Pagina's

maandag, november 01, 2010


De onsterfelijke gedachte koning is gestorven
Harry Mulisch (1927 – 2010)


‘En ‘s avonds klonk er pianospel door het open raam.
De kamer was dan verlicht; een heel zacht rose licht. Ik bleef altijd staan en luisterde, urenlang. Totdat de muziek eensklaps ophield en het licht uitging.’ (De kamer, 1947)

Harry Mulisch zag ik voor het laatst in enkele talkshows rond het overlijden van Hans van Mierlo, hij maakte een breekbare indruk, mild en beminnelijk. Een innemende man, die zich het woord liet afnemen door Marcel van Dam. Hij onderstreepte als het ware de ouderdom, het niet ontkomend ouder worden, terwijl je op bovenstaande foto nu niet onmiddellijk een 80-jarige man vermoedt, wel een vitale persoonlijkheid.
Norman Mailer, Marguerite Duras, Francoise Sagan, Hugo Claus, W.F. Hermans, Gerard Reve, Jan Wolkers, Hans Warren, Louis Ferron, Cees Buddingh’, Rudy Kousbroek, Boudewijn Büch, Simon Vinkenoog, Martin Bril, Willem Brakman, Jean-Paul Franssens, Christine D’haen, J.J. Voskuil, Herman Franke, August Willemsen, John Updike, Fritzi Harmsen van Beek, Herman de Coninck, Patricia de Martelaere, Ryszard Kapuscinski, Tiziano Terzani- allemaal overleden schrijvers/dichters waar Harry Mulisch op een of andere manier ver boven leek te staan, een geheimzinnig zwijgzame en gereserveerde man, glimlachend over al wat over hem te berde werd gebracht of hem als te ontzenuwen statement voor de voeten werd geworpen. Hij leek een niet te onttronen, onbenaderbare onsterfelijke koning, slechts ‘een beeld van buiten’. Een unieke persoonlijkheid.

Een buitengewoon groot en veelzijdig schrijver, geboren uit een Joodse vrouw en een Oostenrijks-Hongaarse legerofficier die collaboreerde met de Duitsers waardoor hij opmerkte: “Ik ben de Tweede Wereldoorlog.”, maar vooral toch Bezige Bij-auteur van weergaloze romans, novellen, toneelstukken, gedichten, reportages, studies en autobiografisch werk. Ik herinner me vooral “Archibald Strohalm” waarin de jongen Archibald jammerlijk faalt in een alomvattende filosofie, “Het stenen bruidsbed”, “Bericht aan de rattenkoning” over de Provo-rellen en de twee grote meesterwerken, Boek Aller Tijden, “De ontdekking van de hemel” en “De aanslag”. Beide laatste werken zijn benijdenswaardige wereldsuccessen. Natuurlijk was hij geen koning, maar een doodgewone, wel intrigerend mens met bijzondere gaven, een waarachtig ambachtsman en een aimabele man.

[© MN. ‘Mulisch, de waarachtigheid’.]

8 opmerkingen:

ria39 zei

Ik ken hem alleen maar van TV programma's.
Zal hem dringend postuum moeten gaan lezen.

lieve groet Marius,
ria

joo-expo zei

mooie man, prachtig schrijver!

Anoniem zei

Mooie nagedachtenis aan Harry Mulisch, Marius*

Cath*

Anne zei

natuurlijk zat zijn werk ook in mijn vwo boekenlijst.
niet slecht de uittreksels, maar elke bladzijde haarfijn uitgelezen en uit gelezen.
een grootmeester in de symboliek.
uit een van zijn boeken(de elementen) haalde ik later mijn stalnaam: Quintessence:))

Lut zei

Op zoek naar iets anders, botste ik gisteren op een klein boekje met de titel : Anekdoten rondom de dood / Harry Mulisch. Mini-uitgave die ik van zus N. kreeg in 2004.
Lijkt me tijd om het nu toch eens te lezen.
Nog zovééél te lezen...

Lut zei

(Zijn 'wereldsuccessen' zoals je ze noemt, las ik heel graag)

gerdaYD zei

Wat een schitterende ode aan deze onvolprezen auteur, Marius. Jij als begenadigd schrijver, weet waar je over spreekt, en dit mooie stuk is dan ook recht vanuit je lieve hart geschreven...
OT: merciekes voor je mooie 'lezing' van mijn bewerking, het deed me veel plezier!

elly zei

Zoveel verschillende mewningen riep hij op. Zelfs in huiselijke kring. Mijn vader vond hem arrogant. Ik vond hem geweldig.

Bedankt voor je fijne reactie ik kan er helemaal in meegaan.