O gij Slangenburg,mijn oase in elk jaargetij,
strek je armen naar mij uit
en sluit mij in de kerker
van de rust, de lach, de mildheid,
de genade.
O gij Slangenburg,
een huis van bekommernis
buiten deze wereld,
hier vlakbij, ik en de herinnering
op een eiland vol boeken,
wat zijn je handen ver.
[Bij het zoeken naar een illustratie, na het maken van dit gedicht, stuitte ik wonderlijk op Hier is mijn eiland van Johanna Kruit – uit 1977 – (search: eiland vol boeken) en de eerste regel van een gedicht luidt: ‘wat zijn je handen ver’. Wonderlijk. Het schilderij (search: stilte), "Stil geworden", is van Daniël Baarber. Dit is de 80ste post.]
5 opmerkingen:
Mooi gedicht Marius!
Dank je wel, wie Anony... ook is.
Marthe.
Mooie plek ook zo met de slotgracht in het bos.
Ondanks dat de plek mij alleen zo bekend is van het voorbijgaan of rondstruinen in het bos,kun je er mooi fantaseren over de romantiek en de rust die het uitstraalt.
sluit mij in de kerker
van de rust, de lach, de mildheid,
heerlijke poezie marius...
dara ga ik op slapen vandaag :-))
Een reactie posten