf wijs dat in ze ineens zomaar los zou kunnen laten...( Hetgeen waarschijnlijk enorm zal tegenvallen!)
Mijn "slappe koord" ervaar ik als een opluchting, Marius...Een soort quirlandes tussen de pilaren van mijn soms wat te diepe overdenkingen.
Ik vond het een prachtige beeldspraak van je. Bedankt!
Soms Marius, moeten de 'coulissen des levens' even opzijgeschoven worden, zodat waan en werkelijkheid - onstage and backstage- zich onderling kunnen mengen. Dat schept verwarring en juist daarin dringt zich de noodzaak aan ons op om schijn van wezenlijkheid te leren onderscheiden. Zo openbaart zich het leven aan ons met pijn en moeite, de barensweeën naar een andere 'gedaante', met andere noden en veiligheden, maar met hetzelfde oude hart vol tederheden en verlangens die je altijd al trouw en zo 'eigen' waren.
Je nieuwe gedaante kun je rangschikken onder de 'spullen', het is een ander lichaam, een ander staketsel een steigerbouw waarin je nog moet leren hoe te gaan en hoe te bewegen, hoe veraf hoe dichtbij...opnieuw de wereld verkennen. Zet het niet op je werktafel, doe het niet van de hand, want het is je noodzakelijke 'behoedzame drager van de toekomst'. Niet dat het ten opzichte van vroeger minder geworden nú dan méér is, maar wel dat het meer is dan je ooit en tot nog toe voor mogelijk had gehouden.
Leer vrede te sluiten en leer te gaan binnen de steigers en binnen de begaanbare paden, dan hervind je de werkelijke waarde waarmee je 61 jaar geleden naar de aarde kwam, om te volbrengen waar je leven zich wezenlijk naar op weg begaf. Ontdoe de werkelijkheid van de waan, je moet wél, want er is in je leven en in je ziel alleen maar plaats voor waarachtigheid en zuiverheid, dat is nog Nooit in je hele leven één moment anders geweest.
Je oude metgezel "het hart van je ziel"(-Miek Pot) is onverwoestbaar en ja, wát het ook is dat je 'opruimt', wat je ook weg doet om lichter te worden, je zult alleen maar rijker worden en ja, op een dag toont de spiegel je wie je werkelijk in schoonheid bent geworden. En vertel je het dán je vrienden? Je échte vrienden- zij 'wisten dat allang' zullen ze zeggen...daarom zijn het vandaag je Vrienden;
vertrouw ze, want wie geen vrienden zijn vallen als appels van de boom en dat is dan ook niet zo erg.., want je hebt gelijk: minder is meer en de huidige verwarring noopt alleszins tot herwaardering, om béter en zoveel lichter langs mooie wegen nog te kunnen gaan.
Ik wéét het vandaag al, Marius, ik ben er gerust op.
maak je veel foto's eigenlijk? ik zet veel van Kleuter's werkjes, tekeningen en zelfs al briefjes (zo lief =) op de foto, mocht de tijd dan komen dat er geen plek meer voor is, zijn ze toch nog niet verloren..
ooit verloor ik een groot deel van mijn kostbaarste bezittingen, fotoboeken, dagboeken, brieven van overleden mensen.. het kostte me behoorlijk moeite me eroverheen te zetten, maar uiteindelijk lukte het, want inderdaad, slechts 'spullen'.. en wat in je hart zit, dat kan niemand van je afpakken.
.
Dit witte kader
kijkt mij vertwijfeld aan.
Het blanke onbekende.
Geen voorspellingen, geen raadgevingen.
'Alleen jij leeft je leven.'
Voor alle veiligheid, zet ik het tussen ' & '.
Om zo de interpretatie ervan te 'beschermen'.
Waarom zou ik duidelijk zijn?
Hoe boeiend is een afgebakende weg?
Verder dan vragen, geraak ik nooit.
Alleen jij, Marius, zal het antwoord leven.
Leven.
Ik heb wat jaren geleden afstand gedaan van cveel spullen. Ik heb niet veel, maar wat ik heb, dat heb ik echt nodig.
Hoe ouder je wordt, hoe meer ballast er over boord kan, en dat merk ik bij jou precies ook lieve Marius. Jammer genoeg moet jij dat noodgedwongen doen, toch hoop ik dat je er niet té veel pijn in je hart van hebben zal...
Schoon schip maken, met een schone lei beginnen... er zijn zo veel uitdrukkingen voor. Maar niets omschrijft wat er werkelijk in je ziel afspreelt hé?
Het mooist blijft.
Het hart van de schrijver.
Liefs
Danny
Less is more, (zeker in esv straks), take care, I'll do the same.
Een reactie posten